Als er één band is waarbij je nooit helemaal weet welke deur ze nu weer opentrekken, dan is het Muse. Soms krijg je een apocalyptische rockopera over het einde van de mensheid, soms een stadionriff waar complete voetbalstadions spontaan harder van gaan lopen. En soms denken ze blijkbaar: weet je wat deze wereld nodig heeft? Een beetje disco en funk.
Welkom bij Nightshift Superstar.
En eigenlijk past dat veel beter dan je vooraf zou verwachten.
Want Muse is altijd al een band geweest van overdrijving. Subtiel is nooit echt hun hobby geweest. Matt Bellamy schrijft geen boodschappenlijstje, hij schrijft waarschijnlijk een dramatisch manifest over het gevecht tussen melk, brood en het universum.
Maar juist daarom werkt zo’n funky uitstapje.
Vanaf de eerste seconden hoor je dat de band plezier heeft. De groove staat centraal. De bas krijgt ruimte, het ritme beweegt soepeler dan de klassieke Muse-bommen en er hangt een bijna dansbare energie overheen. Dit is minder “de wereld gaat ten onder” en meer “de wereld gaat ten onder, maar we dansen nog één keer”.
En eerlijk?
Heerlijk.
De disco-invloeden geven Muse een andere kleur. Je hoort flarden van jaren 70-funk, elektronische pop en natuurlijk nog steeds die typische futuristische Muse-sfeer. Want zelfs als ze gaan dansen, klinkt het alsof de discobal ergens in een ruimteschip hangt.
Dat blijft hun charme.
De zang van Bellamy past verrassend goed bij deze richting. Zijn dramatische manier van zingen boven een funky basis zorgt voor een grappig contrast. Bij een andere zanger zou dit misschien te glad worden. Bij Muse blijft er altijd iets vreemds onder zitten.
Een beetje gevaar.
Een beetje theater.
Een beetje: "Wat gebeurt hier eigenlijk?"
De productie is uiteraard gigantisch. Dat verwacht je. Muse maakt geen kleine nummers. Zelfs hun kleine nummers klinken alsof er ergens een laserinstallatie klaarstaat.
Toch voelt Nightshift Superstar luchtiger dan veel van hun werk. Minder zwaar, minder serieus. En dat is eigenlijk verfrissend.
Want soms vergeet je bijna dat Muse ook gewoon leuk kan zijn.
Niet alles hoeft een strijd tegen een kwaadaardige kunstmatige intelligentie te zijn.
Soms mag een baslijn gewoon lekker zijn.
Is dit de diepste Muse ooit?
Nee.
Is dit de meest epische Muse ooit?
Ook niet.
Maar is het verschrikkelijk aanstekelijk?
Absoluut.
En dat telt.
Nightshift Superstar laat horen dat Muse nog steeds durft te spelen met hun eigen formule. Geen complete revolutie, maar wel een verrassend fijne afslag.
Eindoordeel:
★★★★☆
Cijfer: 8,5
Hitpotentie: 8,7
🪩 Muse zet de versterkers even naast de discobal. Een heerlijke mix van rock, funk en futuristische disco — fout op precies de goede manier
Geen opmerkingen:
Een reactie posten