Sommige bands komen niet netjes binnen via de voordeur. Die trappen hem open, zetten hun versterkers neer en vragen daarna pas of het eigenlijk wel uitkomt. Tramhaus is zo’n band.
En Plovdiv doet precies wat je hoopt.
Het schuurt.
Het rammelt.
Het leeft.
In een tijd waarin veel muziek klinkt alsof hij eerst drie weken door een computer is gladgestreken, voelt Tramhaus bijna ouderwets gevaarlijk. Niet omdat ze iets compleet nieuws doen, maar omdat ze klinken alsof er daadwerkelijk mensen in een ruimte staan die elkaar proberen op te jagen.
Wat een opluchting.
Vanaf de eerste seconden zit er spanning in het nummer. De gitaren klinken nerveus, hoekig en onrustig. Geen mooie glimmende akkoorden, maar geluiden met scherpe randen. Alsof de gitaar zelf ook niet helemaal zeker weet of hij boos of enthousiast is.
En dat werkt.
De ritmesectie jaagt alles vooruit. Bas en drums vormen geen comfortabele ondergrond, maar eerder een motor die ieder moment uit elkaar kan vliegen. Dat gevoel van controle verliezen is precies wat goede postpunk nodig heeft.
Perfectie is hier de vijand.
Lukas Jansen klinkt niet als iemand die rustig een liedje voordraagt. Hij klinkt alsof hij iets kwijt moet. Er zit urgentie in. Een soort gecontroleerde frustratie.
En eerlijk: dat hoor je tegenwoordig te weinig.
Veel moderne rock is keurig geworden. Zelfs boosheid klinkt soms alsof hij eerst door een PR-team is goedgekeurd.
Tramhaus niet.
Daar zit nog viezigheid in.
Plovdiv heeft duidelijk wortels in de wereld van postpunk: denk aan de energie van IDLES, de hoekigheid van The Fallen een vleugje Nederlandse eigenwijsheid.
Maar belangrijker: het klinkt niet als een museumstuk.
Het klinkt nú.
De kracht van het nummer zit vooral in de sfeer. Het voelt alsof het elk moment kan ontsporen, terwijl de band ondertussen precies weet wat ze doet. Dat is de truc: chaos maken vraagt controle.
Toch is dit natuurlijk geen makkelijke radiohit. Je zet Plovdiv niet op tijdens een rustig diner tenzij je wilt dat je gasten ineens existentiële discussies beginnen bij het voorgerecht.
Maar dat hoeft ook niet.
Dit is muziek met karakter.
Met tanden.
Met blauwe plekken.
En daar mogen we best blij mee zijn.
Eindoordeel:
★★★★☆
Cijfer: 8,4
Hitpotentie: 6,9
🔥 Rauw, nerveus en heerlijk ongepolijst. Tramhaus bewijst met Plovdiv dat Nederlandse gitaarmuziek nog steeds mag schuren. Geen achtergrondmuziek — een botsing.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten