Sommige nummers proberen de toekomst te voorspellen. Andere stappen zonder schaamte een tijdmachine in, drukken op de knop “discobal 1982” en komen terug met iets dat verrassend fris klinkt.
Hercules and Love Affair weet al jaren precies hoe dat moet.
Met I Get High, samen met Hips & Lips, krijgen we opnieuw zo’n track waarbij je bijna de rookmachines, neonlichten en zwetende nachtclubs uit de hoogtijdagen van disco voelt terugkomen.
En ja.
Die vergelijking met Sylvester en Patrick Cowley is helemaal niet vreemd.
Sterker nog: die geest zweeft door het hele nummer.
Vanaf de eerste seconden hoor je die klassieke elektronische discotaal. De pompende bas, de hypnotiserende synthlijnen en dat gevoel dat dansmuziek vroeger niet alleen gemaakt werd om te bewegen, maar ook om jezelf even opnieuw uit te vinden.
Want dat vergeten mensen soms.
Disco was nooit alleen maar glitter.
Onder de discobal zaten vaak de mooiste, vreemdste en meest vrije verhalen.
I Get High begrijpt dat.
De productie voelt duidelijk geïnspireerd door de late jaren zeventig en vroege jaren tachtig, toen artiesten als Cowley elektronische muziek vooruit duwden. Die synthesizers klinken niet koud, maar juist levend. Alsof de machines zelf ook zin hadden om uit te gaan.
En dat is precies de charme.
De vocalen brengen die theatrale energie die je ook bij Sylvester hoorde. Niet hetzelfde natuurlijk — Sylvester blijft een categorie apart — maar wel dat gevoel van vrijheid en overgave.
Geen ingehouden fluisterpop.
Geen voorzichtigheid.
Gewoon:
hier zijn we.
Deal ermee.
Daarmee onderscheidt Hercules & Love Affair zich nog steeds van veel moderne dance. Tegenwoordig klinkt elektronische muziek soms alsof hij vooral gemaakt is voor playlists. Netjes, functioneel, niemand beledigen.
Dit heeft karakter.
Een beetje drama.
Een beetje extravagantie.
Gelukkig maar.
De groove blijft bovendien heerlijk hangen. Dit is geen nummer dat je analyseert terwijl je serieus naar je speakers kijkt. Dit is muziek waarbij je schouders eerder reageren dan je hoofd.
En meestal hebben je schouders gelijk.
Is het vernieuwend?
Nee.
Maar dat hoeft niet.
Het is een eerbetoon aan een geluid dat nog steeds springlevend blijkt. Een goede groove veroudert namelijk nauwelijks.
Net als een goede discobal.
Die wordt hooguit stoffig.
Even schoonmaken en hij schittert weer.
Eindoordeel:
★★★★½
Cijfer: 8,7
Hitpotentie: 8,0
🪩 Een heerlijke terugkeer naar de geest van Sylvester en Patrick Cowley. Zwoele synths, klassieke disco-energie en precies genoeg overdaad. Niet ouderwets — tijdloos zweten onder de discobal
Geen opmerkingen:
Een reactie posten