Soms wil je als recensent origineel blijven. Je denkt: vandaag ga ik eens géén vergelijking maken met dezelfde band.
Nieuwe invalshoek.
Frisse woorden.
Andere referenties.
En dan zet je Disaster van only tears op.
Tja.
Daar gaat dat goede voornemen.
Want we vallen misschien een beetje in herhaling, maar het is bijna onmogelijk om niet aan The Haunted Youth te denken.
En dat bedoelen we absoluut als compliment.
Vanaf de eerste seconden komt diezelfde soort mistige melancholie binnen. Dromerige gitaren, een traag brandende sfeer en dat gevoel alsof iemand midden in de nacht nog wakker is terwijl de rest van de wereld allang slaapt.
Gezellig?
Misschien niet.
Mooi?
Zeker.
Disaster is gelukkig geen muzikale ramp, ondanks de titel.
Sterker nog: het is eerder het tegenovergestelde.
Altijd leuk als een titel je op het verkeerde been zet. Een nummer Disaster noemen en dan iets heel moois afleveren is toch een beetje alsof een restaurant “De Slechte Kok” heet en je daarna fantastisch eet.
Verwarrend.
Maar aangenaam.
Muzikaal zit het in die wereld van dream pop en melancholische indie waar sfeer belangrijker is dan grote gebaren. Geen refrein dat binnenstormt alsof het de deurwaarder is.
Nee.
Het groeit langzaam.
Laag voor laag.
De gitaren zweven, de productie laat ruimte en de emotie zit vooral tussen de regels.
Net als bij The Haunted Youth draait het niet alleen om wat er gespeeld wordt, maar vooral om wat blijft hangen.
Die lege ruimte.
Die echo.
Dat gevoel.
En dat is moeilijker dan mensen denken.
Iedereen kan een effectpedaal kopen.
Niet iedereen kan er emotie uit halen.
Het enige gevaar van deze stijl is natuurlijk herkenbaarheid. Als je zo dicht tegen een bepaalde sfeer aan zit, moet je oppassen dat je niet alleen herinneringen oproept aan andere artiesten.
En eerlijk: die vergelijking blijft wel aanwezig.
Maar gelukkig heeft Disaster genoeg eigen charme.
De melodie blijft hangen en de sfeer klopt.
Soms hoef je niet de hele muziekwereld opnieuw uit te vinden.
Soms moet je gewoon een goed nummer maken.
En dat gebeurt hier.
Het is muziek voor grijze luchten, lange wandelingen en momenten waarop je even niet alles hoeft uit te leggen.
Sommige mensen noemen dat somber.
Ik noem dat gewoon goede indie.
Eindoordeel:
★★★★☆
Cijfer: 8,3
Hitpotentie: 7,4
🌫️ Een prachtige melancholische indieplaat. Ja, de schaduw van The Haunted Youth hangt duidelijk in de kamer — maar eerlijk gezegd is dat een hele mooie schaduw om in te staan.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten