Je denkt: hoe vaak kun je hetzelfde kunstwerk nog uit elkaar trekken voordat het uit elkaar valt? Blijkbaar nog een keer. AIR laat opnieuw Vegyn los op hun erfgoed, en dit keer is Remember aan de beurt. En ja — ook hier wordt er weer flink gesloopt. Met beleid. Maar toch: gesloopt.
Waar het origineel nog iets warms had, iets tastbaars, trekt Vegyn alles uit elkaar tot een soort herinnering van een herinnering. Alsof je weet dat je ooit iets moois hebt gehoord, maar het niet meer precies kunt terughalen. En dat gevoel… dat is dus precies waar dit om draait.
De structuur is bijna verdwenen. Dingen komen op, verdwijnen weer, alsof ze zelf ook niet zeker weten of ze er nog moeten zijn. Geluiden zweven, botsen niet, maar raken elkaar ook niet echt. Het is afstandelijk. Koud soms. Maar nooit leeg — en dat is knap.
Wat deze remix goed doet, is dat hij weigert om makkelijk te zijn. Geen duidelijke beat om op mee te knikken, geen herkenbare opbouw die je vasthoudt. Dit is luisteren. Actief luisteren. Of afhaken, dat kan ook. Het zit er precies tussenin.
En toch zit er iets moois in die terughoudendheid. Alsof Vegyn zegt: “Je kent het origineel al. Dit is wat er overblijft als je het gevoel eruit filtert en alleen de contouren laat staan.” Dat is misschien niet wat je wil horen — maar wel wat interessant is.
Is het beter dan het origineel? Nee.
Is het toegankelijk? Ook nee.
Is het intrigerend? Zeker.
Dit is geen remix voor de dansvloer. Dit is er eentje voor laat op de avond, koptelefoon op, licht uit, en even niks anders. En dan langzaam beseffen dat je eigenlijk naar stilte zit te luisteren — maar dan mooi.
Eindoordeel:
★★★★☆
Cijfer: 7,9
Hitpotentie: 5,9
Minder muziek, meer gevoel van iets dat bijna weg is. En juist daardoor blijft het hangen.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten