Er zijn van die terugkomsten waar je maanden naar uitkijkt.
Nieuwe muziek van La Roux is er zo één.
Want laten we eerlijk zijn: toen Elly Jackson doorbrak met nummers als Bulletproof en In for the Kill, klonk er eigenlijk niemand zoals zij. Die scherpe synthesizers, hoekige ritmes en dat eigenzinnige stemgeluid maakten La Roux tot één van de spannendste synthpopacts van haar generatie.
Dus als er eindelijk een nieuwe single verschijnt, zet je de volumeknop automatisch een tandje hoger.
En dan begint Babyline.
En dan bekruipt je langzaam één gedachte:
Waar is die unieke La Roux-sound gebleven?
Dat is misschien wel de grootste teleurstelling van deze single.
Niet omdat Babyline slecht is.
Integendeel.
Het nummer klinkt verzorgd, professioneel en muzikaal degelijk. De productie is warm, modern en prettig in balans. Elly Jackson zingt nog altijd uitstekend en haar stem blijft herkenbaar.
Maar juist de muziek voelt opvallend anoniem.
Waar La Roux vroeger direct herkenbaar was na drie seconden, zou Babyline zomaar van een willekeurige hedendaagse elektropopartiest kunnen zijn.
En dat doet pijn.
Want originaliteit was altijd haar grootste wapen.
Het nummer kabbelt aangenaam voort op een relaxte elektronische groove. Alles klinkt soepel en toegankelijk. Misschien zelfs té toegankelijk.
Het lijkt alsof de scherpe randjes bewust zijn weggepoetst.
Alsof iemand tijdens de productie zei:
"Kunnen we het iets minder vreemd maken?"
En precies dat vreemde maakte La Roux nu juist zo bijzonder.
Natuurlijk mag een artiest veranderen. Niemand wil dat een muzikant twintig jaar lang hetzelfde album blijft maken. Maar veranderen betekent niet dat je je eigen identiteit hoeft kwijt te raken.
En dat is hier een beetje gebeurd.
De melodie blijft best hangen, maar mist de spanning en urgentie van haar vroegere werk. De synths zijn aanwezig, maar spelen niet meer die hoofdrol waar La Roux ooit beroemd mee werd.
Juist dat karakteristieke, bijna hoekige synthgeluid lijkt verdwenen.
En dat is zonde.
Want Elly Jackson hoeft niemand te volgen.
Zij was juist iemand die jarenlang het pad wees.
Misschien groeit Babyline nog bij meerdere luisterbeurten.
Dat zou zomaar kunnen.
Maar die eerste verrassing, dat gevoel van:
"Ja! Daar is La Roux weer!"
blijft helaas uit.
En dat is misschien wel de grootste gemiste kans.
⭐ Sterrenbeoordeling
★★★☆☆
Cijfer: 6,8
Hitpotentie: 7,3
🎹 Eindelijk nieuwe muziek van La Roux… maar waar is die unieke synthpop-magie gebleven? Babyline klinkt verzorgd en aangenaam, maar mist juist dat eigenzinnige geluid waarmee Elly Jackson ooit de hele elektropopwereld op zijn kop zette. Jammer, want de verwachtingen waren hoog.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten