Sommige bands veranderen nooit. En bij Cigarettes After Sex is dat geen kritiek, dat is het hele verdienmodel. Twizzlerklinkt precies zoals je hoopt — en precies zoals je vreest. Traag, dromerig, een beetje alsof de tijd zelf ook geen zin heeft om door te gaan.
Vanaf de eerste seconde zit je weer in die bekende CAS-wereld. Zwarte-wit sfeer, gitaren die meer zweven dan spelen, en een stem van Greg Gonzalez die klinkt alsof hij je iets vertelt wat eigenlijk geheim moest blijven. Alles fluistert. Niks schreeuwt. En dat is precies de bedoeling.
De productie is opnieuw minimalistisch tot op het bot. Reverb? Ja. Veel. Ritme? Nauwelijks. Dynamiek? Ach… laten we zeggen: subtiel. Dit is geen nummer dat ergens naartoe werkt. Dit is een nummer dat gewoon bestaat. En jij mag erin wegzakken.
En eerlijk is eerlijk: dat werkt weer. Want hoe vaak ze dit trucje ook herhalen — ze doen het gewoon goed. Die sfeer, dat gevoel van late nachten en halve herinneringen… het zit er weer helemaal in. Alsof je een oude foto terugvindt waarvan je niet meer wist dat hij bestond.
Maar ja, daar komt-ie: het is ook weer exact hetzelfde trucje. Geen verrassing, geen nieuwe laag, geen moment waarop je denkt: “hé, dit hebben ze nog niet gedaan.” Het is mooi. Heel mooi. Maar ook voorspelbaar.
En toch… zet je het niet uit. Want dit is muziek die niet probeert te imponeren, maar te omarmen. Zachtjes. Zonder haast. En soms is dat precies wat je nodig hebt.
Is het vernieuwend? Nee.
Is het sfeervol? Altijd.
Is het herkenbaar? Misschien té.
Maar als je fan bent, maakt dat niks uit.
Eindoordeel:
★★★★☆
Cijfer: 8,1
Hitpotentie: 7,2
Geen nieuwe richting, wel weer precies de juiste sfeer. En bij Cigarettes After Sex is dat eigenlijk alles.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten