Soms hoor je een nieuw nummer van een favoriete band en denk je:
“Dit wordt bijzonder.”
En soms denk je na drie minuten:
“Wanneer begint het eigenlijk?”
Dat overkomt me een beetje bij Monroe van Angus & Julia Stone.
En dat is jammer.
Want dit duo heeft in het verleden laten horen dat ze met weinig middelen ontzettend veel sfeer kunnen oproepen. Hun mooiste nummers zijn warm, breekbaar en melancholisch. Muziek die stil durft te zijn zonder saai te worden.
Dat is een lastig verschil.
Monroe kiest opnieuw voor een rustige aanpak, maar deze keer slaat de balans helaas iets te ver door. Het nummer zweeft vriendelijk voorbij zonder echt ergens te landen. Alles klinkt verzorgd, maar nergens voel je de noodzaak.
Vanaf de eerste seconden hoor je een relaxte, bijna zwoele productie. Een beetje loungy, een beetje Ibiza en vooral heel comfortabel. Dat klinkt op papier misschien aantrekkelijk, maar na verloop van tijd bekruipt je het gevoel dat je niet naar een nieuwe single luistert, maar naar achtergrondmuziek in een hip strandrestaurant waar de cappuccino negen euro kost.
Of erger nog...
Liftmuziek.
En dat is misschien wel de grootste kritiek.
Niet omdat liftmuziek per definitie slecht is, maar omdat Angus & Julia Stone méér kunnen dan dit. Veel meer.
Hun stemmen blijven prachtig bij elkaar passen. Die wisselwerking tussen Angus en Julia is nog steeds uniek. Je hoort meteen wie er zingt en hun samenzang heeft iets vertrouwds en warms.
Alleen krijgen ze hier te weinig materiaal om echt indruk te maken.
De melodie blijft hangen zonder echt binnen te komen. Het refrein mist een duidelijke ontlading en het nummer kabbelt rustig voort. Je blijft wachten op een muzikaal haakje, een verrassende wending of een emotionele uitbarsting.
Die komt niet.
En juist dat maakt Monroe wat vlak.
De productie is overigens onberispelijk. Alles klinkt helder, luchtig en professioneel. Maar perfect geproduceerde muziek is nog geen memorabel liedje.
Dat is een beetje alsof je een prachtig ingericht restaurant binnenloopt en vervolgens een boterham met kaas krijgt.
Niks mis met een boterham met kaas.
Alleen had je op iets meer gehoopt.
Misschien zullen liefhebbers van ontspannen, zomerse muziek hier volop van genieten. En eerlijk is eerlijk: Monroe zal ongetwijfeld prima werken op een zonnig terras of als achtergrond tijdens een lange autorit langs de kust.
Maar als je luistert naar wat Angus & Julia Stone eerder hebben gemaakt, voelt dit als een nummer dat nét iets te veilig is gebleven.
Geen slechte plaat.
Wel een gemiste kans.
Eindoordeel:
★★★☆☆
Cijfer: 6,6
Hitpotentie: 6,4
🌴 Angus & Julia Stone klinken nog altijd prachtig samen, maar Monroe blijft steken in een slappe Ibiza-sfeer. Prima achtergrondmuziek voor een strandrestaurant of hotellobby, maar te weinig spanning om echt te blijven hangen. Dit is duidelijk géén Record of the Week
Geen opmerkingen:
Een reactie posten