Er zijn artiesten waarvan je bij iedere nieuwe release denkt: dit moet toch een keer minder worden? Het is een natuurwet. Niemand blijft decennialang op niveau. Zelfs topsporters eindigen uiteindelijk met een wandelstok of een podcast.
En dan heb je Peter Gabriel.
Die lijkt zich daar helemaal niets van aan te trekken.
Bij A Hard Lesson (Bright-Side Mix) betrapte ik mezelf opnieuw op dezelfde gedachte die ik de laatste jaren veel te vaak heb gehad: nu komt er vast een mindere. Een aardige albumtrack misschien. Een nummer dat vooral interessant is omdat Peter Gabriel het gemaakt heeft.
En vervolgens blijkt het weer gewoon goed te zijn.
Vervelend goed zelfs.
Vanaf de eerste seconden straalt deze Bright-Side Mix warmte uit. Waar de Dark-Side Mixes vaak baden in schaduwen en melancholie, kiest Gabriel hier nadrukkelijk voor licht en ruimte. Niet vrolijk in de betekenis van feestelijk, maar hoopvol. Alsof iemand na een lange nacht eindelijk de gordijnen open doet.
De productie klinkt rijk zonder overvol te raken. Elk instrument heeft een functie. Elk geluid krijgt ademruimte. Dat blijft één van Gabriels grootste talenten. Hij maakt muziek die tegelijkertijd complex en toegankelijk klinkt. Je kunt er diep induiken of er gewoon van genieten.
En dan die stem.
Natuurlijk hoor je dat hij ouder is geworden. Gelukkig maar. Een 76-jarige die probeert te klinken als een 26-jarige wordt meestal een pijnlijke aangelegenheid. Gabriel doet het tegenovergestelde. Hij gebruikt zijn leeftijd als instrument. Zijn stem heeft minder kracht dan vroeger, maar meer gewicht. Meer ervaring. Meer overtuiging.
Daardoor geloof je hem.
Altijd.
A Hard Lesson draait thematisch om fouten maken, leren en doorgaan. Geen wereldschokkend onderwerp natuurlijk. De halve zelfhulpindustrie draait erop. Maar Gabriel weet er iets menselijks van te maken. Geen lesje. Geen preek. Meer een observatie van iemand die zelf ook een paar keer tegen dezelfde muur is aangelopen.
Wat vooral opvalt, is hoe soepel het nummer zich ontwikkelt. Geen grote hooks, geen geforceerde climaxen. Alles beweegt organisch. De melodie groeit langzaam, de arrangementen ontvouwen zich geduldig en voor je het weet zit je volledig in de song.
En dat is misschien wel waarom Peter Gabriel zo goed blijft.
Hij vertrouwt nog steeds op liedjes.
Niet op trends.
Niet op algoritmes.
Niet op slimme marketing.
Gewoon op goede composities.
Natuurlijk is A Hard Lesson niet zo iconisch als Solsbury Hill, Red Rain of In Your Eyes. Dat hoeft ook niet. Niet elk nummer hoeft een monument te zijn. Maar zelfs zijn "gewone" nummers hebben tegenwoordig meer kwaliteit dan de hoogtepunten van veel andere artiesten.
En dat begint bijna irritant te worden.
Want telkens denk je: nu komt de mindere.
En telkens krijg je ongelijk.
Eindoordeel:
Cijfer: 9,0
Hitpotentie: 7,4
☀️ Peter Gabriel levert opnieuw een nummer af waarvan je denkt: hoe doet hij dit nog steeds? Geen klassieker misschien, maar wel weer een song die bewijst dat kwaliteit geen houdbaarheidsdatum heeft.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten