Sommige nummers zijn cool. Andere zijn zó fout dat ze weer fantastisch worden. Free to Love van Duran Duran, geremixt door Horse Meat Disco, zit héél comfortabel in die tweede categorie.
En eerlijk? Heerlijk.
Vanaf de eerste seconden weet je precies wat de bedoeling is: glitter, zweet, neonlichten en nul schaamte. De remix trekt het nummer volledig richting discotheekterritorium, maar dan wel zo’n disco waar iedereen eruitziet alsof ze rechtstreeks uit een vergeten videoclip van 1983 zijn gelopen. Inclusief open bloesjes en twijfelachtige dansmoves.
De groove is absurd lekker. Echt zo’n baslijn waarbij je hersenen even pauze nemen en je lichaam het overneemt. Alles swingt. Alles glijdt. Dit is muziek die niet vraagt of je wil dansen — het gaat er gewoon vanuit.
En dan heb je natuurlijk die campfactor. Mijn god. De video helpt daar enorm bij. Het is zó overdreven dat het bijna kunst wordt. Bijna. Alles knipoogt naar zichzelf, zonder ooit cynisch te worden. Dat is het verschil tussen camp en goedkope kitsch: hier weet iedereen precies hoe fout het is, en daarom werkt het.
Simon Le Bon klinkt alsof hij het ook allemaal heerlijk vindt. Geen krampachtig “we moeten relevant blijven”-gedrag, maar gewoon veteranen die snappen dat plezier soms belangrijker is dan geloofwaardigheid. En dat voel je.
Toch moet je dit wel op de juiste manier benaderen. Dit is geen nummer dat je gaat analyseren op diepgang of muzikale innovatie. Als je hier serieus naar gaat zitten luisteren met een notitieblok, ben je verloren. Dit is pure vibe. Pure escapisme.
En precies daarom werkt het zo goed.
Is het subtiel? Absoluut niet.
Is het fout? Ongelooflijk.
Is het lekker? Pijnlijk veel.
En soms is een perfecte disco-remix gewoon eentje waarbij je jezelf halverwege betrapt op meedansen terwijl je eigenlijk van plan was kritisch te blijven.
Eindoordeel:
★★★★☆
Cijfer: 8,4
Hitpotentie: 8,0
Schandalig camp, schaamteloos disco en veel leuker dan het eigenlijk zou mogen zijn.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten