Je hebt covers. En je hebt covers die besluiten dat het origineel eigenlijk maar een schets was. Deze orkestrale versie van All the Things She Said door Joseph William Morgan valt keihard in die tweede categorie.
Het origineel van t.A.T.u. was natuurlijk al geen subtiel nummer. Pubers, drama, synthesizers die je bijna persoonlijk aanvielen — alles zat erin. Maar wat Morgan hier doet, is dat hele pakketje oppakken, de elektronica eruit slopen en vervangen door strijkers die klinken alsof ze een Oscar willen winnen.
Vanaf de eerste tonen voel je het al: dit wordt geen nostalgietripje. Dit wordt een soort emotionele reconstructie. Die bekende melodie sluipt binnen via violen die nét iets te serieus kijken, en voordat je het weet zit je midden in een arrangement dat meer weg heeft van een filmopening dan van een popcover.
En ja, daar zit inderdaad een vleugje ABC-achtige grandeur in — die The Lexicon of Love-over-the-top orkestrale flair. Alsof elk moment iemand “overture!” roept en het doek opengaat voor een drama dat je eigenlijk niet had besteld, maar nu toch maar uitzit. En geniet. Tegen wil en dank.
Wat knap is: het blijft herkenbaar. Je verliest het origineel niet, maar het wordt wel volwassen gemaakt. Alsof het nummer van een hysterische tiener is veranderd in iemand die tien jaar later terugkijkt en denkt: “Ja, dat was heftig… maar ook een beetje gênant.”
Toch is niet alles goud. Soms schiet het nét door in z’n eigen ambitie. Dan denk je: oké, we snappen het, je hebt een orkest. Je hoeft niet élke emotie meteen door zestig violen te laten bevestigen. Maar goed, liever te veel gevoel dan te weinig — zeker bij dit nummer.
Is het beter dan het origineel? Nee.
Is het indrukwekkender? Absoluut.
Is het nodig? Waarschijnlijk niet.
Maar ja, sinds wanneer is dat een criterium?
Eindoordeel:
★★★★☆
Cijfer: 8,2
Hitpotentie: 6,8
Meer film dan pop. Minder schreeuw, meer drama. En stiekem werkt dat verrassend goed.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten