Ten Bulls – 2023 and Me
Sommige nummers voelen alsof iemand een jaar probeert samen te vatten zonder precies te weten waar te beginnen. 2023 and Me van Ten Bulls klinkt precies zo. Een beetje alsof iemand om drie uur ’s nachts nog even terugkijkt op alles wat fout ging, goed ging of gewoon… gebeurde. En dat levert verrassend veel sfeer op.
Vanaf de eerste seconden hangt er een soort vermoeide melancholie in het nummer. Niet zwaar depressief, meer dat gevoel van: “Nou, dát was dus een jaar.” Gitaren glijden rustig binnen, de drums houden het ingetogen en de productie laat genoeg ruimte voor emotie zonder meteen dramatisch te worden.
Wat meteen opvalt, is hoe eerlijk het klinkt. Geen grote concepten, geen poëtische rookgordijnen waar je eerst een literatuurstudie voor nodig hebt. Gewoon reflectie. Persoonlijk, herkenbaar en licht chaotisch. Alsof het nummer zelf ook nog niet helemaal weet wat het voelt.
De vocalen helpen daar enorm bij. Geen perfecte studiostem die alles glad trekt, maar iemand die klinkt alsof hij het echt meent. Soms bijna nonchalant, soms net op het randje van breken. En juist dat maakt het geloofwaardig. Dit voelt niet geschreven om slim te klinken — dit voelt geschreven omdat het eruit moest.
Muzikaal zit het ergens tussen indie rock en melancholische alternatieve pop. Geen enorme explosies, maar wel genoeg dynamiek om het interessant te houden. Kleine gitaaraccenten, subtiele opbouw en een refrein dat langzaam blijft hangen zonder direct in je gezicht te springen.
En daar zit eigenlijk de grootste kracht van 2023 and Me: het dringt zich niet op. Het groeit. Eerst denk je: aardige track. En een half uur later betrap je jezelf erop dat je dat refrein nog steeds neuriet terwijl je koffie staat te zetten.
Toch blijft het ook een beetje veilig. Je mist af en toe een moment waarop het nummer echt volledig losbreekt of een onverwachte richting kiest. Nu blijft het vooral hangen in een constante melancholische sfeer. Mooie sfeer wel, dat moet gezegd worden.
Maar eerlijk? Misschien past dat ook perfect bij een nummer over een jaar dat voor veel mensen vooral voelde als “doorgaan terwijl je niet helemaal weet waarheen.”
Is het vernieuwend? Nee.
Is het oprecht? Absoluut.
Is het stiekem behoorlijk raak? Ja hoor.
Dit is zo’n nummer dat je niet meteen omver blaast, maar langzaam onderdeel wordt van je eigen herinneringen.
Eindoordeel:
★★★★☆
Cijfer: 8,0
Hitpotentie: 7,3
Melancholische indiepop die voelt als een late-night terugblik op alles wat je eigenlijk nog niet verwerkt had.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten