Sommige nummers beginnen alsof ze je willen troosten. Let You Go van Dotan begint zo. En dan denk je: oké, we gaan de gevoelige kant op. Kaarsje aan, kopje thee, beetje reflecteren. En ja hoor — dat klopt ook gewoon.
Vanaf de eerste tonen hoor je die bekende indie-folk sfeer. Gitaar die netjes wordt aangeslagen, een lichte echo op de vocalen en een productie die zegt: “We houden het klein, maar wel mooi.” En ergens hangt er inderdaad een vleugje Ben Howard in de lucht. Diezelfde introspectieve vibe, dat zoeken naar iets wat net buiten bereik ligt.
Dotan zingt hier beheerst. Geen grote uithalen, geen drama. Alles blijft onder controle, en dat is knap — maar ook een beetje veilig. Je voelt dat er emotie zit, maar het wordt nergens echt rauw. Alsof hij precies weet hoe ver hij kan gaan zonder dat het ongemakkelijk wordt.
En dan het refrein. Dat is het moment waarop het nummer zichzelf probeert op te tillen. Een beetje dat Keep Your Head Up-gevoel — hoopvol, licht anthemic, bedoeld om te blijven hangen. En dat lukt ook wel. Je pakt het mee, neuriet het later nog eens. Maar het slaat je niet omver.
Wat Let You Go goed doet, is sfeer neerzetten. Het is een prettig nummer om in te zitten. Maar het mist net dat randje. Iets dat het onderscheidt van de rest van het genre. Want laten we eerlijk zijn: dit soort liedjes zijn er inmiddels best veel. En deze doet weinig fout, maar ook weinig verrassends.
Toch… soms is dat genoeg. Soms wil je gewoon een goed geschreven, mooi uitgevoerde track zonder gedoe. En dat levert Dotan hier gewoon af.
Is het vernieuwend? Nee.
Is het mooi? Zeker.
Is het een beetje veilig? Absoluut.
Eindoordeel:
★★★☆☆
Cijfer: 7,3
Hitpotentie: 7,5
Bekend recept, goed uitgevoerd — maar je hebt het ergens al eens geproefd.
https://youtu.be/MX1RZFGfy98?si=ZFB9VKIwswd_8Rb4
Geen opmerkingen:
Een reactie posten