Sommige nummers hebben een vreemd talent: ze klinken bij verschijnen al alsof ze later belangrijk gaan worden. Alsof ze niet meedoen aan de hitlijst van deze week, maar alvast solliciteren voor de afdeling “blijvers”.
Phoebe Bridgers deed dat met Kyoto.
En nu, zes jaar later?
Het nummer heeft die test behoorlijk goed doorstaan.
Want Kyoto is eigenlijk een grote tegenstelling. Aan de buitenkant klinkt het bijna vrolijk. Een energiek tempo, blazers, een melodie die vooruit wil. Je zou bijna denken: gezellig reisnummer!
Tot je naar de tekst luistert.
Dan merk je: natuurlijk niet.
Het blijft Phoebe Bridgers.
Bij haar staat zelfs achter een zonnig raam meestal nog iemand verdrietig naar buiten te kijken.
En precies dat maakt haar interessant.
Kyoto gaat niet alleen over een plaats. Het gaat over afstand. Over ergens anders zijn en ontdekken dat je jezelf gewoon hebt meegenomen. Heel vervelend eigenlijk.
Je kunt naar de andere kant van de wereld vliegen.
Je hoofd reist gewoon mee.
Typisch.
Muzikaal is dit misschien één van haar slimste nummers. Waar veel singer-songwriters kwetsbaarheid automatisch vertalen naar langzaam piano spelen in een donkere kamer, doet Bridgers iets anders.
Ze geeft verdriet energie.
En dat werkt.
Die blazers geven het nummer bijna een overwinningsgevoel, terwijl daaronder allerlei twijfels zitten. Dat contrast maakt het menselijk.
Want zo werkt het leven meestal ook.
Niemand loopt continu rond met dramatische filmmuziek op de achtergrond.
Soms voel je je slecht terwijl de zon schijnt.
De stem van Bridgers blijft haar geheime wapen. Ze hoeft nauwelijks kracht te zetten. Geen grote uithalen. Geen “kijk eens hoe goed ik kan zingen”-moment.
Ze vertelt.
Alsof ze naast je zit.
En juist daardoor luister je.
De videoclip met die beroemde skeletoutfit past daar perfect bij. Grappig en melancholisch tegelijk. Een beetje absurd zelfs. Alsof ze zegt: ja, alles is ingewikkeld, maar laten we het ook niet té serieus maken.
Dat gevoel is zeldzaam.
Veel artiesten kunnen verdriet maken.
Veel artiesten kunnen humor gebruiken.
Weinig kunnen allebei tegelijk.
Daarom voelt Kyoto jaren later nog steeds fris.
Geen toevalstreffer.
Maar het moment waarop duidelijk werd dat Phoebe Bridgers een eigen stem had binnen de indiepop.
Zes jaar later klinkt het nog steeds alsof het gisteren gemaakt kon zijn.
Dat zegt genoeg.
Eindoordeel:
★★★★★
Cijfer: 9,2
Hitpotentie: 8,3
🇯🇵💀 Zes jaar later nog steeds een moderne indieklassieker. Kyoto klinkt vrolijk, denkt verdrietig en bewijst dat Phoebe Bridgers zelfs melancholie een glimlach kan geven
https://youtu.be/Tw0zYd0eIlk?si=I06HB3NomKBxqxfQ
Geen opmerkingen:
Een reactie posten