Er wordt vaak gezegd: het tweede album is het moeilijkste.
Niet helemaal waar.
De derde plaat is misschien nog gevaarlijker.
Bij het debuut mag je nog verrassen. Bij nummer twee moet je bewijzen dat het geen toeval was. Maar bij album drie komt de echte vraag:
wie ben je eigenlijk?
En bij Olivia Rodrigo is het antwoord op you seem pretty sad for a girl so in love verrassend duidelijk:
een songwriter.
Niet alleen een popster.
En dat verschil is belangrijk.
Want veel grote artiesten komen rond hun derde album op een gevaarlijk kruispunt. Links ligt de veilige weg: gewoon nog eens hetzelfde doen, maar dan groter. Rechts ligt de experimentele route: “dit is mijn kunstalbum” — waarna zelfs trouwe fans soms denken:
“Leuk dat jij jezelf hebt gevonden, maar waar zijn de liedjes gebleven?”
Rodrigo kiest iets veel slimmers.
Ze groeit.
Maar blijft zichzelf.
Dit album voelt volwassener. Minder gericht op het directe schreeuwen van emoties, meer op het begrijpen ervan. Waar eerdere nummers soms voelden als een open wond, kijkt ze hier vaker naar het litteken.
En eerlijk?
Dat levert misschien nog interessantere muziek op.
Liefdesverdriet blijft een hoofdrol spelen, maar niet meer alleen vanuit boosheid of chaos. Ze onderzoekt wat er daarna komt.
Twijfel.
Herinneringen.
De vreemde combinatie van gelukkig lijken en toch iets missen.
Alleen al de titel zegt genoeg: you seem pretty sad for a girl so in love.
Een prachtige tegenstelling.
Want mensen zijn nu eenmaal wandelende tegenstellingen.
Heel irritant eigenlijk.
Je kunt verliefd zijn en toch onzeker.
Succesvol en toch zoekend.
Blij en toch melancholisch.
Welkom bij mens zijn.
Muzikaal beweegt Rodrigo steeds verder richting haar eigen plek tussen pop, rock en melancholische indie. Je hoort waarom vergelijkingen met artiesten als Phoebe Bridgers regelmatig terugkomen: niet omdat ze hetzelfde klinken, maar omdat ze allebei kleine gevoelens serieus nemen.
Dat is haar kracht.
Een simpel moment veranderen in iets universeels.
Ook de productie verdient complimenten. Het album durft ruimte te laten. Niet ieder nummer hoeft gebouwd te zijn voor de grootste zaal. Soms wint een fluistering.
En dat is opvallend voor iemand die makkelijk alleen maar grote hits zou kunnen najagen.
Zijn alle keuzes perfect?
Nee.
Soms verlang je misschien nog even naar de explosieve energie van haar eerdere werk. Een paar momenten blijven iets te ingetogen.
Maar liever een artiest die zoekt dan iemand die zichzelf eindeloos kopieert.
Dit album voelt als Olivia Rodrigo die minder probeert te bewijzen.
En daardoor bewijst ze juist meer.
Eindoordeel:
★★★★☆
Cijfer: 8,6
Hitpotentie: 8,5
💜 Een volwassen derde stap van Olivia Rodrigo. Minder directe woede, meer diepte. Ze bewijst dat achter de popster vooral een sterke songwriter zit — iemand die liefdesverdriet niet alleen voelt, maar begrijpt.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten