Sommige nummers voelen alsof ze uit de lucht komen vallen. Fault of God van Active Child voelt alsof het er altijd al was — ergens zwevend tussen hemel en aarde, wachtend tot iemand op play drukt.
En ja, dat klinkt pretentieus. Maar dit is Active Child, dus dat mag.
Vanaf de eerste tonen zit je meteen in die kenmerkende wereld: ijle elektronica, een harp die niet als gimmick voelt maar als essentieel onderdeel, en een sfeer die zo breekbaar is dat je bijna bang bent om te bewegen. Alles klinkt alsof het elk moment uit elkaar kan vallen — en toch gebeurt dat nooit.
De stem van Pat Grossi blijft een apart geval. Hoog, bijna engelachtig, maar zonder kitsch te worden. Hij zingt alsof hij ergens boven je hangt, niet naast je. En dat geeft het nummer iets ongrijpbaars. Je voelt het, maar je kunt het niet helemaal vastpakken.
De opbouw is traag en zorgvuldig. Geen haast, geen grote piek. Dit nummer groeit niet, het ontvouwt zich. Laagje voor laagje, alsof iemand voorzichtig een geheim prijsgeeft. En tegen de tijd dat je denkt: “nu moet er iets gebeuren”, besef je dat het al gebeurd is.
Wat Fault of God sterk maakt, is de spanning tussen schoonheid en afstand. Het is prachtig, maar nooit warm. Het raakt je, maar houdt je ook op afstand. Alsof je naar iets kijkt wat niet helemaal voor jou bedoeld is.
Toch zit daar ook de keerzijde. Het blijft een beetje in z’n eigen bubbel hangen. Je mist soms een moment dat het écht binnenkomt, dat het even breekt of schuurt. Nu blijft het vooral mooi. Heel mooi. Maar ook een beetje veilig in z’n eigen stijl.
Is het vernieuwend? Niet echt.
Is het indrukwekkend? Zeker.
Is het emotioneel? Ja — maar op afstand.
Dit is geen nummer voor de massa. Dit is voor momenten waarop je even iets anders wil voelen. Iets dat niet meteen te plaatsen is.
Eindoordeel:
★★★★☆
Cijfer: 8,3
Hitpotentie: 6,6
Hemels mooi, maar net buiten bereik. En misschien is dat precies de bedoeling.https://youtu.be/jCVuqRwak14?si=jxvvqV9XcFufI3Da
Geen opmerkingen:
Een reactie posten