Er zijn nummers die je meteen teruggooien naar een tijd waarin alles simpeler leek. Upside Down van Natalie Imbrugliadoet dat zonder dat je precies weet waarom. Misschien is het die stem. Misschien die licht melancholische popsound. Of misschien gewoon het feit dat het voelt alsof je dit al jaren kent, ook al hoor je het nu pas.
Vanaf de eerste seconden zit je in die vertrouwde poprock-hoek waar Imbruglia zich altijd thuis heeft gevoeld. Gitaar, een fijne groove, en een productie die nergens te veel wil doen. Geen overdreven moderne trucjes, geen geforceerde hooks — gewoon een nummer dat lekker loopt en je meeneemt zonder gedoe.
Haar stem blijft het sterkste punt. Nog steeds warm, nog steeds herkenbaar, en nog steeds dat tikje breekbaar dat het interessant houdt. Ze zingt niet om te imponeren, maar om het verhaal te dragen. En dat lukt. Het voelt oprecht, zonder dat het zwaar wordt.
Het refrein is catchy, maar niet opdringerig. Zo’n melodie die je na één keer al half meeneuriet, maar die niet meteen je hoofd overneemt. Het blijft hangen, maar netjes. Misschien iets té netjes.
En daar zit ook meteen het kleine probleem. Het is allemaal goed. Heel goed zelfs. Maar nergens echt spannend. Het blijft binnen de lijnen van wat we kennen. Je mist net dat moment waarop het even schuurt, even verrast, even iets anders doet.
Maar goed, niet elk nummer hoeft een revolutie te zijn. Soms is een goed geschreven popsongs gewoon genoeg. En dat is dit.
Is het vernieuwend? Nee.
Is het prettig? Absoluut.
Is het memorabel? Net genoeg.
Eindoordeel:
★★★☆☆
Cijfer: 7,5
Hitpotentie: 7,4
Niet alles op z’n kop, maar wel gewoon een solide popnummer dat doet wat het moet doen.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten