De titel alleen al: Razorblades And Runway. Dat is zo’n naam waarvan je denkt: dit gaat óf heel goed worden, óf compleet ontsporen in z’n eigen drama. Gelukkig zit The Revivalists precies in het midden. En dat is eigenlijk best een fijne plek.
Vanaf de eerste seconden hoor je dat typische Revivalists-geluid: stevig, een beetje soul, een beetje rock, en altijd dat gevoel dat het live nog beter werkt dan op plaat. De groove zit er meteen in. Geen ingewikkeld gedoe, gewoon een band die weet hoe je een nummer laat rollen.
De vocalen zijn rauw maar gecontroleerd. Niet perfect glad, maar juist dat randje maakt het interessant. Je gelooft het. Dit is geen studio-constructie, dit is iemand die het meent — of in ieder geval heel goed doet alsof.
Muzikaal zit het vol kleine details: blazers die subtiel binnenkomen, gitaren die net genoeg ruimte krijgen en een ritme dat blijft doorduwen zonder opdringerig te worden. Het voelt als een band die op elkaar ingespeeld is. Niet verrassend, wel effectief.
Het refrein probeert groot te zijn — en komt daar ook best dichtbij. Het heeft die stadionenergie, dat “handen in de lucht”-gevoel. Maar het mist net dat ene haakje waardoor het echt blijft hangen. Je voelt dat het wil, maar het komt nét niet helemaal binnen.
Toch blijft het lekker. Dit is zo’n nummer dat je opzet en zonder nadenken meeneemt. Niet omdat het zo bijzonder is, maar omdat het gewoon goed in elkaar zit. En soms is dat al genoeg.
Is het vernieuwend? Nee.
Is het energiek? Zeker.
Is het memorabel? Net niet helemaal.
Maar live? Dan wordt dit waarschijnlijk een beest.
Eindoordeel:
★★★☆☆
Cijfer: 7,7
Hitpotentie: 7,6
Geen scherpe randjes, wel een solide groove die blijft rollen. En daar kom je een heel eind mee.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten