Sommige nummers komen binnen als een mokerslag. Andere als een hand op je schouder. CROSSROADS van Daniel Zizka? Die komt binnen als een dramatische slowmotion-scène waarin iemand in de regen staat en net iets te mooi verdrietig kijkt. Je weet wel: precies het soort moment waarvoor het Eurovisie Songfestival is uitgevonden.
Vanaf de eerste seconden hoor je het al: dit is geen klein liedje. Dit wil groot zijn. Bioscoopgroot. Er zit een duidelijk Nemo-randje aan — die theatrale opbouw, dat gecontroleerde drama, dat gevoel dat er elk moment iemand een glas wijn kapot kan gooien voor extra effect. En ergens zweeft er ook een vleugje Bond doorheen. Geen subtiele hint, nee gewoon: “Waar is de martini en wie heeft de rechten op de aftiteling?”
De productie is strak, bijna té strak. Alles klopt. Elk koortje, elke piano-aanslag, elke crescendo is zo zorgvuldig geplaatst dat je bijna denkt: hier heeft iemand een Excel-sheet bij gehad. Maar goed, als het resultaat zo binnenkomt, hoor je niemand klagen. Het refrein zwelt aan alsof het zichzelf wil nomineren voor “meest dramatische moment van het jaar” — en eerlijk, het maakt een goede kans.
Zizka’s stem draagt het geheel met overtuiging. Geen geschreeuw, geen overacting (oké, misschien een béétje), maar wel die typische “ik sta op een kruispunt in mijn leven en jij moet dat voelen” delivery. Het is groots, meeslepend en ergens ook een tikje berekend. Maar dat is bij dit soort nummers geen zwakte, dat is het hele punt.
Is het vernieuwend? Nee. Is het effectief? Pijnlijk wel. Dit is zo’n nummer dat je eerst een beetje wantrouwt (“te mooi, te netjes”), en vijf minuten later sta je het refrein mee te neuriën alsof je auditie doet voor een halve finale.
Eindoordeel:
★★★★☆
Cijfer: 8,5
Hitpotentie: 8,2
Te mooi voor het echte leven, precies goed voor het grote podium.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten