Er zijn bands waarbij fans altijd een beetje dezelfde vraag stellen:
“Komen ze ooit nog terug naar dat oude geluid?”
Een gevaarlijke vraag.
Want nostalgie is net als oude vakantiefoto’s bekijken: alles lijkt achteraf net iets mooier dan het waarschijnlijk was.
Maar bij Editors is die wens ergens begrijpelijk.
Die donkere, rauwe energie van hun beginperiode had iets bijzonders.
En met The Rush, afkomstig van Surface, Echo & Sound, lijkt de band voorzichtig weer die deur open te zetten.
Niet helemaal terug naar vroeger.
Gelukkig niet.
Een band die twintig jaar later precies zichzelf probeert na te doen, voelt vaak als iemand die zijn oude schooljas aantrekt en zegt:
“Past nog prima.”
Nee.
Dat doet het niet.
Maar Editors pakt hier wel opnieuw elementen die hen ooit zo sterk maakten.
Vanaf het begin zit er beweging in. De gitaren hebben meer ruimte, de sfeer is donkerder en het nummer heeft een bepaalde urgentie.
Grappig genoeg heet het The Rush, maar het voelt nergens gehaast.
Dat is meteen het slimme.
De energie zit erin.
Maar de controle ook.
Hoe vaker je luistert, hoe duidelijker de vergelijking met Wish van The Cure naar boven komt.
Niet omdat Editors simpelweg kopieert.
Maar die combinatie van melancholische gitaren, donkere romantiek en toch een opvallend toegankelijk gevoel zit in dezelfde familie.
Een beetje mist.
Maar wel mist waar licht doorheen komt.
En daar gooit Editors natuurlijk hun eigen saus overheen.
De grootste troef blijft Tom Smith.
Die stem.
Je kunt veel zeggen, maar zodra Smith begint te zingen weet je meteen waar je bent. Die diepe, dramatische klank geeft bijna automatisch gewicht aan een nummer.
Hij kan waarschijnlijk een handleiding van een koffiezetapparaat zingen en het klinkt alsof er een groot verlies achter zit.
“Plaats het filter…”
Tranen.
Typisch Tom.
De opbouw van The Rush is misschien het sterkste punt. Alles valt langzaam op zijn plek. Geen overdreven explosie, geen geforceerd stadionmoment.
Gewoon een band die weet hoe spanning werkt.
Is dit de allerbeste Editors ooit?
Nee.
Daarvoor mist misschien nog nét dat geniale randje van hun absolute hoogtepunten.
Maar het voelt wel als een band die weer dichter bij zijn eigen kracht komt.
En dat is veelbelovend.
Als Surface, Echo & Sound deze energie vasthoudt, mogen we voorzichtig enthousiast worden.
Eindoordeel:
Cijfer: 8,5
Hitpotentie: 8,0
🌑🎸 Editors keert met The Rush terug naar donkerder terrein. Een vleugje Wish van The Cure, een flinke laag Editors-saus en Tom Smith die opnieuw bewijst dat melancholie zijn moedertaal is. Niet revolutionair — wel gewoon erg sterk.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten