Sommige bands proberen zichzelf opnieuw uit te vinden. Shearwater niet. Die maken gewoon weer een Shearwater-nummer. En More and More is precies dat. Typisch. Herkenbaar. En ja — gelukkig maar.
Want laten we eerlijk zijn: als je op Shearwater klikt, wil je geen EDM-drop of een TikTok-refrein. Je wil sfeer. Je wil ruimte. Je wil die licht plechtige melancholie die ergens tussen schoonheid en ongemak zweeft. En dat krijg je hier. Zonder poespas.
De opening is meteen raak. Ingetogen instrumentatie, een langzaam opbouwende spanning en daaroverheen de stem van Jonathan Meiburg — die nog steeds klinkt alsof hij iets belangrijks staat te verkondigen, ook al weet je niet precies wat. Het heeft iets plechtigs. Bijna kerkelijk. Maar dan zonder de verplichtingen.
Het nummer blijft klein. Heel klein. Geen grote uitbarsting, geen moment waarop alles losgaat. Het kabbelt, bouwt subtiel op en blijft uiteindelijk hangen in een soort emotionele schemerzone. En dat is precies waar Shearwater het beste is.
Is het vernieuwend? Nee.
Is het nodig? Misschien niet.
Is het mooi? Ja, verdomd mooi.
En dat is ook meteen de charme. Dit voelt als een voorbode. Geen statement, geen “we zijn terug!”-moment, maar een rustige aankondiging van: we zijn er nog. En er komt meer. Dat laatste album uit 2022 voelt ineens alweer ver weg, en dit nummer zegt eigenlijk: maak je geen zorgen, we hebben nog genoeg te vertellen.
Toch moet je er wel in meegaan. Dit is geen track die je bij de eerste luisterbeurt omver blaast. Het groeit. Langzaam. Stilletjes. En voor je het weet zit je er weer middenin en denk je: ja, dit is waarom ik dit soort muziek luister.
Eindoordeel:
★★★★☆
Cijfer: 8,2
Hitpotentie: 6,7
Geen verrassing, wel precies wat je hoopte. En soms is dat meer dan genoeg.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten