Sommige nummers worden klassiekers door een geweldige melodie. Sommige door een perfecte productie. En sommige worden klassiekers terwijl miljoenen mensen nog steeds denken:
“Wacht even… wat zingt hij daar nou eigenlijk?”
Welkom bij Human van The Killers.
Een geweldige single.
Met misschien één van de meest besproken zinnen uit de moderne popgeschiedenis.
"Are we human, or are we dancer?"
Prachtig?
Misschien.
Logisch?
Tja.
Zelfs na jaren klinkt het nog alsof iemand tijdens een filosofische avond iets te laat naar bed is gegaan.
Maar gek genoeg:
het werkt.
En dat is misschien juist de magie.
Want vanaf de eerste seconde is Human een gigantische plaat. Die synthesizers, die beat, die combinatie van rock en elektronische pop. The Killers begrepen hier perfect hoe je een stadionnummer maakt zonder alleen maar harder te spelen.
Het klinkt groot.
Maar niet lomp.
Producer Stuart Price (bekend van zijn elektronische popgevoel) gaf de band een extra glanslaag. Minder stoffige gitaren, meer nachtelijke Las Vegas-neon.
En dat past perfect.
Want Brandon Flowers is eigenlijk altijd een beetje een showman geweest. Niet zomaar een zanger, maar iemand die lijkt alsof hij geboren is om onder grote lampen te staan.
Met een jas die waarschijnlijk duurder is dan onze auto.
Human heeft iets bijzonders: het klinkt vrolijk en melancholisch tegelijk. Je kunt erop dansen, maar ergens zit er twijfel onder. Identiteit. Vrijheid. De vraag hoeveel controle we eigenlijk hebben.
Tenminste…
als je voorbij die ene zin komt.
Want ja, die tekst blijft een ding.
“Are we human or are we dancer?”
Je ziet bijna een leraar Engels met een rode pen klaarzitten.
Maar soms hoeft popmuziek grammaticaal niet perfect te zijn.
Soms moet een zin vooral blijven hangen.
En dat deed hij.
Iedereen kent hem.
Missie geslaagd dus.
Wat vooral opvalt jaren later: Human is nauwelijks verouderd. Veel muziek uit die periode klinkt inmiddels heel erg eind jaren 2000.
Deze niet.
De mix van synthpop, rock en disco-energie blijft werken.
Misschien omdat The Killers altijd al een beetje buiten hun eigen tijd stonden. Ze namen invloeden van New Order, Pet Shop Boys en Amerikaanse rock en maakten daar iets heel eigens van.
Een vreemde zin.
Een perfecte melodie.
Een klassieker.
Eindoordeel:
★★★★★
Cijfer: 9,3
Hitpotentie: 10 (bewezen)
🕺 Een moderne klassieker. De tekst blijft misschien een raadsel waar zelfs filosofen koffie voor nodig hebben, maar de melodie, productie en sfeer zijn fantastisch. Misschien zijn we human… misschien dancer… maar vooral fan.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten