Er zijn artiesten die een liedje schrijven. En er zijn artiesten zoals Patrick Wolf, die klinken alsof ze midden in een theatrale koortsdroom een compleet gotisch theaterstuk proberen op te voeren terwijl ergens achterin een viool in brand vliegt. The Beast is dus precies dat soort nummer.
En wonder boven wonder: het werkt.
Vanaf de eerste seconden trekt Wolf je een wereld in die tegelijk barok, dramatisch en opvallend emotioneel aanvoelt. Strijkers zwellen aan alsof ze rechtstreeks uit een vergeten opera komen, pianoakkoorden vallen zwaar binnen en daaroverheen die stem van Wolf — nog steeds één van de meest herkenbare en eigenzinnige stemmen uit de alternatieve popwereld.
Het nummer voelt als een botsing tussen klassieke grandeur en moderne emotionele chaos. Alsof Florence + The Machine een weekend opgesloten heeft gezeten in een oud theater met een stapel romantische poëzie en iets te veel rode wijn. Dat soort energie.
En toch blijft The Beast verrassend beheerst. Wolf had hier makkelijk volledig kunnen doorslaan in zijn eigen drama — iets waar hij vroeger af en toe plezier in leek te hebben — maar deze keer houdt hij de emotie strak genoeg bij elkaar om het indrukwekkend te houden in plaats van vermoeiend.
De opbouw is prachtig gedaan. Het nummer groeit langzaam richting iets groots zonder meteen alles open te gooien. Elke extra laag voelt verdiend. De strijkers krijgen meer gewicht, de drums beginnen harder te duwen en tegen de tijd dat het laatste deel binnenkomt, voelt het alsof het hele nummer zichzelf langzaam openrijt.
Wat vooral sterk is, is hoe fysiek het klinkt. Niet klinisch geproduceerd, maar levend. Alsof je de instrumenten bijna kunt aanraken. Dat geeft het nummer warmte, ondanks alle theatrale duisternis.
Toch blijft het ook een beetje een acquired taste. Dit is geen makkelijke popsong. Sommige mensen gaan hier na twee minuten compleet in op, anderen denken vooral: waarom klinkt dit alsof Dracula een emotionele breakdown heeft? Beide reacties zijn verdedigbaar.
Maar voor wie meegaat in de wereld van Patrick Wolf, is The Beast een indrukwekkende terugkeer naar alles wat hem ooit zo bijzonder maakte: barokke emotie, lef en schoonheid die altijd een beetje op instorten staat.
Is het subtiel? Geen seconde.
Is het overdadig? Absoluut.
Is het geweldig? Verrassend vaak wel.
Eindoordeel:
★★★★★
Cijfer: 8,9
Hitpotentie: 7,0
Barok drama met een hartslag. Florence-achtige grootsheid, maar dan donkerder, vreemder en heerlijk Patrick Wolf.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten