Sommige nummers klinken als muziek. Aquarius van Boards of Canada klinkt alsof je per ongeluk een oude VHS-band hebt gevonden waar niemand meer precies van weet wat erop staat. Iets met educatie, iets met kinderen die tellen… en ergens onder dat alles een licht ongemakkelijk gevoel dat je niet helemaal kunt plaatsen.
Vanaf het begin zit je in die typische Boards of Canada-wereld: warme, vervormde synths, een beat die klinkt alsof hij uit een andere tijd komt, en een sfeer die tegelijkertijd nostalgisch en een beetje creepy is. Alsof je terugkijkt op je jeugd — maar dan met de wetenschap dat er dingen waren die je toen niet begreep.
En dan die stem. Dat kind dat begint te tellen. Onschuldig? Ja. Maar ook: licht verontrustend. Want Boards of Canada snapt iets wat veel artiesten niet snappen: dat nostalgie niet altijd veilig voelt. Soms schuurt het. Soms zit er iets onder wat je liever niet helemaal uitpluist.
De opbouw is repetitief, maar nooit saai. Het blijft draaien, herhalen, kleine variaties, kleine verschuivingen. Je komt er niet echt uit. En dat is precies de bedoeling. Dit is geen nummer met een begin, midden en einde. Dit is een cirkel waar je even in vastzit.
Wat dit zo sterk maakt, is dat het nergens probeert te pleasen. Geen duidelijke hook, geen refrein dat je meebrult. Dit is sfeer boven alles. En als je daarin meegaat, is het hypnotiserend. Zo niet, dan denk je na twee minuten: “Ja… en nu?”
Maar voor wie het snapt — of beter gezegd: voelt — is dit goud. Geen hit op de traditionele manier, maar wel een nummer dat blijft hangen. In je hoofd, in je onderbewustzijn, ergens tussen herinnering en vervreemding.
Is het toegankelijk? Nee.
Is het uniek? Absoluut.
Is het een klassieker? Zonder twijfel.
Eindoordeel:
★★★★★
Cijfer: 9,1
Hitpotentie: 6,0
Niet gemaakt voor de hitlijsten, wel voor je onderbewustzijn. En daar blijft het nog lang rondspoken.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten