Je weet eigenlijk al hoe laat het is zodra Muse begint. Geen subtiel gedoe, geen “we gaan het eens klein houden”. Nee, Hexagons klinkt alsof iemand een ruimteschip start terwijl de aarde op het punt staat te vergaan. Kortom: uber Muse.
Vanaf de eerste seconde zit je erin. Synths die groter zijn dan nodig, gitaren die zichzelf belangrijk vinden en een sfeer die ergens tussen sciencefiction en licht hysterie zweeft. Dit is geen nummer, dit is een aankondiging. Alsof er elk moment een stem doorheen komt die zegt: “This is the end… of something.”
En dan komt Matt Bellamy binnen. Natuurlijk met die stem. Hoog, dramatisch, altijd op het randje van “is dit nog serieus of zitten we hier gewoon van te genieten?” En het antwoord is: allebei.
De opbouw is klassiek Muse. Rustig beginnen (voor hun doen dan), spanning opbouwen, en dan richting een refrein dat alles open trekt alsof het in een stadion staat. En ja, dat werkt. Want hoe vaak ze dit trucje ook doen — ze kunnen het gewoon.
Maar — en daar komt-ie — het is ook wel héél bekend terrein. Dit is Muse op automatische piloot. Goed afgesteld, perfect uitgevoerd, maar nergens echt verrassend. Je hoort precies waar het heen gaat, en het gaat daar ook heen. Zonder omweg.
Het refrein is groot, bombastisch en bedoeld om mee te brullen. En dat ga je ook doen. Tegen wil en dank. Maar de vraag blijft: onthoud je het morgen nog? Of is het gewoon weer een sterke Muse-track in een lange rij sterke Muse-tracks?
Toch moet je ze nageven: weinig bands doen dit zo overtuigend. Dit soort over-the-top drama kan snel lachwekkend worden, maar Muse houdt het nét serieus genoeg om het te laten werken.
Is het vernieuwend? Nee.
Is het typisch Muse? Pijnlijk precies.
Is het effectief? Absoluut.
Eindoordeel:
★★★★☆
Cijfer: 8,2
Hitpotentie: 7,8
Niet verrassend, wel weer een ruimtestation van een track. En soms is dat gewoon genoeg. 🚀
Geen opmerkingen:
Een reactie posten