Soms verwacht je vuurwerk. Zeker als de naam Chaka Khan op de verpakking staat. Dan denk je: dit wordt groot, dit wordt vocaal geweld, dit wordt zo’n moment waarop je je afvraagt waarom de rest überhaupt nog muziek maakt.
En dan krijg je Chakzilla.
Geen monster. Eerder… een vriendelijke dinosaurus die een beetje op de dansvloer rondloopt en af en toe knikt op de beat.
Laat ik eerlijk zijn: dit is geen spectaculaire comeback. Dit is geen “I’m Every Woman 2.0”. Dit is gewoon een groove. En best een lekkere ook. De baslijn doet z’n werk, de beat tikt netjes door en alles voelt alsof het met één doel is gemaakt: bewegen. Niet nadenken, niet analyseren, gewoon een beetje mee deinen alsof je leven even pauze heeft.
De productie is strak, maar nergens spannend. Het klinkt goed — professioneel goed — maar ook veilig. Alsof iedereen in de studio dacht: laten we dit vooral niet verpesten. En dat lukt. Alleen… daardoor gebeurt er ook weinig dat je bijblijft.
En Chaka zelf? Die hoeft zich natuurlijk nergens meer te bewijzen. Die stem heeft alles al gedaan wat er te doen valt. Hier houdt ze het relaxed. Geen vocale uithalen waar glazen spontaan van barsten, maar een gecontroleerde, bijna nonchalante performance. Alsof ze zegt: “Jullie weten toch wel dat ik dit kan.”
En dat is misschien precies het probleem. We wéten het. Dus als het niet gebeurt, mis je het toch een beetje.
Maar goed, niet elk nummer hoeft een levensveranderende ervaring te zijn. Soms is het gewoon fijn als iets lekker loopt. En Chakzilla loopt. Zonder struikelen, zonder sprint, gewoon een steady tempo richting een dansvloer waar niemand moeilijke vragen stelt.
Is het memorabel? Mwah.
Is het lekker? Zeker.
Is het Chaka Khan op haar top? Nee.
Eindoordeel:
Cijfer: 7,1
Hitpotentie: 7,0
Geen monsterhit, wel een groove die je zonder nadenken meeneemt. En soms is dat precies genoeg.https://www.youtube.com/watch?v=jFrZ28YkFZ4
Geen opmerkingen:
Een reactie posten