Er zijn artiesten waarbij een grote muzikale verandering eigenlijk bijna teleurstellend zou zijn. Natuurlijk is ontwikkeling belangrijk, maar stel je voor dat Eels ineens met een Ibiza-danceplaat komt inclusief confettikanonnen en een gastbijdrage van de populairste rapper van het moment.
Nee.
Laat maar.
Sommige artiesten moeten vooral zichzelf blijven.
En gelukkig:
Cap In Hand bewijst dat Eels nog steeds gewoon Eels is.
Dat klinkt misschien als een simpele opmerking.
Maar eigenlijk is het een groot compliment.
Want Mark Oliver Everett, oftewel E, heeft door de jaren heen een eigen muzikale wereld gebouwd. Je stapt erin en je weet meteen waar je bent.
Een beetje rommelig.
Een beetje melancholisch.
Een beetje vreemd.
Maar altijd menselijk.
Vanaf de eerste tonen hoor je die vertrouwde sfeer. Geen gladgestreken productie waarbij alle randjes zijn weggepoetst. Gelukkig niet. Bij Eels horen juist die kleine scheurtjes.
Het is muziek met een krasje.
En vaak zit precies daar de schoonheid.
Cap In Hand voelt als een gesprek met een oude vriend die je een tijdje niet hebt gezien. Hij is misschien iets ouder geworden, heeft nieuwe verhalen, maar na vijf minuten denk je:
ja hoor.
Daar ben je weer.
De kracht van Eels zit nooit in overdreven drama. E hoeft geen enorme vocale uithalen te doen om iets duidelijk te maken. Hij kan met een simpele zin en een droge voordracht meer gevoel oproepen dan sommige artiesten met een compleet orkest.
Dat is vakmanschap.
Muzikaal blijft het nummer trouw aan die bekende combinatie van alternatieve rock, singer-songwriter en een vleugje eigenaardigheid.
Want dat laatste is belangrijk.
Eels zonder een beetje vreemdheid is als koffie zonder cafeïne.
Het lijkt erop.
Maar er mist iets.
En natuurlijk kun je zeggen: verrast Cap In Hand enorm?
Nee.
Niet echt.
Maar moet dat altijd?
Een nieuwe Eels-single voelt niet alsof je een compleet onbekende stad ontdekt. Het voelt eerder alsof je terugkeert naar een favoriete straat waar nog steeds dat kleine bijzondere winkeltje zit.
En gelukkig is het niet vervangen door een standaard keten.
Dat is precies waarom fans blijven luisteren.
Omdat Eels niet probeert iemand anders te worden.
Geen jonger imago.
Geen paniek.
Gewoon goede liedjes maken.
Blijkbaar mag dat nog.
Eindoordeel:
★★★★☆
Cijfer: 8,4
Hitpotentie: 7,1
🎩 Gelukkig: Eels is Eels gebleven. Cap In Hand heeft weer die typische mix van melancholie, droge charme en menselijke rafelrandjes. Geen revolutie — gewoon een oude vriend die opnieuw een mooi verhaal vertelt.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten