Soms hoor je een nummer en weet je precies waarom het werkt voor miljoenen mensen. De emotie zit erin, de productie klopt, de stem doet zijn werk. Alles staat netjes op de juiste plek.
En toch zit jij daar met één gedachte:
Mwah… ik voel hem niet.
Dat is eigenlijk precies het probleem met Alex Warren en Passenger.
Op papier heeft het nummer alles. Een gevoelige opbouw, een persoonlijke tekst en zo’n groot refrein dat langzaam richting de horizon moet groeien. De moderne singer-songwriterhandleiding is keurig gevolgd. Pagina één: kwetsbaar beginnen. Pagina twee: stem iets laten breken. Pagina drie: grote emotionele ontlading.
Alle vakjes afgevinkt.
Misschien zelfs iets té netjes.
Je hoort ergens in de verte wel een beetje Gotye terug. Niet zozeer muzikaal één op één, maar meer dat dramatische popgevoel: een stem die emotie draagt, een wat aparte spanning en het idee dat een klein lied langzaam groter moet worden.
Alleen had Gotye met Somebody That I Used to Know iets wat hier een beetje ontbreekt: verrassing.
Een vreemde hoek.
Een eigen gezicht.
Passenger rijdt vooral over een bekende weg.
En dat is misschien meteen de beste vergelijking met de titel. Je zit inderdaad als passagier in deze auto, maar na een tijdje denk je: waar gaan we eigenlijk heen? Het uitzicht is mooi, de stoelen zitten prima, maar de route heb je al vaker gezien.
Alex Warren zingt absoluut overtuigend. Dat moet gezegd worden. Zijn stem heeft emotie en hij weet hoe je een nummer moet opbouwen. Alleen voelt de emotie soms iets te geproduceerd. Alsof elk kwetsbaar moment precies gepland staat.
En echte kwetsbaarheid werkt vaak juist omdat het níét perfect is.
De productie is groot en professioneel. Misschien zelfs té professioneel. Alles glimt. Alles klopt. Maar soms wil je juist dat ene krasje waardoor een nummer menselijk wordt.
Een beetje gevaar.
Een beetje ongemak.
Iets waardoor je rechtop gaat zitten.
En dat moment komt voor mij niet echt.
Het is zeker geen slecht nummer. Daarvoor zit het veel te goed in elkaar. Maar goed gemaakt betekent niet automatisch bijzonder.
Soms krijg je een prachtig verpakt cadeau en blijkt er gewoon een paar sokken in te zitten.
Prima sokken hoor.
Maar toch.
Eindoordeel:
★★★☆☆
Cijfer: 6,7
Hitpotentie: 8,2
🚗 Een professioneel gemaakte emotionele popsong met een klein vleugje Gotye, maar zonder dezelfde magie. Veel mensen zullen instappen — ik blijf toch liever even bij de halte staan.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten