Blow van Swallow klinkt alsof iemand een vergeten doos met oude tapes op zolder openmaakt en daar ineens een klein meesterwerk tussen vindt. En eerlijk: gelukkig maar dat dit nummer alsnog is opgedoken, want het zou echt zonde zijn geweest als “Blow” voor altijd ergens op een stoffige bandrol was blijven liggen.
Dat het nummer opnieuw is opgebouwd uit de originele 24-track tapes hoor je ook wel een beetje. Niet in negatieve zin, maar juist omdat “Blow” iets heeft van een verborgen schat uit een andere tijd. Het klinkt warm, licht vervaagd, een beetje mysterieus. Alsof het nummer niet helemaal uit deze tijd komt en daar eigenlijk ook geen zin in heeft.
Muzikaal zit het ergens tussen shoegaze, dreampop en die typische vroege jarennegentig-sfeer waarin alles tegelijk zweverig en melancholisch mocht klinken. Gitaren die door elkaar heen dwarrelen, een beat die meer sluimert dan echt stampt en zang die klinkt alsof die ergens van heel ver weg door de mist komt aanwaaien. Een beetje alsof Cocteau Twins, Lush en de zachtere kant van Slowdive samen besluiten een vergeten soundtrack op te nemen voor een film die nooit is gemaakt.
Wat “Blow” zo goed maakt, is dat het nergens geforceerd klinkt. Je hoort niet dat iemand twintig jaar later dacht: laten we hier nog even een moderne beat onder gooien en hopen dat jongeren het oppikken. Nee, het blijft trouw aan die oude sfeer. Daardoor voelt het nummer niet als een curiositeit voor verzamelaars, maar echt als een liedje dat alsnog ontdekt mocht worden.
Sterren: ★★★★☆
Cijfer: 8,6
Hitpotentie: 5,7
“Blow” bewijst vooral dat sommige nummers niet te laat komen. Ze wachten gewoon tot iemand eindelijk goed luistert.
