Bij sommige titels moet je als artiest voorzichtig zijn. Noem je een nummer Easy, dan ligt de grap natuurlijk al klaar op tafel.
En ja…
Graham Coxon maakt het ons hier wel héél makkelijk.
Misschien iets té easy.
Kijk, we hebben het hier natuurlijk niet over zomaar iemand. Coxon is niet de buurman die tijdens corona een gitaar heeft gekocht en nu drie akkoorden kan spelen. Dit is de gitarist van Blur. Een muzikant die mede verantwoordelijk is voor een paar van de meest herkenbare momenten uit de Britse gitaarmuziek.
De man kan spelen.
De man kan schrijven.
Daar twijfelt niemand aan.
Maar juist daarom ligt de lat hoger.
Easy begint aangenaam. Die typische Coxon-sfeer is aanwezig: een beetje nonchalant, een beetje alternatief en vooral heel Brits. Het klinkt alsof het op een regenachtige middag gemaakt is met een kop thee naast de versterker.
Tot zover prima.
Alleen wacht je.
En wacht je.
En nog even.
Want ergens verwacht je die vreemde Coxon-bocht. Dat moment waarop hij iets doet waardoor je denkt: ja, daarom is hij anders.
Een scherpe gitaar.
Een onverwachte melodie.
Een beetje chaos.
Maar het nummer blijft vooral rustig doorlopen.
Of beter gezegd:
het kabbelt.
En kabbelen is gevaarlijk.
Een rivier die kabbelt kan prachtig zijn. Maar na een tijdje wil je toch een waterval, een stroomversnelling of op z’n minst een eend die iets interessants doet.
Hier gebeurt dat net te weinig.
Het is niet slecht.
Sterker nog: muzikaal zit het allemaal degelijk in elkaar. De productie is smaakvol, de sfeer klopt en Coxon heeft nog steeds die eigenzinnige charme.
Maar “degelijk” voelt bij hem bijna als kritiek.
Omdat je weet wat hij kan.
Bij Blur was hij vaak degene die een normaal popnummer ineens een vreemde rand gaf. Het kleine stukje ongemak waardoor iets bleef hangen.
Hier blijft dat randje wat verborgen.
Misschien is dat bewust.
Misschien wilde hij juist iets simpels maken.
Maar simpel en bijzonder zijn twee verschillende dingen.
Een goed eenvoudig nummer voelt vanzelfsprekend.
Een minder sterk eenvoudig nummer voelt… gewoon eenvoudig.
En Easy zit helaas iets meer richting dat tweede.
Een fijne luisterbeurt.
Maar geen blijver.
Eindoordeel:
★★★☆☆
Cijfer: 6,9
Hitpotentie: 6,0
🎸 Graham Coxon blijft een klassemuzikant, maar Easy doet zijn titel iets te veel eer aan. Lekker, charmant, maar het kabbelt voorbij zonder die onverwachte Coxon-magie. Een beetje té easy.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten