Toen Arctic Monkeys ooit begonnen, klonken ze alsof ze elk moment een caféruzie konden starten in Sheffield. Snelle gitaren, grote bek, halve liters in de lucht. Niemand had toen gedacht dat Alex Turner jaren later ineens als een soort melancholische nachtclubzanger onder een spiegelbol zou staan fluisteren over afscheid en gemiste kansen.
En toch gebeurde het. En nog irritanter: het werkt ook nog eens fantastisch.
There’d Better Be A Mirrorball is misschien wel één van de mooiste verrassingen uit hun latere carrière. Niet omdat het zo groot of spectaculair is — juist omdat het dat totaal niet probeert te zijn. Dit nummer beweegt langzaam, elegant en met een soort droevige glamour die je normaal alleen tegenkomt in oude films waarin mensen te veel roken en slechte beslissingen nemen.
Vanaf de eerste seconden hangt er een sfeer van afscheid. Strijkers glijden zacht binnen, de piano klinkt alsof hij rechtstreeks uit een verlaten hotelbar komt en Turner zingt alsof hij eigenlijk al halverwege de deur staat. Geen haast, geen drama. Gewoon vermoeid charisma.
En dat is misschien wel het knapste aan dit nummer: het durft traag te zijn. Heel traag zelfs. In een tijd waarin iedereen na twaalf seconden al een refrein wil, neemt Arctic Monkeys hier rustig de tijd om een stemming neer te zetten. Geen hooks die je direct vastgrijpen, maar een gevoel dat langzaam onder je huid kruipt.
Turner klinkt hier meer als een crooner dan een rockzanger. Soms bijna absurd stijlvol. Alsof hij permanent in een fluwelen colbert rondloopt met een glas whisky dat nooit leeg raakt. Maar onder die coolness zit iets breekbaars. Dat maakt het nummer zo sterk. Het gaat niet alleen over afscheid nemen — het klinkt ook alsof de band afscheid neemt van een versie van zichzelf.
En eerlijk: dat had compleet pretentieus kunnen worden. Een ramp zelfs. Maar Arctic Monkeys houden het precies subtiel genoeg. Geen overdreven orkestexplosies, geen “kijk ons eens artistiek zijn”-momenten. Alles blijft gecontroleerd. Elegant bijna.
Wat vooral blijft hangen, is hoe verrassend goed dit eigenlijk is. Veel bands worden ouder en proberen relevant te blijven. Arctic Monkeys besloten gewoon compleet andere muziek te maken alsof ze daar zin in hadden. En tegen alle verwachtingen in leverde dat iets prachtigs op.
Is het een klassieke Arctic Monkeys-track? Totaal niet.
Is het een prachtig nummer? Zonder enige twijfel.
Is Alex Turner inmiddels een wandelende sigaret uit 1973? Absoluut.
En eerlijk: dat staat hem vervelend goed.
Eindoordeel:
★★★★★
Cijfer: 9,3
Hitpotentie: 7 Elegant, melancholisch en verrassend prachtig. Alsof een spiegelbol langzaam uitdooft terwijl niemand naar huis wil. ✨
Geen opmerkingen:
Een reactie posten