Er zijn weken waarin de keuze voor Record of the Week simpel is. En er zijn weken waarin je blijft schuiven, twijfelen en opnieuw luisteren. Deze week was dat laatste het geval. Het ging uiteindelijk tussen Olivia Rodrigo en Lola Young. Een echte fotofinish. Maar na veel wikken, wegen en nog een keer luisteren naar die laatste minuut van the cure moest ik toch toegeven: Olivia wint. Nipt. Heel nipt.
En dat had ik eerlijk gezegd niet helemaal zien aankomen.
Want the cure begint verrassend bescheiden. Akoestische gitaren, een breekbare zanglijn en een productie die vooral nÃét probeert indruk te maken. Geen grote pophooks, geen refrein dat na twintig seconden binnen moet komen. Olivia neemt haar tijd. En dat is tegenwoordig bijna een revolutionaire daad.
Het nummer voelt vanaf het begin kwetsbaar. Alsof je naar iemand luistert die haar gedachten hardop probeert te ordenen. Geen theatrale uithalen, geen overbodige versieringen. Gewoon emotie. En dat is precies waarom het werkt.
De opbouw is werkelijk prachtig. Elke nieuwe laag voelt verdiend. De spanning stijgt langzaam zonder dat je het direct doorhebt. Ondertussen blijft Rodrigo zingen met een overtuiging die je volledig meesleept. Dit is geen artiest die een gevoel speelt; dit is iemand die het daadwerkelijk voelt.
En dan komt die laatste minuut.
Mijn hemel.
Dat is het moment waarop het nummer zichzelf volledig openbreekt. De instrumentatie zwelt aan, de emotie loopt over en ineens begrijp je waarom dit nummer zoveel indruk maakt. Het voelt als een ontlading die vier minuten lang zorgvuldig is voorbereid. Geen goedkope climax, maar eentje die je echt verdient als luisteraar.
Opvallend genoeg heeft de titel niets direct met The Cure te maken. En eerlijk gezegd: je hoeft ook absoluut geen Cure-fan te zijn om hiervan te houden. Toch is de connectie interessant. Rodrigo onderhoudt inmiddels een warme vriendschap met Robert Smith. Tijdens Glastonbury Festival stond hij zelfs naast haar op het podium voor gezamenlijke uitvoeringen van Just Like Heaven en Friday I'm In Love. Smith heeft meermaals verteld dat hij fan is van Rodrigo's werk en dat ze regelmatig contact hebben. Een mooi detail, maar uiteindelijk staat the cure volledig op eigen benen.
Wat vooral blijft hangen, is hoe volwassen dit nummer klinkt. Minder gericht op hits, meer gericht op gevoel. En misschien is dat precies waarom het zo sterk is.
Is dit Olivia Rodrigo's beste nummer ooit?
Ik denk van wel.
En dat zeg ik niet snel.
★★★★★
Cijfer: 9,6
Hitpotentie: 9,1
🌟 Record of the Week
Een adembenemend opgebouwde ballad die eindigt in pure emotionele ontlading. Lola Young kwam dichtbij, héél dichtbij zelfs, maar deze week gaat de kroon naar Olivia Rodrigo. https://youtu.be/B402rKl4bUg?si=c5Z-ysG3Zgjy0Dfd
Geen opmerkingen:
Een reactie posten