Soms hoop je op vuurwerk. En krijg je… een sterretje. Cabin Fever van La Roux is precies dat. Niet slecht, absoluut niet. Maar ook niet dat moment waarop je denkt: “Zo, hier gaan we weer even terug naar 2009 en alles klopt weer.”
Want ja, laten we eerlijk zijn: de schaduw van Bulletproof hangt hier als een iets te aanwezige ex boven de relatie. Alles wat La Roux daarna doet, wordt daar onvermijdelijk langs gelegd. En Cabin Fever? Die haalt dat niveau niet. Niet eens in de buurt, eigenlijk.
De productie is netjes. Té netjes misschien. Die herkenbare synths zijn er wel, dat koude, strakke geluid waar je ooit verliefd op werd — maar het voelt alsof ze op halve kracht draaien. Alsof iemand heeft gezegd: “Doe maar veilig, Elly.” En dat is precies wat je niet wil bij dit soort muziek.
De vocalen van Elly Jackson zijn nog steeds prima. Die typische, licht afstandelijke delivery zit er nog. Maar waar het vroeger snijdend en urgent klonk, voelt het nu… comfortabel. En comfortabel is in popmuziek vaak gewoon een nette manier om “een beetje saai” te zeggen.
Het refrein blijft hangen, maar meer omdat het zich herhaalt dan omdat het echt binnenkomt. Je neuriet het mee, maar vijf minuten later ben je het ook weer kwijt. Geen schade, geen impact. Gewoon… aanwezig.
En dat is misschien wel het grootste probleem: dit nummer doet niks fout, maar ook niks bijzonders. Het is synthpop die je op de achtergrond zet terwijl je iets anders doet. Terwijl La Roux ooit muziek maakte die je aandacht opeiste en niet meer losliet.
Is het slecht? Nee.
Is het jammer? Ja.
Is het Bulletproof? Absoluut niet.
Eindoordeel:
★★★☆☆
Cijfer: 6,8
Hitpotentie: 6,2
Niet kapot, maar ook niet onverwoestbaar. Gewoon een beetje… cabin fever.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten