Sommige artiesten maken een videoclip als promotie voor een single. Mylène Farmer maakt eerder een korte film en zet daar toevallig muziek onder. Bij haar krijg je geen drie minuten “kijk mij eens mooi zingen”. Nee, je krijgt symboliek, ongemak, schoonheid en daarna moet je waarschijnlijk eerst even nadenken met een kop koffie.
Of een glas Franse wijn.
Dat mag ook.
C’est à qui le tour ? is precies zo’n typisch Farmer-universum: mysterieus, filmisch en licht verontrustend. En met Julia Ducournau achter de camera is dat eigenlijk geen verrassing. De regisseuse van de intense film Titane is niet iemand die denkt: “laten we gewoon een gezellige clip maken met ballonnen.”
Gelukkig niet.
Daar hebben we genoeg van.
De video voelt als een reis door een droom — of misschien eerder een nachtmerrie die vreemd genoeg prachtig gefilmd is. Farmer beweegt door een vreemde tunnel, bijna alsof ze door haar eigen herinneringen loopt.
En daar ontmoet ze misschien wel haar moeilijkste tegenstander:
zichzelf.
De dubbelganger is een krachtig beeld. Want wie achtervolgt ons uiteindelijk meer dan de persoon die we vroeger waren? Je jongere versie, je herinneringen, de keuzes die je maakte.
Heel vrolijk allemaal.
Typisch Mylène dus.
Het mooiste moment zit in de spiegel. Daar verschijnt niet zomaar een reflectie, maar een verwijzing naar haar eigen geschiedenis. De terugkeer van die iconische uitstraling uit Libertine uit 1986 voelt niet als simpele nostalgie.
Dat had makkelijk gekund.
Even zeggen: “Kijk eens mensen, herinneren jullie dit nog?”
Maar Farmer doet iets interessanters.
Ze confronteert haar huidige zelf met haar vroegere zelf.
De jonge Mylène, omgeven door vuur en drama, ontmoet de vrouw die ze nu is geworden.
En juist dat maakt het bijzonder.
Veel artiesten vechten tegen ouder worden. Ze proberen eindeloos dezelfde persoon te blijven als veertig jaar geleden. Farmer doet bijna het tegenovergestelde: ze zet haar verleden recht tegenover zichzelf.
Alsof ze zegt:
dit was ik.
Dit ben ik.
En allebei bestaan ze nog.
Visueel is het indrukwekkend. De vreemde beelden, de gezichtsloze sfeer, de tunnel: alles voelt alsof het ergens tussen videoclip, kunstfilm en herinnering zweeft.
Niet alles wordt uitgelegd.
Mooi.
Want echte kunst hoeft niet altijd een handleiding te hebben.
Soms moet je iets voelen voordat je het begrijpt.
Video-oordeel:
★★★★★
Cijfer: 9,4
Hitpotentie: 8,0
🔥🪞 Een prachtige, vreemde en filmische terugblik op haar eigen mythe. Julia Ducournau laat Mylène Farmer niet vluchten voor haar verleden — ze laat haar ermee in de spiegel kijken. Geen gewone clip, maar pure Franse popcinema
Geen opmerkingen:
Een reactie posten