De titel Nothing Changes is natuurlijk meteen verdacht. Want bij MGMT verandert er altijd iets. Alleen nooit op het moment dat je het verwacht. En meestal ook niet in de richting die je had gehoopt. En toch blijf je luisteren. Dat is hun truc.
Want laten we eerlijk zijn: dit is geen band die nog probeert Kids of Electric Feel te herhalen. Dat station zijn ze al tien jaar geleden voorbijgelopen, zonder om te kijken. Nothing Changes voelt eerder als een soort eindpunt van alles wat ze daarna hebben gedaan: psychedelisch, licht vervreemdend, maar ook opvallend… emotioneel raak.
De opening is meteen anders. Geen catchy hook die je bij de lurven grijpt, maar een sfeer die langzaam binnenkomt. Synths die zweven, een beat die eerder suggereert dan doorduwt, en daaroverheen die typische MGMT-vocalen — een beetje afstandelijk, een beetje dromerig, maar altijd met een ondertoon van “er zit meer achter”.
En dat zit er ook.
Het nummer bouwt langzaam op naar iets wat je bijna een climax zou kunnen noemen, maar dan zonder de explosie. Alles blijft beheerst. Alsof ze bewust weigeren om het groot te maken. En dat is precies waarom het werkt. Want juist in die terughoudendheid zit de emotie.
Er zit iets melancholisch in, iets berustends. Alsof de titel niet cynisch bedoeld is, maar eerder als constatering: dingen veranderen niet… en dat is oké. Of misschien ook niet. MGMT laat dat lekker in het midden hangen.
Is dit een meesterwerk?
Misschien wel.
Omdat het alles heeft wat hun beste werk heeft: sfeer, lef, een eigen geluid — en vooral het vermogen om je net niet alles te geven. Je moet er zelf iets in stoppen. En als je dat doet, krijg je er verrassend veel voor terug.
Maar het blijft MGMT, dus het is ook een beetje ontoegankelijk. Geen instant hit, geen makkelijk nummer. Dit groeit. Of niet. En dat risico nemen ze gewoon.
Eindoordeel:
★★★★★
Cijfer: 9,0
Hitpotentie: 7,3
Geen schreeuw, geen hype — maar misschien wel hun mooiste fluistering tot nu toe.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten