Soms moet je dingen laten rijpen. Wijn, kaas… en blijkbaar ook een samenwerking tussen Martin Garrix en Ed Sheeran. Twaalf jaar heeft Repeat It op de plank gelegen. Twaalf. Dat is langer dan sommige carrières van artiesten die nu in je Spotify Release Radar staan.
En dan komt het eindelijk uit. En dan denk je: was dit het wachten waard?
Het antwoord is… ja. Maar niet op de manier die je misschien verwacht.
Vanaf de eerste seconden hoor je dat dit geen moderne, overgeproduceerde EDM-knaller is. Dit ademt nog die vroege Garrix-tijd — iets rauwer, iets directer. Je hoort bijna dat dit idee ooit in een kleine studio is ontstaan, zonder dat iemand dacht: “Dit moet een wereldhit worden.” En dat maakt het interessant.
De vocalen van Sheeran zijn hier nog relatief ongepolijst. Minder gepolijst dan zijn latere werk, minder “ik weet precies hoe dit moet klinken”. Het voelt spontaner, iets losser. Alsof hij nog niet helemaal doorhad dat hij Ed Sheeran zou worden. En dat is misschien wel het mooiste aan deze track.
De opbouw is klassiek: rustig beginnen, spanning opbouwen en dan richting een drop die… ja, die gewoon werkt. Niet revolutionair, niet baanbrekend, maar effectief. Garrix weet hoe je zo’n moment moet timen. Dat is geen kunst meer, dat is routine.
En toch zit daar ook de keerzijde. Je hoort dat dit uit een andere tijd komt. Dit had rond 2014/2015 moeiteloos de charts gesloopt. Nu voelt het een beetje als een tijdcapsule. Mooi, nostalgisch zelfs — maar niet per se vernieuwend.
Het refrein blijft hangen, zoals verwacht. Sheeran doet precies wat hij moet doen: melodie dragen, emotie toevoegen, het geheel menselijk maken. En Garrix bouwt daar netjes omheen. Het is vakwerk. Geen magie, maar wel vakwerk.
Is het een gemiste kans dat dit zo lang op de plank lag? Misschien.
Is het alsnog fijn dat het er is? Zeker.
Is het een wereldhit anno nu? Dat wordt lastiger.
Maar als je even terug wil naar een tijd waarin EDM nog simpel en direct mocht zijn — dan zit je hier goed.
Eindoordeel:
★★★★☆
Cijfer: 8,0
Hitpotentie: 7,8
Geen revolutie, wel een mooie herinnering aan hoe het ooit klonk. En soms is dat precies genoeg.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten