Memento Mori van Hurtsfall klinkt alsof iemand de jaren tachtig heeft opgegraven, er een beetje stof vanaf heeft geblazen en vervolgens dacht: laten we dit vooral niet te vrolijk maken.
En dat is een goede keuze.
“Memento Mori” zit precies op dat snijvlak waar melancholie en duisternis elkaar ontmoeten. Die typische galmende gitaren, een baslijn die langzaam door de mist schuift en een drumbeat die net genoeg afstand houdt om het koel te laten klinken. De vergelijking met The Cure en The Church ligt er dik bovenop — en dat is hier absoluut geen nadeel.
Wat het nummer goed doet, is sfeer bouwen zonder te overdrijven. Geen grote explosies, geen overdreven dramatiek, maar een constante, licht dreigende ondertoon. Alsof het nummer je niet wil overweldigen, maar langzaam naar binnen wil trekken. En dat lukt.
Alleen zit daar ook een klein probleem.
Want hoewel het allemaal goed klinkt, voelt het soms ook een beetje veilig. Alsof Hurtsfall precies weet hoe dit soort muziek moet klinken, maar net niet dat ene risico neemt waardoor het echt blijft hangen. Het blijft hangen in “goed gedaan” in plaats van “dit moet je horen”.
V
Sterren: ★★★★☆
Cijfer: 8,1
Hitpotentie: 6,4
“Memento Mori” bewijst vooral dat duister mooi kan zijn — maar een beetje gevaar had het nóg beter gemaakt.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten