Sommige bands maken muziek. Andere bands lijken eerst een pot verf, een synthesizer en een oude sciencefictionfilm in een blender te gooien en daarna pas te kijken wat eruit komt.
Welkom bij Pond.
En eerlijk?
Gelukkig maar.
Want een beetje muzikale gekte kunnen we altijd gebruiken.
Skyworks is weer typisch zo’n nummer waarbij je na dertig seconden denkt:
“Waar gaat dit heen?”
En vijf minuten later:
“Geen idee, maar ik ga mee.”
Dat is de kracht van Pond.
Vanaf het begin hangt er die bekende psychedelische sfeer. Alles beweegt. Synths zweven voorbij, gitaren draaien om elkaar heen en het geheel voelt alsof iemand een jaren zeventig droom opnieuw heeft opgebouwd met moderne apparatuur.
Retro?
Ja.
Ouderwets?
Nee.
Dat verschil begrijpen ze perfect.
Natuurlijk hoor je ergens de connectie met Tame Impala. Die Australische psychpopwereld heeft een herkenbare kleur: warme baslijnen, dromerige melodieën en geluiden die soms lijken alsof ze rechtstreeks uit een lavalamp komen.
Maar Pond is vaak net iets wilder.
Waar Tame Impala soms de perfecte designkamer bouwt, zet Pond er nog even een vreemde stoel middenin.
Gewoon omdat het kan.
En meestal werkt het.
Skyworks heeft iets filmisch. De titel past goed: het voelt groot, open en alsof je omhoog kijkt. Er zit ruimte in het nummer. Niet alles wordt dichtgesmeerd.
Dat is knap.
Want psychedelische muziek kan snel veranderen in een muzikale rommelzolder.
“Hier nog een effectje.”
“Daar nog een synth.”
“Misschien een omgekeerde gitaar?”
En voordat je het weet heb je geen nummer meer, maar een geluidsexperiment dat alleen de maker begrijpt.
Pond blijft melodie houden.
Dat redt alles.
De zang van Nick Allbrook geeft het die typische excentrieke charme. Niet perfect glad, maar met persoonlijkheid.
En persoonlijkheid wint.
Altijd.
Is Skyworks een grote commerciële hit?
Waarschijnlijk niet.
Daarvoor is Pond misschien net iets te vreemd.
Maar dat is ook precies waarom fans van deze band houden.
Niet alles hoeft geschikt te zijn voor achtergrondmuziek tijdens het boodschappen doen.
Sommige muziek moet je meenemen naar een andere plek.
En dat doet dit.
Eindoordeel:
★★★★½
Cijfer: 8,7
Hitpotentie: 7,1
🌌 Een heerlijke psychedelische vlucht. Pond mengt retro, synths en kleurrijke gekte tot iets dat vreemd én toegankelijk blijft. Niet helemaal van deze planeet — gelukkig maar.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten