Sommige artiesten stappen een nieuw decennium binnen en raken volledig verdwaald. Je kent het wel: folkzanger ontdekt ineens een synthesizer en klinkt alsof iemand per ongeluk de verkeerde knop heeft ingedrukt.
Maar Françoise Hardy had iets wat veel artiesten missen:
klasse.
En klasse overleeft zelfs de jaren tachtig.
Dat is best knap, want de jaren tachtig waren muzikaal soms fantastisch, maar qua productie ook een periode waarin mensen dachten: “Kunnen er nog meer elektronische drums bij?”
Het antwoord was meestal helaas:
ja.
V.I.P. uit 1986 is duidelijk een kind van die tijd. Je hoort meteen de synths, de strakke productie en dat typische jaren 80-gevoel waarin elektronica langzaam de popmuziek overnam.
En toch blijft het Françoise Hardy.
Niet de machine wint.
De persoonlijkheid wint.
Haar stem blijft dat bijzondere middelpunt. Ze hoeft nooit te forceren. Geen grote uithalen, geen drama alsof het dak eraf moet. Hardy had altijd die Franse elegantie: een paar woorden zingen en de sfeer staat meteen.
Heel irritant eigenlijk.
Andere artiesten hebben twintig vrachtwagens productie nodig.
Zij heeft genoeg aan uitstraling.
Wat vooral leuk is aan V.I.P.: ergens in de verte hoor je inderdaad familie van die midden jaren 80-synthpop. Een vleugje Look Mama van Howard Jones.
Niet als kopie.
Meer dezelfde tijdgeest.
Die heldere synthesizers, dat ritmische gevoel, die combinatie van elektronica en popmelodie. De periode waarin computers en menselijke emotie elkaar voorzichtig begonnen te ontmoeten.
Soms ging dat fout.
Hier niet.
Want Hardy brengt iets wat je niet kunt programmeren:
mysterie.
Bij veel jaren 80-producties hoor je vooral de apparatuur. Bij V.I.P. hoor je nog steeds de artiest.
En dat maakt het verschil.
De titel zelf is ook mooi ironisch. V.I.P. klinkt als glamour, beroemdheid en rode lopers. Maar Hardy was nooit zomaar een standaardster. Ze had altijd iets afstandelijks. Alsof ze toevallig beroemd was geworden terwijl ze eigenlijk gewoon mooie liedjes wilde maken.
Dat maakt haar zo bijzonder.
Is dit haar absolute hoogtepunt?
Nee.
De jaren zestig blijven waarschijnlijk haar gouden periode.
Maar V.I.P. bewijst dat ze ook in de jaren tachtig haar eigen kleur kon behouden.
Een Franse ziel tussen de synthesizers.
Eindoordeel:
★★★★☆
Cijfer: 8,0
Hitpotentie: 7,2
🇫🇷🎹 Een stijlvolle jaren 80-Hardy: synths, elegantie en een vleugje Howard Jones-sfeer. Niet haar allergrootste klassieker, maar zelfs tussen de elektronische drums blijft Françoise gewoon Françoise.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten