Hubert Kah - So Many People (Video 1989★★★½☆

Sommige nummers zijn muziek.
Andere zijn vooral tijdscapsules.
“So Many People” hoort duidelijk bij die tweede categorie.

Muzikaal is dit late jaren-80-pop zoals die toen bedoeld was: licht melancholisch, elektronisch zonder scherpte, en melodisch genoeg om mee te bewegen zonder echt te blijven hangen. Het nummer kabbelt prettig voort, met synths die inmiddels vriendelijk gedateerd klinken. Niet gênant oud — meer geruststellend oud.

Maar de video is hier de echte hoofdrolspeler.

Alles klopt aan het tijdsbeeld: de styling, de blikken, de manier waarop ernst wordt gespeeld zonder ironie. Dit is een periode waarin popmuziek nog geloofde dat ze iets te zeggen had over de wereld, zonder precies te weten wat. De beelden versterken dat gevoel: mensen, straten, afstand en verbinding — groot gebracht, klein uitgewerkt.

Hubert Kah zelf blijft de rustige observator. Geen charisma-explosie, geen theatrale overdrijving. Hij kijkt, zingt en registreert. Dat past bij het nummer, dat meer beschouwt dan verklaart. “So Many People” gaat niet over oplossingen, maar over aanwezigheid.

Zonder de clip zou “So Many People” waarschijnlijk een aardige voetnoot zijn. Met de video wordt het een document. Geen klassieker, geen meesterwerk — maar een eerlijk portret van een tijd waarin popmuziek nog dacht dat ze de wereld kon samenvatten in vier minuten.

---

Eindoordeel

Sterren: ★★★½☆
Cijfer: 7,4
Muzikaal degelijk, visueel waardevol. De video tilt het nummer naar een hoger plan.

The Odds - Gabriella★★☆☆☆

“Gabriella” klinkt als een lied dat zichzelf al halverwege heeft opgegeven.
Het kabbelt, glimlacht vriendelijk en vraagt vooral niets van de luisteraar. Muzikaal gebeurt er weinig dat blijft hangen: een veilige melodie, een keurige begeleiding en een refrein dat vooral doet wat het moet doen — voorbijgaan.

Het is niet slecht. Dat is misschien nog wel het grootste probleem.
Dit is pop die zo zorgvuldig is afgestemd dat alle scherpe randjes preventief zijn verwijderd. Geen spanning, geen lef, geen moment waarop je denkt: hé, hier gebeurt iets. Het lied is er — en daarna is het weer weg.

En dan die clip.
Die probeert het gemis aan inhoud te compenseren met esthetiek. Mooie mensen, mooie lijven, zo nu en dan een ontbloot bovenlijf. Het voelt als een uitnodiging om vooral naar het plaatje te kijken, omdat de muziek zelf te weinig te vertellen heeft. Kijk ons mooi zijn, lijkt het credo.

Dat kan werken, maar hier schuurt het. De beelden en het nummer hebben geen relatie, behalve dat ze tegelijk bestaan. Het oog wordt geprikkeld, het oor verveelt zich. Het resultaat is een clip die harder werkt dan het lied dat hij moet dragen.

“Gabriella” is daarmee een niemendalletje: netjes, glad en snel vergeten. De clip doet z’n best, maar kan niet verbergen dat het lied zelf geen reden geeft om terug te komen.

---

Eindoordeel

Sterren: ★★☆☆☆
Cijfer: 5,3
Netjes geproduceerd, inhoudelijk leeg. Mooie beelden kunnen een mager lied niet redden.

Fish - Garden of Remembrance ★★★★½☆

Sommige nummers fluisteren zo zacht dat je vanzelf stil wordt.
“Garden of Remembrance” is er zo één. Geen bombast, geen groot gebaar — alleen een piano, een stem en een zee aan herinneringen.

Fish doet hier wat hij misschien wel het beste kan: vertellen zonder te duwen. De pianopartij is eenvoudig maar doeltreffend, bijna kaal, en juist daardoor krijgt elke noot betekenis. Dit is geen piano die wil imponeren; dit is een piano die luistert.

Zijn stem klinkt doorleefd, soms breekbaar, soms vastberaden. Niet perfect, niet gladgestreken — en dat is precies de kracht. Je hoort de jaren, de ervaringen, het gewicht van wat er wordt bezongen. Dit is geen nostalgie om de nostalgie, maar een rustige confrontatie met wat geweest is.

De tekst voelt als een wandeling langs graven die je kent. Niet om te rouwen, maar om te erkennen. Herinneringen worden hier niet opgepoetst of geromantiseerd; ze mogen gewoon bestaan. Dat geeft het nummer een waardigheid die je zelden hoort in ballads.

“Garden of Remembrance” is daarmee geen lied voor tussendoor. Het vraagt aandacht, rust en een beetje bereidheid om terug te kijken. Wie dat durft, krijgt een prachtige, ingetogen pianoballad die lang blijft nazinderen.

---

Eindoordeel

Sterren: ★★★★½☆
Cijfer: 8,8
Intiem, doorleefd en oprecht. Een ballad die niet wil troosten, maar begrijpt.

Nils Lofgren - World Through Your Eyes ★★☆☆☆

Dit is zo’n nummer dat met de beste bedoelingen begint en eindigt als emotionele chantage.
“World Through Your Eyes” wil lief zijn. Warm. Ontroerend. Een ode aan dieren, aan honden, aan onvoorwaardelijke liefde. En precies daar gaat het mis.

Want waar liefde zou moeten raken, kiest Lofgren voor stroop. Dikke, plakkerige stroop. Het tempo kruipt, de melodie jankt zachtjes mee en de tekst legt alles uit wat je allang snapt. Geen ruimte voor interpretatie, geen randje, geen lucht. Alles wordt voorgedaan. Kijk, hier moet je iets voelen.

De zang is zacht, breekbaar bedoeld, maar klinkt vooral vermoeid. Alsof iemand tegen beter weten in nog één keer het kampvuur probeert aan te steken met nat hout. Het nummer sleept zich voort zonder dynamiek, zonder spanning, zonder moment waarop je denkt: ah, daar gebeurt iets.

En dat honden-thema? Dat is de genadeklap.
Niet omdat dieren geen mooie muziek verdienen — integendeel — maar omdat dit nummer zo opzichtig sentimenteel is dat zelfs honden afhaken. Als zij dit horen, janken ze meteen. Niet van ontroering, maar omdat ze voelen dat hier iets niet klopt.

Vroeger kon Nils Lofgren leuke nummers schrijven. Speels, energiek, met een zekere lichtheid. Dat Nils hoor je hier niet meer. Wat overblijft is een artiest die denkt dat zachtheid automatisch diepgang is. Dat is het niet.

“World Through Your Eyes” is geen ode, maar een sentimenteel pamflet. Goed bedoeld, slecht uitgevoerd. Muziek die niet durft te leven, maar ook niet durft te stoppen.

---

Eindoordeel

Sterren: ★★☆☆☆
Cijfer: 4,8
Lief bedoeld, maar verstikkend sentimenteel. Zelfs de honden haken af.

marleen carpenter - Did You Ever Really Want Me-Music Video ★★☆☆☆

Dit is zo’n nummer dat traag wil zijn om betekenis te krijgen, maar onderweg vergeet waarom het eigenlijk stilstaat.
“Did You Ever Really Want Me” sleept zich voort in slow motion, alsof elke seconde extra gewicht moet hebben. Alleen: dat gewicht komt nooit echt.

Muzikaal is het gaap-traag. Niet spannend traag, niet dreigend traag, maar vermoeid traag. De zang blijft vlak, de melodie durft nergens pijn te doen, en de emotie wordt uitgesmeerd tot ze oplost. Dit is geen spanning door stilte — dit is leegte door gebrek aan richting.

En dan de clip.
Die maakt het niet beter. Integendeel.

Waar het nummer vraagt om introspectie en kwetsbaarheid, kiest de video voor een totaal andere sfeer. Beelden met een duidelijke SM-/fetish-achtige esthetiek, stijlvol gefilmd misschien, maar inhoudelijk volledig losgezongen van de muziek. Het voelt alsof twee ideeën per ongeluk op elkaar zijn geplakt.

De clip wil prikkelen, domineren, vervreemden.
Het nummer wil twijfelen, reflecteren, langzaam breken.
Die twee spreken elkaar niet — ze negeren elkaar.

Het resultaat is een video die de zwakte van het nummer niet maskeert, maar juist benadrukt. De traagheid wordt niet verdiept, de emotie niet versterkt. Alles voelt los zand — muzikaal én visueel.

---

Eindoordeel

Sterren: ★★☆☆☆
Cijfer: 5,1
Traag zonder spanning, en een clip die de sfeer niet ondersteunt maar ondermijnt.

Rag'n'Bone Man - Time to Love - Lyric Video (2025 Recap ★★★★☆

Er zijn artiesten die harder gaan zingen als de boodschap belangrijk is.
Rag’n’Bone Man doet het tegenovergestelde. Hij leunt achterover, zet zijn voeten stevig neer en laat die stem het werk doen. En die stem — laten we eerlijk zijn — blijft zijn grootste kapitaal.

“Time to Love” klinkt als een terugblik, en dat is geen toeval. In deze 2025 Recap-versie voelt het nummer minder als een nieuwe single en meer als een morele balans. Liefde, verbinding, even normaal doen in een wereld die daar steeds minder zin in lijkt te hebben. Grote woorden, maar ze worden hier zonder pathos uitgesproken.

De productie is sober en veilig. Piano, zachte beats, ruimte om te ademen. Alles staat in dienst van de zang. Geen verrassingen, geen risico’s. Dat maakt het nummer toegankelijk, maar ook voorspelbaar. Je weet na dertig seconden precies waar dit heen gaat — en het gaat daar ook netjes naartoe.

Tekstueel is het allemaal recht voor z’n raap. “Time to Love” als boodschap is nauwelijks te misverstaan. Dat is tegelijk de kracht en de zwakte. Het raakt, maar het schuurt nergens. Dit is geen lied dat discussie oproept, maar eentje dat bevestigt wat je eigenlijk al vond.

De lyric video versterkt dat gevoel: woorden centraal, geen afleiding. Het nummer wil begrepen worden. En dat lukt. Maar het blijft vooral netjes, misschien iets té.

“Time to Love” is daarmee geen artistieke sprong vooruit, maar een betrouwbare samenvatting van waar Rag’n’Bone Man voor staat. Warm, menselijk, goed gezongen — en keurig binnen de lijntjes.

---

Eindoordeel

Sterren: ★★★★☆
Cijfer: 7,8

retro :Camouflage - The Great Commandment (Official 4K Video) ★★★★☆

Er zijn nummers die zo duidelijk uit een tijd komen dat je er meteen het jaartal bij hoort.
“The Great Commandment” is 1987. Punt.

Camouflage maakte hier een lied dat zo nadrukkelijk in de schaduw van Depeche Mode staat, dat je bijna zou denken dat het een auditiebandje was. Donkere synths, strak ritme, monotone zang en een tekst die belangrijk klinkt zonder precies uit te leggen waarom. En toch — of misschien juist daardoor — werkt het.

De productie is sober en effectief. Geen overbodige lagen, geen opsmuk. Alles draait om spanning, herhaling en sfeer. De beat loopt onverstoorbaar door, de synthlijnen snijden strak door het nummer heen. Dit is geen emotionele uitbarsting, maar koude controle.

De zang blijft afstandelijk en licht robotisch. Niet charismatisch in klassieke zin, maar functioneel. Het past bij de thematiek: observatie, autoriteit, morele statements die meer suggereren dan verklaren. “The Great Commandment” voelt als een waarschuwing die nooit helemaal wordt uitgesproken.

Is het origineel? Nee.
Is het schaamteloos geleend? Absoluut.
Maar Camouflage deed iets wat veel tijdgenoten niet lukte: ze begrepen waarom die sound werkte. Ze kopieerden niet alleen het geluid, maar ook de sfeer van vervreemding.

“The Great Commandment” is daarmee geen klassieker door vernieuwing, maar door timing en overtuiging. Het is synthpop die precies wist waar hij moest staan: dicht bij het origineel, maar net ver genoeg om te blijven bestaan.

---

Eindoordeel

Sterren: ★★★★☆
Cijfer: 8,0
Sterke retro synthpop. Niet vernieuwend, wel effectief en tijdloos binnen zijn tijd.

---

Harry Styles - Forever, Forever

Acht minuten is lang.
Zeker in popmuziek.
Zéker in het tijdperk waarin een refrein na twintig seconden moet binnenvallen omdat anders iemand afhaakt om een kat te kijken.

Harry Styles trekt zich daar in “Forever, Forever” niets van aan. Hij neemt de tijd. Te veel tijd, zullen sommigen zeggen. Maar het is ook een statement: dit is geen single, geen product, geen hit. Dit is een afscheidsmoment, vastgelegd op het einde van een tour die alles voor hem veranderde.

De video voelt intiem en ongefilterd. Geen clips, geen montagekoorts. Je kijkt naar een artiest die even niet wil entertainen, maar afronden. Het nummer bouwt langzaam op, cirkelt rond een paar muzikale ideeën en weigert zich te haasten. Dat is moedig — en tegelijk riskant.

Muzikaal blijft het eenvoudig: gitaar, band, ruimte. Geen bombast, geen grote climax. De kracht zit niet in de melodie, maar in de herhaling. Het mantra-achtige karakter werkt soms hypnotiserend, soms ook vermoeiend. Het is mooi, maar niet altijd spannend.

En toch: Styles overtuigt door oprechtheid. Zijn stem klinkt los, niet gepolijst, bijna alsof hij zichzelf toestaat om even niet perfect te zijn. Dat past bij het moment. Dit is geen Harry Styles die bewijst hoe groot hij is, maar een Harry Styles die laat zien dat hij klaar is met bewijzen.

“Forever, Forever” is geen nummer dat je opzet voor de lol. Het is een document. Een momentopname van een artiest aan het einde van een hoofdstuk. Niet perfect, niet strak, maar wel oprecht. En misschien is dat precies waarom hij dit nú deelt — en niet eerder.

---

Eindoordeel

Sterren: ★★★★☆
Cijfer: 8,0
Lang, traag en soms te veel van hetzelfde — maar gedragen door oprechtheid en tim

Rauwkost - Rustiger Vaarwater★★★★☆

Op eerste kerstdag brengen de meeste artiesten iets met belletjes, vrede op aarde of minimaal een koor.
Rauwkost brengt op 25 december hun negende single van het jaar en kiest voor iets veel ongemakkelijkers: zelfreflectie. Geen feest, geen slotakkoord — maar een pas op de plaats.

“Rustiger Vaarwater” gaat over verantwoordelijkheid nemen. Niet in de motivational-posterzin van doorzetten wordt altijd beloond, maar juist in de lastige variant: wat als doorzetten helemaal niet klopt? Wat als je vaart op een koers die nooit van jou was?

Muzikaal blijft Rauwkost trouw aan zichzelf. Het geluid is direct, nuchter en ongepolijst. Geen grote gebaren, geen opsmuk. De arrangementen houden ruimte voor de tekst, en dat is verstandig. Dit nummer wil niet imponeren; het wil duidelijk zijn.

De zang klinkt beheerst en menselijk. Geen drama, geen heroïek. Het is iemand die hardop denkt, niet iemand die een punt wil maken. Juist daardoor komt het binnen. Dit is geen lied over winnen, maar over bijsturen.

De metafoor van het vaarwater wordt nergens uitgemolken. Het blijft functioneel en raak. Je bent zelf verantwoordelijk voor het water waarin je vaart — en soms betekent volwassen worden niet harder roeien, maar van richting veranderen. Dat is een boodschap die zelden zo eerlijk wordt verpakt.

“Rustiger Vaarwater” is geen knaller en wil dat ook niet zijn. Het is een tussenstand, een moment van helderheid. En misschien is dat wel de meest volwassen vorm van popmuziek die er is.

---

Eindoordeel

Sterren: ★★★★☆
Cijfer: 8,0
Eerlijk, doordacht en zonder franje. Een lied dat niet duwt, maar richting geeft.

retro MY MINE | Hypnotic Tango ★★★☆

Er zijn nummers die nooit echt zijn weggeweest.
Ze stonden alleen even in een andere kast, tussen de rookmachines, neonlichten en spiegelbollen.
“Hypnotic Tango” is zo’n nummer.

Dit is Italo-disco in zijn puurste vorm: stuwende synths, een monotone maar onweerstaanbare beat, en een melodie die niet vraagt of je mee wilt doen — die beslist dat je meedoet. Alles draait om herhaling, spanning en die licht hypnotiserende groove waar het genre groot mee werd.

De productie klinkt inmiddels onmiskenbaar gedateerd, maar dat is geen zwakte — dat is het hele punt. De droge drums, de ijzige synthlijnen, de bijna afstandelijke zang: het vormt samen een klankwereld die niet modern wíl zijn. Dit is muziek uit een tijd waarin emotie vooral via machines werd gecommuniceerd.

De zang is functioneel, bijna klinisch. Geen expressie, geen drama. En juist daardoor werkt het. “Hypnotic Tango” gaat niet over voelen, maar over bewegen. Over overgave aan ritme. Over nachten die geen einde hoeven te hebben zolang de beat blijft lopen.

“Hypnotic Tango” is geen lied dat je analyseert.
Het is een ervaring.
Een klassieker die precies laat horen waarom Italo-disco nooit helemaal is verdwenen — het is te effectief, te direct, te eerlijk in zijn eenvoud.

---

Eindoordeel

Sterren★★★★☆

Cijfer: 8,1
Onweerstaanbare Italo-disco met een hypnotiserende groove die generaties overstijgt.

retro : Hubert Kah - Wenn der Mond die Sonne berührt (1984)★★★★☆

Dit nummer ruikt naar neon, synthesizers en een tijd waarin Duits nog gewoon sexy mocht klinken in de popmuziek.
“Wenn der Mond die Sonne berührt” is Neue Deutsche Welle in zijn meest romantische vorm — ongegeneerd, melodramatisch en heerlijk jaren tachtig.

De hand van Michael Cretu (ja, die van Enigma) is overal voelbaar. De synths glanzen, de beats zijn mechanisch maar warm, en alles ademt die typische vroege-80’s-sfeer waarin melancholie en pop hand in hand gingen. Dit is geen ironische retro; dit is retro.

Hubert Kah zingt met die kenmerkende combinatie van ernst en naïviteit. Zijn stem is niet groot, niet virtuoos, maar wel perfect passend bij het materiaal. Het klinkt alsof hij elk woord meent — en dat maakt het juist geloofwaardig. NDW werkte nooit op afstand; het moest dichtbij komen, een beetje ongemakkelijk zelfs.

Tekstueel is het poëtisch zonder complex te zijn. De maan, de zon, verlangen, afstand — het zijn grote beelden, maar ze worden met een zekere eenvoud gebracht. Geen dubbele bodems, geen relativering. En precies dát maakt het zo charmant.

“Wenn der Mond die Sonne berührt” is geen lied dat je hoeft te herontdekken — het heeft altijd al bestaan. Het staat symbool voor een tijd waarin popmuziek groot mocht dromen zonder zich te verontschuldigen.

---

Eindoordeel

Sterren: ★★★★☆
Cijfer: 8,0
Tijdloos binnen zijn tijd. Pure NDW-romantiek met een gouden synthlaag.

Hit score: 6,5
Geen hedendaagse hit, wel een vaste waarde voor liefhebbers van 80’s en NDW.

Robin Schulz feat. Arkey - Thinking About You (★★★☆☆

Robin Schulz blijft hier keurig binnen zijn eigen straatje: zonnige housepop, nette productie, alles op de juiste plek. Het nummer opent vriendelijk, rolt soepel door en eindigt zonder gedoe. Dit is geen track die binnenkomt met bravoure, maar eentje die beleefd blijft hangen.

De beat is licht, dansbaar en radiovriendelijk. Geen scherpe randen, geen verrassing in de opbouw. Het voelt alsof Schulz exact weet wat werkt — en het vooral niet ingewikkelder wil maken dan nodig. Dat is professioneel, maar ook voorspelbaar.

Arkey’s zang doet wat het moet doen: warm, licht melancholisch, nergens dominant. De stem voegt emotie toe zonder het nummer te claimen. Tegelijkertijd blijft het allemaal wat anoniem. Je hoort gevoel, maar je voelt zelden urgentie. Dit is verlangen in algemene bewoordingen.

Het refrein is prettig, blijft hangen, maar mist die ene twist die het onderscheidend maakt. Alles klopt — en juist daardoor glijdt het nummer ook vrij snel weer voorbij. Het is muziek die prima functioneert op de achtergrond van een zomeravond, maar zelden het middelpunt wordt.

“Thinking About You” is daarmee een typische Robin Schulz-track: betrouwbaar, vriendelijk en glad geproduceerd. Het doet niets fout — maar ook weinig dat blijft plakken.

---

Eindoordeel

Sterren: ★★★☆☆
Cijfer: 6,9
Netjes gemaakte housepop die prettig voorbij glijdt, maar weinig achterlaat.

Saint Of Sin - God Is Love ★★★★☆

God Is Love” klinkt als een uitspraak die je normaal wantrouwt.
Te groot, te absoluut, te spiritueel voor een dansvloer.
Maar Saint Of Sin doet iets slims: hij maakt er geen waarheid van, maar een gevoel.

De track opent met warme pads en een glijdende beat die meteen richting eind jaren ’90 / begin jaren 2000 trekt. Dit is het territorium van Chicane en ATB: melodieuze trance met ruimte voor melancholie. Geen beukende drop, geen EDM-reflex — maar opbouw, adem en sfeer.

De productie is zorgvuldig en helder. Alles staat in dienst van dat zwevende gevoel: een nachtelijke autorit, nat asfalt, lichten die voorbijglijden. De melodie is eenvoudig, bijna naïef, maar precies daardoor effectief. Het nummer probeert je niet te overrompelen; het neemt je mee.

Vocaal blijft alles bewust op afstand. Geen dominante zanglijn, geen persoonlijk drama. De stem fungeert als extra laag, niet als middelpunt. Dat werkt, omdat de emotie vooral in de harmonie zit. Dit is dansmuziek die niet per se wil dat je danst — maar dat je blijft luisteren.

“God Is Love” is geen vernieuwing van het genre, maar wel een herinnering aan waarom het ooit werkte. Emotie boven effect, melodie boven bombast. Voor wie de hoogtijdagen van trance heeft meegemaakt — of er heimelijk naar terugverlangt — voelt dit als thuiskomen.

---

Eindoordeel

Sterren: ★★★★☆
Cijfer: 8,0
Warm, melodieus en sfeervol. Trance met gevoel en zonder kitsch.

Hit score: 7,1
Sterk voor nachtelijke playlists en gespecialiseerde radio. Geen massahit, wel een blijver voor liefhebbers.

HELDMASCHINE - Meine Welt (OFFICIAL VIDEO) ★★★★☆

Er zijn nummers die subtiel vragen om aandacht.
En er zijn nummers die je bij de lurven grijpen en zeggen: dit is mijn wereld.
“Meine Welt” hoort onmiskenbaar bij die tweede categorie.

Heldmaschine doet hier precies wat je van Neue Deutsche Härte verwacht — en dat zonder gêne. Strakke, beukende gitaren, industriële beats die klinken alsof ze in een staalfabriek zijn opgenomen, en een zang die niet zingt maar verklaart. Dit is geen lied, dit is een statement.

De vergelijking met Rammstein is onvermijdelijk: dezelfde logge kracht, dezelfde dreiging, dezelfde theatrale ernst. Tegelijkertijd hoor je ook de melodieuze kant van Unheilig terug, vooral in de opbouw en het refrein. Daardoor wordt “Meine Welt” minder nihilistisch en net iets toegankelijker dan pure industriële woede.

Tekstueel is het allemaal groot, zwaar en resoluut. Geen twijfel, geen nuance. Dit is een wereldbeeld dat niet onderhandelt. Dat werkt zolang je meegaat in de energie — maar wie zoekt naar subtiliteit, is hier duidelijk aan het verkeerde adres.

Muzikaal is “Meine Welt” strak uitgevoerd en professioneel geproduceerd. Alles klopt binnen het genre. Tegelijkertijd voel je dat dit geen vernieuwing is, maar een beheersing van een bestaand recept. Dat hoeft geen probleem te zijn — zolang je accepteert dat dit vooral draait om kracht, niet om verrassing.

---

Eindoordeel

Sterren: ★★★★☆
Cijfer: 7,9
Krachtig, strak en genre-eigen — weinig nuance, maar veel impact.

Hit score: 7,4
Grote kans binnen het NDH-circuit en bij livepubliek; buiten dat minder bereik, maar daar is het ook niet voor bedoeld.

RECORD OF THE WEEK : MIKA - Immortal Love (Official Music Video★★★★½☆

Eindelijk.
Dat is het woord dat blijft hangen.

MIKA heeft lang gezocht naar zichzelf tussen theater, ironie en overdaad. En precies op het moment dat niemand het meer verwachtte, levert hij met “Immortal Love” een nummer af dat niet hoeft te schreeuwen om aandacht. Het staat er gewoon. Zeker. Zelfbewust. En opvallend goed.

De sound grijpt terug op de jaren 90, maar niet op de foute manier. Dit is geen retro-circus, maar elegante synthpop met klasse. Strakke beats, warme toetsen, een melodie die soepel voortglijdt. De echo van de Pet Shop Boys is onmiskenbaar: melancholie verpakt in pop, emotie zonder drama, stijl zonder franje.

En Mika?
Die doet iets wat hij zelden zo goed deed: hij houdt zich in.

Zijn stem klinkt gecontroleerd, licht en volwassen. Geen hysterische uithalen, geen camp-knipoog. Hij zingt alsof hij weet dat het nummer sterk genoeg is zonder opsmuk. Dat geeft rust — en precies daardoor komt het binnen.

Het refrein is verslavend zonder opdringerig te zijn. Het blijft hangen, maar dringt zich niet op. Dit is pop die je niet meteen wilt meezingen, maar die na drie keer luisteren ineens in je hoofd zit. En daar blijft.

Tekstueel is “Immortal Love” geen diepgravend essay, maar het hoeft ook niet. Het gaat over verlangen, duurzaamheid, liefde die groter wil zijn dan het moment. Universeel, ja — maar hier overtuigend gebracht.

“Immortal Love” voelt als een herpositionering. Niet groter, niet luider, maar beter.
MIKA klinkt hier als iemand die zijn plek heeft gevonden — en daar niet meer van weg hoeft.

---

Eindoordeel

Sterren: ★★★★½☆
Cijfer: 8,7
Stijlvolle, elegante pop met een heerlijke 90’s synthglans. Mika op zijn best sinds jaren.

Hit score: 8,5
Zeer groot: radio, playlists én avondlijke autoritten. Dit gaat blijven.

---

🎧 INDIE TOP 20 – WEEK 52

De laatste lijst van het jaar. Geen vuurwerk. Wel waarheid.

---

KORTE INLEIDING

Week 52 is traditioneel geen week van revoluties.
Dit is de week van afronden, terugkijken en constateren wat blijft hangen als het lawaai weg is.
Bovenin schuift het nét, onderin wordt voorzichtig ruimte gemaakt voor de toekomst.
Zoals het hoort.

---

DE LIJST

1. Florence + The Machine – Sympathy Magic 🌟 ↑

Florence pakt alsnog de koppositie. Groot, theatraal en overtuigend. Het jaar eindigt in stijl.

2. Robyn – Dopamine 🌟 ↓

Een weekje geen nummer één. Nog steeds ijskoud, strak en verslavend.

3. Tom Smith – Broken Time →

Pijn zonder drama. Smith blijft hangen waar anderen afhaken.

4. The Maccabees – Koya ↓

Warm en tijdloos. Nog steeds prachtig, maar de top lonkt niet meer.

5. The Last Dinner Party – Sail Away →

Theatraal zonder kitsch. Ze blijven overtuigen.

6. Nick Cave – Train Dreams →

Meer gedicht dan lied. Cave fluistert, wij luisteren.

7. Unheilig – Mein Löwe 🌟 →

Duits drama dat nergens om vergeving vraagt. Nog steeds indrukwekkend.

8. Romy – Love Who You Love →

Zacht, eerlijk en zonder opsmuk. Blijft overeind.

9. The Church – Sacred Echoes (Part Two) →

Mystiek met ervaring. Oud bloed, nieuwe glans.

10. Inhaler – Hole In The Ground ↓

Stevig, netjes, betrouwbaar. Maar geen verrassing meer.

11. Midlake ft. Madison Cunningham – Guardians ↑

Subtiel vakwerk. Folk voor mensen die blijven luisteren.

12. Vancouver Sleep Clinic – Heaven Above Me ↑

Zweeft prettig, maar landt niet helemaal.

13. The Paper Kites – Change Of The Wind ↑

Dromerig en netjes. Precies wat je verwacht — en krijgt.

14. BANNERS – Colours ↑

Groot refrein, veel gevoel. Net iets te netjes.

15. Seafret – Cloud ↑

Nog meer emotie, nog minder verrassing.

16. People I’ve Met – Promise ↑ 🎁

Nog niet af, maar duidelijk iets in zich. Blijven volgen.

17. Seafret – Wasted On You ↓

Mooi, maar inmiddels overvraagd.

18. Tame Impala – Dracula ↓

Kevin Parker op routine. Nog steeds beter dan veel anderen.

19. Ladytron – Caught In The Blink Of An Eye 🆕

Koel, strak en modern. Beetje CHVRCHES, maar wel Ladytron.

20. Ladytron – Kingdom Undersea ↓

Zakt weg, maar doet dat stijlvol.

---

AFSLUITING

Week 52 sluit het jaar af zonder drama.
Florence mag nog één keer schitteren, Robyn blijft dichtbij,
en onderin klopt voorzichtig de toekomst aan.

De balans is opgemaakt.
Op naar een nieuw jaar — met nieuwe lijsten, nieuwe teleurstellingen
en hopelijk weer een paar onverwachte hoogtepunten.

1.4 FLORENCE & THE MACHINE -Symathy Magic *

 2.1 ROBYN - Dopamine  *

3.4 TOM SMITH- Broken Time

4.2 THE MACCABEES - Koya

5.6 THE LAST DINNER PARTY - Sail Away 

6.7 NICK CAVE - Train Dreams 

7. 6 UNHEILIG - Mein Loewe*

8.9 ROMY - Love Who You Love 

9.10 THE CHURCH- Sacred Echoes ( Part Two)

10.8 INHALER - Hole In The Ground

11.13   MIDLAKE FT. MADISON CUNNINGHAM-Guardians

12.14 VANCOUVER SLEEP CLINIC-Heaven Above Me

13.15  THE PAPER KITES- Change Of The Wind

 14.16  BANNERS-  Colours

15.17 SEAFRET- Cloud

16.18 PEOPLE I 'VE  MET - Promise

17.12 SEAFRET- Wasted On You

18.11 TAME IMPALA - Dracula 

19.-- LADYTRON - Caught In The Blink Of An Eye

20.14LADYTRON - Kingdom Undersea

Benson Boone – You Are My Home (2026 Official Music Video★★★½☆☆

Er zijn liefdesliedjes die je omhelzen.
En er zijn liefdesliedjes die je voorzichtig vastpakken en hopen dat je niet wegloopt.
“You Are My Home” hoort duidelijk bij die tweede categorie.

Benson Boone zet hier vol in op emotie. Piano voorop, ruimte eromheen, stem in het midden. Het recept is bekend, bijna geruststellend. En ja — je hoort meteen dat dit bedoeld is om te raken. De vraag is alleen: hoe diep?

Zijn stem is onmiskenbaar het sterke punt. Boone zingt met overtuiging, met die licht breekbare rand die hem onderscheidt van doorsnee popzangers. Hij kan groot gaan zonder meteen te schreeuwen, en dat houdt het nummer overeind. Tegelijkertijd schuurt het soms tegen het randje van overdaad aan: net iets te veel gevoel, net iets te weinig nuance.

De tekst is eenvoudig en direct. “You are my home” als allesomvattende metafoor — veilig, warm, herkenbaar. Het probleem is niet dat het niet klopt, maar dat het zo universeel is dat het nergens pijn doet. Je kunt dit lied op iedereen plakken, en dat maakt het tegelijk sterk én anoniem.

De opbouw is voorspelbaar: klein begin, groter refrein, emotionele afronding. Alles zit waar je het verwacht. En toch: het werkt. Niet omdat het vernieuwend is, maar omdat Boone het met overtuiging brengt.

“You Are My Home” is daarmee geen lied dat de popgeschiedenis herschrijft. Het is een degelijk, emotioneel popnummer dat vooral zal werken bij luisteraars die zich graag even laten meenemen. Het doet wat het belooft — en niet meer dan dat.

---

Eindoordeel

Sterren: ★★★½☆☆
Cijfer: 7,1
Goed gezongen, emotioneel overtuigend, maar veilig en voorspelbaar.

Hit score: 8,3
Zeer groot: radio, TikTok-fragmenten en meezingmomenten liggen voor de hand.

Alice Phoebe Lou - Sparkle (official video)

“Sparke” is zo’n titel die wantrouwen oproept.
Want alles wat sparkle heet, wil vaak vooral leuk zijn. Alice Phoebe Lou kiest echter een andere route: dit nummer glanst zonder te glimmen. Geen glitter, geen pose, maar iets dat zacht blijft nagloeien.

De productie is licht en open. Geen dichtgeplakte lagen, geen overdreven arrangementen. Alles krijgt ruimte. De bas beweegt soepel, de gitaarlijnen zijn subtiel, en de groove voelt losjes — bijna achteloos. Alsof het nummer zich niet hoeft te bewijzen. Dat is meteen de grootste kracht.

Alice Phoebe Lou zingt zoals altijd: warm, direct en zonder theatrale opsmuk. Haar stem klinkt niet groot, maar wel zeker. Ze forceert niets, ze versiert niets. Ze vertelt. En juist dat maakt het geloofwaardig. “Sparkle” gaat niet over extase, maar over het kleine moment waarop iets even klopt. Dat is veel moeilijker om te vangen — en dat lukt hier opvallend goed.

Het refrein blijft hangen zonder zich op te dringen. Geen hand in de lucht, geen meezingmoment. Het is eerder het soort melodie dat je later ineens terug hoort in je hoofd, zonder te weten waarom. Dat is geen toeval, dat is vakgevoel.”

“Sparkle” is geen statement en geen trendvolger. Het is een klein, zorgvuldig lied dat niet groter wil zijn dan het is. En precies daarom werkt het. In een jaar vol bombast en overdaad voelt dit als een ademhaling.

---

Eindoordeel

Sterren: ★★★★☆
Cijfer: 8,2
Subtiel, warm en oprecht — een nummer dat niet verblindt, maar blijft.

Hit score: 6,8
Geen radiohit, wel een vaste waarde voor playlists met aandacht en geduld.

ladytron Caught in the Blink of an Eye★★★★☆

Ladytron klinkt hier alsof ze zichzelf opnieuw hebben uitgevonden — zonder te doen alsof ze iemand anders zijn.
“Caught in the Blink of an Eye” is strak, melodieus en opvallend toegankelijk, maar verliest nergens die typische koele afstand waar de band altijd goed in was.

De synths glanzen helder en modern, met een pulserende drive die onmiskenbaar doet denken aan CHVRCHES: licht, ritmisch, bijna optimistisch. Maar waar CHVRCHES vaak de hand reikt, blijft Ladytron net iets langer op afstand staan. Minder knuffelbaar, meer observatie.

De zang is beheerst en ijzig kalm. Geen emotionele uitbarstingen, geen drama — alles wordt verteld met controle. En juist daardoor krijgt het nummer spanning. Het refrein is pakkend, maar nooit euforisch. Alsof het plezier bewust wordt afgeremd.

Tekstueel gaat het over tijd die wegglipt, momenten die verdwijnen voordat je ze goed en wel hebt gezien. Geen grote verklaringen, geen levenslessen. Het nummer registreert meer dan dat het oordeelt. Dat past bij Ladytron: koel, scherp en licht vervreemdend.

“Caught in the Blink of an Eye” laat horen dat Ladytron nog steeds relevant is, juist door mee te bewegen zonder mee te lopen. Het is een nummer dat het verleden respecteert, het heden begrijpt en nergens probeert te pleasen.

---

Eindoordeel

Sterren: ★★★★☆
Cijfer: 8,0
Fris, strak en beheerst — toegankelijk zonder identiteit te verliezen.

Hit score: 7,2
Sterk voor alternatieve playlists en late radio-uren. Geen massahit, wel een blijver.

---

Steve Perry - This Christmas (Official Video★★★☆☆

Er zijn kerstliedjes die zich opdringen.
En er zijn kerstliedjes die beleefd aankloppen en hopen dat je open doet.
“This Christmas” hoort duidelijk bij die tweede categorie.

Steve Perry doet hier niets verrassends — en dat is precies de bedoeling. Geen ironie, geen hippe omweg, geen knipoog naar moderniteit. Dit is klassieke Amerikaanse kerstpop, gemaakt door iemand die zijn stem niet meer hoeft te bewijzen, maar hem nog wél graag gebruikt.

De productie is warm en traditioneel: zachte belletjes, een veilige groove, een refrein dat je al kent voordat het begonnen is. Alles voelt vertrouwd, bijna geruststellend. Alsof dit nummer er altijd al was, ergens tussen de kerstverlichting en de doos met oude platen.

En dan die stem.
Perry zingt nog steeds met dat herkenbare, licht weemoedige timbre. Minder kracht dan vroeger, maar meer rust. Hij forceert niets, en juist daardoor werkt het. Dit is geen powerballad-Perry — dit is verzoenings-Perry. Iemand die terugkijkt zonder spijt, maar ook zonder groot drama.

Tekstueel is het allemaal veilig en voorspelbaar. Liefde, samen zijn, een beetje hoop. Geen scherpe randjes, geen pijn. Maar soms is dat ook gewoon oké. Niet elk kerstlied hoeft iets nieuws te zeggen; sommige moeten alleen even blijven staan.

“This Christmas” is geen kerstklassieker-in-wording.
Maar het is ook geen gênante poging om mee te doen.
Het is een respectabel, vriendelijk kerstlied, gezongen door iemand die weet dat minder soms genoeg is.

---

Eindoordeel

Sterren: ★★★☆☆
Cijfer: 6,8
Warm, degelijk en voorspelbaar — maar oprecht en netjes uitgevoerd.

Hit score: 6,6
Zal z’n plek vinden in kerstplaylists en warenhuizen.
Geen evergreen, wel probleemloos meedraaiend.

Floor Jansen - Old And Wise (Live) (song by Alan Parsons★★★★☆

Je moet lef hebben om “Old and Wise” aan te raken.
Dit is geen lied, dit is een herinnering. Een stemmingsstuk. Een nummer dat vooral werkt omdat het zo ingehouden is. En precies daar wringt het — ondanks alles wat hier goed gaat.

Laten we beginnen met wat onmiskenbaar klopt: Floor Jansen zingt prachtig. Haar stem is technisch loepzuiver, warm en gecontroleerd. Ze zingt met respect, zonder dramatische uithalen, zonder powerballad-reflex. Dat siert haar. Dit is Floor die laat zien dat ze ook kan fluisteren in plaats van imponeren.

Het orkest speelt daarbij een belangrijke rol. De strijkers zijn smaakvol, gedragen, zorgvuldig opgebouwd. Ze geven het nummer een filmische grandeur zonder het te overschreeuwen. Muzikaal is dit allemaal dik in orde. Vakmanschap, rust, discipline.

En toch.

“Old and Wise” is onlosmakelijk verbonden met Colin Blunstone. Zijn breekbare, licht vermoeide stem gaf het nummer zijn ziel. Bij Floor hoor je beheersing, maar je mist die fragiele menselijkheid. Het gevoel dat de zanger zelf ook ouder is geworden terwijl hij zingt.

En dan is er dat andere gemis: de saxofoon.
Die melancholische saxlijn is het hart van het nummer. Zonder die ademende, bijna huilende sax verliest “Old and Wise” een essentieel emotioneel anker. Het orkest vult veel op, maar vervangt dit niet. Het resultaat is mooi — maar ook gladder, netter, minder schrijnend.

Deze uitvoering is dus geen mislukking — verre van.

Maar het is ook geen vervanging.
Het is een eerbetoon dat technisch klopt, muzikaal verzorgd is, maar emotioneel niet helemaal binnenkomt zoals het origineel dat doet.

---

Eindoordeel

Sterren: ★★★★☆
Cijfer: 8,1
Prachtig gezongen, mooi georkestreerd — maar zonder die ene onmisbare breekbaarheid.

Hit score: 4,0
Geen hit, geen radio.
Wel een respectvolle live-uitvoering voor liefhebbers.

---

Eden - Hooverphonic | ★★★★★

Sommige live-opnames willen bewijzen dat een band kan spelen.
“Eden (Live)” doet het tegenovergestelde: het neemt gas terug en dwingt je tot stilte. Niet omdat het klein is, maar omdat het precies weet wanneer het niets moet doen.

Waar de studioversie al zweeft, wordt deze live-uitvoering dieper, ruimer en spannender. Het tempo ademt. De dynamiek is fragiel. Elke noot lijkt afgewogen tegen wat er níet klinkt. Dit is Hooverphonic op het punt waar beheersing kracht wordt.

En dan is er het orkest.
Niet als decor, niet als bombast, maar als echte meerwaarde.

De strijkers kleuren het lied niet in — ze vertragen het. Ze maken het gewichtloos en zwaar tegelijk. Het orkest speelt niet om indruk te maken, maar om ruimte te scheppen. Elke inzet is zorgvuldig gedoseerd, elke stilte wordt groter door wat níet gespeeld wordt. Het resultaat is filmisch zonder sentimenteel te worden.

De zang blijft beheerst en dichtbij. Geen theatrale uithalen, geen effectbejag. Gewoon een stem die het lied draagt en nergens hoeft te forceren. Je hoort geen optreden; je hoort een moment. Instrumentaal blijft alles dienstbaar, subtiel op de achtergrond, precies waar het moet zijn.

“Eden (Live)” is geen nummer om indruk te maken.
Het is een uitvoering die je laat staan waar je bent.
En soms is dat precies wat muziek moet doen.

---

Eindoordeel

Sterren: ★★★★★
Cijfer: 9,3
Puur, verstild en indrukwekkend — het orkest tilt het nummer naar een hoger plan.

Hit score: 4,3
Geen hit. Geen radio.
Wel een uitvoering die blijft hangen waar stilte begint.

---

Blue - Candlelight Fades (★★☆☆☆

Er zijn bands waarvan je hoopt dat het ooit nog eens misgaat.
En er zijn bands waarvan je hoopt dat het ooit eens goed gaat.
Blue hoort hardnekkig bij die tweede categorie.

“Candlelight Fades” klinkt op papier als een reddingspoging: volwassen thema, ingetogen sfeer, keurige productie. En inderdaad — alles klopt. De zang is netjes. De akkoorden staan op hun plek. De emotie is zorgvuldig afgemeten. Dit is vakwerk.
Maar precies dát is het probleem.

Want nergens, maar dan ook nergens, voel je urgentie. Dit is muziek die professioneel wordt uitgevoerd, niet muziek die moest worden gemaakt. Het nummer kabbelt voort als een keurige eindbalans: correct, overzichtelijk en totaal zonder risico.

Blue beheerst het ambacht inmiddels perfect. En dat is tragisch.
Want elke verrassing is eruit geproduceerd. Elke rand is gladgestreken. Elke mogelijke emotionele uitglijer is preventief vermeden. Wat overblijft is een lied dat je niet stoort — maar ook niets achterlaat.

De titel suggereert verval, uitdoving, verlies. Maar de uitvoering voelt eerder als een PowerPoint over verdriet: alles benoemd, niets gevoeld. Je hoort vier mannen die precies weten hoe een serieus lied moet klinken, maar vergeten zijn waarom.

“Candlelight Fades” is daarmee opnieuw een grote teleurstelling. Niet omdat het slecht is — maar omdat het zo pijnlijk voorspelbaar is.
Blue kan dit. Dat weten we.
De vraag is alleen: waarom zouden we nog luisteren?

Vakwerk, mannen.
Ga zo door met teleurstellen.

---

Eindoordeel

Sterren: ★★☆☆☆
Cijfer: 5,2
Technisch verzorgd, emotioneel leeg. Routine vermomd als diepgang.

Hit score: 6,4
Zal z’n weg vinden op radio’s die niet echt luisteren.
Voor iedereen daarbuiten: snel vergeten.