Waterfall van Ghost Fetish klinkt alsof iemand een waterval heeft opgenomen… en daar vervolgens een existentiële crisis onder heeft gezet.
“Waterfall” is donker, traag en een beetje onheilspellend. Geen vrolijke kabbelende beek, maar zo’n diepe, koude stroom waar je liever niet te lang naar kijkt. Synths die langzaam golven, een beat die meer dreigt dan beweegt en een sfeer die je eerder naar binnen trekt dan naar buiten duwt.
Dit is geen nummer dat je even opzet. Dit is er eentje die je moet ondergaan. En als je daar geen zin in hebt, ben je na anderhalve minuut al afgehaakt. Maar als je blijft hangen, gebeurt er wel iets.
Wat Ghost Fetish hier goed doet, is dat ze durven vertragen. Geen haast, geen drang om te pleasen. Alles draait om spanning en sfeer. Een beetje die donkere wereld van Trent Reznor in zijn meer ambient momenten, gemixt met de kille esthetiek van Depeche Mode wanneer ze op hun donkerst zijn.
Alleen… het blijft ook een beetje hangen in die sfeer. Je wacht op een moment waarop het nummer je echt grijpt, maar dat komt net niet. Het blijft dreigen zonder te bijten. Mooi, maar ook een tikje frustrerend.
Sterren: ★★★★☆
Cijfer: 8,0
Hitpotentie: 6,0
“Waterfall” bewijst vooral dat spanning soms genoeg is — zelfs zonder ontlading.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten