LOÏC NOTTET – LIBRE★★★★½ 9/10

LOÏC NOTTET – LIBRE

Oh, wat is dit mooi

★★★★½ 9/10

Soms heb je ongeveer twintig seconden nodig.

Geen uitgebreide analyse. Geen vierde luisterbeurt met een koptelefoon van een paar honderd euro. Geen persbericht waarin iemand uitlegt dat de artiest na een persoonlijke reis eindelijk zichzelf heeft gevonden.

Gewoon luisteren.

En denken:

Oh, wat is dit mooi.

Dat gebeurt bij Libre van Loïc Nottet.

Nottet kennen veel mensen natuurlijk nog van het Eurovisie Songfestival van 2015, waar hij voor België met Rhythm Inside vierde werd. Dat was strak, modern en behoorlijk eigenzinnig.

Maar Libre laat een heel andere kant horen.

Franstalig.

Warm.

Melancholisch.

En vooral: prachtig gezongen.

Het heeft de sfeer van het klassieke Franse chanson, al zou het niet helemaal kloppen om Nottet ineens met een alpinopet, stokbrood en accordeon voor een café in Parijs neer te zetten.

Daarvoor is Libre veel te modern.

Maar dat Franse gevoel zit er wél in.

De taal helpt natuurlijk. Sommige woorden klinken in het Frans nu eenmaal alsof er automatisch een zwart-witfilm bij hoort. Zing libre en je denkt aan vrijheid, verlangen en een regenachtige straat in Parijs.

Zing vrij en je denkt toch sneller aan Bevrijdingsdag en een kraam met lauwe koffie.

Sorry Nederlands.

Nottet gebruikt die taal prachtig.

Zijn stem is het grote wapen van het nummer. Hij hoeft niet voortdurend te laten horen hoeveel bereik hij heeft. Juist wanneer hij klein zingt, wordt Libre interessant. Er zit kwetsbaarheid in zijn stem zonder dat het sentimenteel wordt.

En langzaam wordt het arrangement groter.

Dat is precies zoals het hoort.

Niet na twintig seconden meteen alle strijkers, drums en het complete Belgische leger inzetten. Libre neemt de tijd. Het nummer ademt, groeit en geeft de zang alle ruimte.

En dan komt die emotie.

Niet goedkoop.

Niet met een bordje erboven waarop staat: HIER MOET U HUILEN.

Gewoon door melodie, stem en sfeer.

Daar hou ik van.

Moet ik dan nog iets te zeuren hebben?

Een beetje.

Want dit soort grote Franstalige ballads balanceert altijd op een dun lijntje. Nog één extra modulatie, nog vijftien strijkers en een windmachine erbij en we belanden rechtstreeks in een Songfestivalfinale uit 1991.

Nottet blijft gelukkig nét aan de goede kant.

En daarom werkt Libre.

Dit is geen revolutionaire single. Loïc Nottet vindt het chanson hier niet opnieuw uit en Jacques Brel hoeft zich in zijn graf geen zorgen te maken.

Maar een goed lied hoeft niet altijd vernieuwend te zijn.

Soms moet een melodie je gewoon raken.

En dat doet deze.

Sterker nog: bij de tweede luisterbeurt was ik al verkocht.

Bij de derde nog meer.

Dat is meestal geen slecht teken.

Libre betekent vrij.

Maar helemaal vrij kom je na dit nummer niet weg.

Die melodie gaat namelijk gewoon met je mee.

DE ALTERNATIEVE MUZIEKMAN

★★★★½ 9/10

Plus: prachtige melodie, fantastische zang en die Franstalige sfeer
Min: balanceert soms gevaarlijk dicht langs het grote-ballad-randje
Voor liefhebbers van: modern chanson, melancholische pop en grote stemmen
INDIE TOP 20-potentie: ★★★★★
Eindoordeel: typisch Franstalig van sfeer, modern van productie en vooral verschrikkelijk mooi. Soms is recensent zijn heel eenvoudig: dit raakt.

https://youtu.be/Xnx81RyIK1Y?si=C46uvb3FQjnWRX51

GRAZER – PARADISE★★★★☆ 8/10

GRAZER – PARADISE

De titel is in ieder geval geslaagd

★★★★☆ 8/10

Soms moet je als recensent een heel verhaal ophangen over een titel.

Wat bedoelt de artiest ermee? Is het ironisch? Zit er een diepere laag achter? Moeten we eerst drie interviews lezen voordat we begrijpen waarom een nummer Paradise heet?

Bij GRAZER kunnen we dat allemaal overslaan.

Dit klinkt gewoon als Paradise.

Titel geslaagd.

GRAZER maakt muziek waarin dreampop, shoegaze en elektronische indie lekker tegen elkaar aan liggen. Niet op een manier waarbij de gitaren je huiskamer binnenstormen en het meubilair verbouwen. Nee, alles zweeft.

En bij Paradise zweeft het behoorlijk lekker.

Vanaf de eerste seconden hangt er zo'n warme, bijna wazige sfeer rond het nummer. De zang lijkt niet vóór de muziek te staan, maar er middenin te verdwijnen. Synthesizers en gitaren vloeien in elkaar over en ondertussen ontstaat een melodie die nergens nadrukkelijk aan je mouw trekt.

Je hoeft er niet achteraan.

Het nummer komt vanzelf naar je toe.

Dat is meteen het verschil met Moon Panda – Satellite, dat ik onlangs een 7 gaf. Ook mooi. Ook dromerig. Maar daar bleef ik wachten op het moment waarop de panda eindelijk een keer zou bijten.

Bij GRAZER gebeurt nét iets meer.

Paradise heeft beweging.

Onder die zachte buitenkant zit voldoende spanning om het nummer niet als muzikaal behang te laten eindigen. De productie heeft diepte en vooral met een goede koptelefoon hoor je hoeveel kleine dingen er achter die melodie gebeuren.

En ja, dit ligt gevaarlijk dicht bij mijn muzikale zwakke plek.

Een beetje Still Corners.

Een beetje Beach House.

Een vleugje shoegaze.

Gooi daar melancholie overheen en De Alternatieve Muziekman begint vanzelf moeilijk te kijken terwijl hij eigenlijk gewoon zit te genieten.

Toch is Paradise niet perfect.

Want ook GRAZER kent het gevaar van dit genre: als alles mooi klinkt, kan schoonheid uiteindelijk voorspelbaar worden.

Ik had graag één moment gehoord waarop het nummer volledig uit zijn eigen droom ontwaakt. Een gitaar die ineens harder binnenkomt. Een baslijn die de boel omgooit. Een onverwachte wending waardoor je denkt: ho, wacht even.

Dat gebeurt niet helemaal.

Maar waar Satellite mij nét te veilig was, heeft Paradise genoeg melodie en sfeer om een stap hoger te eindigen.

En soms moet je muziek ook niet ingewikkelder maken dan ze is.

Niet ieder nummer hoeft je wereldbeeld te veranderen.

Soms wil je drie of vier minuten verdwijnen.

Ogen dicht.

Koptelefoon op.

De buitenwereld even uit.

En als een nummer Paradise heet en je na een minuut daadwerkelijk het gevoel geeft dat je ergens anders bent, dan heeft de artiest zijn werk behoorlijk goed gedaan.

GRAZER belooft met de titel het paradijs.

Of we er werkelijk zijn aangekomen weet ik niet.

Maar het uitzicht onderweg is verdomd mooi.

DE ALTERNATIEVE MUZIEKMAN

★★★★☆ 8/10

Plus: prachtige dromerige sfeer en sterke productie
Min: had nog één onverwachte uitbarsting kunnen gebruiken
Voor liefhebbers van: Still Corners, Beach House, shoegaze en dreampop
INDIE TOP 20-potentie: ★★★★☆
Eindoordeel: GRAZER noemt het Paradise. Gevaarlijke titel. Maar deze keer klopt hij behoorlijk goed.

https://youtu.be/rdyPluwXkjc?si=-90SJHOT62O1u8Ix

MOON PANDA – SATELLITE★★★½☆ 7/10

MOON PANDA – SATELLITE

Met zo’n bandnaam moet je eigenlijk wel aaibaar klinken

★★★½☆ 7/10

Soms weet je bij een bandnaam eigenlijk al wat voor muziek je gaat krijgen.

Moon Panda.

Kom op.

Een maan en een panda.

Daar verwacht je geen Duitse industrialmetal bij waarbij na twintig seconden iemand een kettingzaag start. Een band die Moon Panda heet, hoort zacht, zweverig en een beetje aaibaar te klinken.

Nou, missie geslaagd.

Satellite klinkt ongeveer zoals de bandnaam eruitziet.

Dromerig. Warm. Licht psychedelisch. Een beetje alsof je om twee uur ’s nachts naar buiten kijkt, de maan ziet hangen en besluit dat morgen ook nog wel een dag is.

Het nummer is kort en Moon Panda verspilt geen tijd. Geen eindeloze intro, geen gitarist die nog even vier minuten zijn pedaalcollectie wil demonstreren. Gewoon beginnen, zweven en weer verdwijnen.

En dat klinkt prettig.

De zang ligt loom over het nummer, de gitaren zweven ergens achterin en de productie is zo zacht afgewerkt dat er werkelijk nergens een scherpe hoek te vinden is.

Misschien zelfs iets té netjes.

Want na een paar luisterbeurten ontstaat bij mij toch een probleem.

Waar is het gevaar?

Waar gebeurt iets waardoor ik ineens rechtop ga zitten?

Nergens eigenlijk.

Satellite kabbelt heerlijk voorbij, maar het nummer neemt nauwelijks risico. Alles zit op de juiste plaats. De zang is mooi, de sfeer klopt, de productie is verzorgd en de melodie doet precies wat je verwacht.

En dát is tegelijkertijd het minpunt.

Het is te veilig.

Ik mis een rafelrand. Een gitaar die ineens ontspoort. Een vreemde overgang. Een refrein dat onverwacht openbreekt. Desnoods iemand die achter in de studio per ongeluk een stoel omgooit.

Iets.

Want Moon Panda heeft absoluut een aantrekkelijke sound. Liefhebbers van Still Corners, Beach House en andere dromerige indiepop zullen zich hier onmiddellijk thuis voelen.

Misschien iets té thuis.

Je krijgt koffie, een dekentje en de vraag of de temperatuur zo goed is.

Ja hoor.

Prima.

Maar muziek mag af en toe ook de verwarming uitzetten.

Dat betekent niet dat Satellite slecht is. Integendeel. Ik heb hem met plezier verschillende keren beluisterd en juist die dromerige sfeer zorgt ervoor dat je hem gemakkelijk nog een keer opzet.

Maar een 8?

Nee.

Daarvoor moet een nummer bij mij iets achterlaten wat ik niet al na dertig seconden zag aankomen.

Satellite is mooi.

Satellite is aangenaam.

Satellite is aaibaar.

Alleen een beetje té aaibaar.

Een panda mag best een keer bijten.

DE ALTERNATIEVE MUZIEKMAN

★★★½☆ 7/10

Plus: heerlijke dromerige sfeer
Min: veel te veilig om echt spannend te worden
Voor liefhebbers van: Still Corners, Beach House en dreampop
INDIE TOP 20-potentie: ★★★☆☆
Eindoordeel: mooi gemaakt en prettig om naar te luisteren, maar voor een 8 moet Moon Panda de volgende keer zijn tanden laten zien.

https://youtu.be/VWYZFbV4aeU?si=7MdCPWGAFrccQ9WP

MORTEN HARKET – HOLD ME (feat. TOMINE HARKET)★★★★☆ 8/10

MORTEN HARKET – HOLD ME (feat. TOMINE HARKET)

Een lief liedje. Maar medelijden levert bij De Alternatieve Muziekman geen extra sterren op.

★★★★☆ 8/10

Dit is een lastige.

Niet omdat Hold Me van Morten Harket een ingewikkeld nummer is. Integendeel. Het is juist klein, warm en opvallend eenvoudig.

Maar we weten inmiddels dat Morten Harket de ziekte van Parkinson heeft. En dan wordt recenseren ineens moeilijker.

Want hoe luister je nog onbevangen naar die stem?

Harket maakte in 2025 zelf bekend dat Parkinson ook gevolgen heeft voor zijn stem. Hij vertelde zelfs niet te weten of hij nog zou kunnen zingen. Dat nieuws kwam hard aan. Zeker bij iedereen die Harket kent als die bijna onaantastbare stem van a-ha.

Maar laat ik één ding afspreken: ziek zijn levert hier geen extra sterren op.

Dat zou ook niet eerlijk zijn tegenover Morten Harket.

Dus: is Hold Me zonder het verhaal erachter ook een goed nummer?

Ja.

Sterker nog: een heel goed nummer.

Samen met zijn dochter Tomine Harket maakt Morten een ingetogen duet waarin gelukkig niemand probeert te bewijzen wie de hoogste noot kan halen. Geen Take On Me 2.0, geen jaren-tachtigsynthesizers die met zwaailichten de kamer binnenkomen en vooral geen geforceerde poging om nog één keer de oude a-ha-magie na te bouwen.

Hold Me doet iets anders.

Het vraagt gewoon om nabijheid.

Hou me vast.

Dat klinkt bijna te eenvoudig voor een popliedje, maar vader en dochter maken het geloofwaardig. Tomine heeft een mooie, warme stem die goed bij die van haar vader past. En Morten? Natuurlijk luister je anders naar hem nu je weet wat er speelt. Zijn stem klinkt kwetsbaarder dan vroeger.

Maar kwetsbaar betekent niet automatisch beter.

En hier moet ik dus ook kritisch zijn.

Hold Me is prachtig gezongen en oprecht, maar muzikaal ook behoorlijk veilig. De melodie is mooi zonder werkelijk verrassend te zijn. Het arrangement blijft keurig binnen de lijntjes en soms verlang ik naar één moment waarop het liedje ineens iets doet wat ik niet verwacht.

Dat moment komt niet helemaal.

Het blijft een mooie ballad.

Maar dan gebeurt er iets vreemds.

Je zet hem nog een keer op.

En nóg een keer.

Langzaam verdwijnt Morten Harket, de zanger van die gigantische wereldhit uit 1985. Je hoort geen popicoon meer. Je hoort een man die samen met zijn dochter een liedje zingt.

En dan krijgt die titel toch meer betekenis.

Hold Me.

Twee woorden die bijna iedereen op een bepaald moment in zijn leven nodig heeft.

Ik ga er geen 9 of 10 van maken omdat Morten ziek is. Daar heeft niemand iets aan en Harket zelf waarschijnlijk nog het minst.

Maar ik ga ook niet krampachtig een lager cijfer geven om te bewijzen dat ik objectief ben.

Hold Me is gewoon een heel mooi, lief en menselijk liedje.

Niet revolutionair.

Niet de nieuwe Take On Me.

Gelukkig maar.

Soms hoeft muziek alleen maar even naast je te komen zitten.

DE ALTERNATIEVE MUZIEKMAN

★★★★☆ 8/10

Mooiste: de combinatie van Morten en Tomine
Minpunt: muzikaal iets te veilig
Liefheidsfactor: ❤️❤️❤️❤️½
INDIE TOP 20-potentie: ★★★★☆
Eindoordeel: ontroerend door het verhaal, maar vooral goed omdat het liedje zélf overeind blijft.

https://youtu.be/BEMWzTd99fQ?si=RnwFnOHG9icg6w0R

PETER GABRIEL – FACE THE WALL (DARK-SIDE MIX)★★★★½ 9/10

PETER GABRIEL – FACE THE WALL (DARK-SIDE MIX)

Tja… alweer goed hè?

★★★★½ 9/10

Het wordt een beetje vervelend met Peter Gabriel.

Iedere keer verschijnt er weer een nieuw nummer. Iedere keer denk ik: nou Peter, nu mag het ook best een keertje gewoon aardig zijn.

Niet slecht. Niet briljant. Gewoon een zevenminnetje. Dan kunnen we allemaal weer verder met ons leven.

Maar nee hoor.

Face the Wall (Dark-Side Mix) is alweer goed.

Heel goed zelfs.

Het is het tiende nummer van Gabriels o\i-project en opnieuw verschijnt het volgens zijn inmiddels bekende maanritueel. Bij volle maan krijgen we de Dark-Side Mix van Tchad Blake en later volgt de Bright-Side Mix.

Je kunt veel over Peter Gabriel zeggen, maar niet dat hij zijn singles op vrijdagmiddag gedachteloos tussen de nieuwe releases gooit.

En dan het onderwerp.

De dood.

Gezellig.

Gabriel is inmiddels 76 en doet niet alsof hij 35 is. Face the Wall gaat over ouder worden, ziekte en uiteindelijk die ene muur waar we allemaal een keer voor komen te staan.

Dat klinkt op papier als acht minuten waarin je spontaan je uitvaartverzekering gaat controleren.

Maar zo klinkt het gelukkig niet.

Het begint beheerst. Piano, Gabriels stem en vooral veel ruimte. Daarna komen Tony Levin op bas, Manu Katché op drums en David Rhodes op gitaar langzaam nadrukkelijker binnen. Geen muzikant probeert hier te laten horen hoe geweldig hij is. Ze weten het zelf al.

En wij inmiddels ook.

Vooral de combinatie Levin-Katché blijft fenomenaal. De bas zit diep onder het nummer en Katché drumt zoals alleen Katché dat kan: nooit één klap te veel en ondertussen toch het hele nummer vooruitduwen.

Daarboven die stem.

Gabriel klinkt ouder.

Natuurlijk klinkt hij ouder.

Maar juist daardoor geloof je ieder woord. Hij probeert zijn leeftijd niet weg te produceren. Geen Auto-Tune-bad waarin alle rimpels worden gladgestreken. Je hoort een man die weet dat de tijd niet oneindig is.

En dan groeit het nummer.

Langzaam.

Heel langzaam.

Dat is meteen mijn kritiek. Face the Wall vraagt behoorlijk wat geduld. Acht minuten is lang en ergens halverwege zou een ongeduldige luisteraar best kunnen denken: Peter, kom op, we hebben vanavond ook nog andere dingen te doen.

Maar afhaken is een fout.

Want juist richting het einde valt alles op zijn plaats. De muziek wordt intenser, Gabriel zingt krachtiger en waar het nummer over sterfelijkheid begon, verschijnt ineens iets anders.

Hoop.

Dat maakt Face the Wall voor mij veel meer dan een zwaar nummer over doodgaan.

Het gaat juist over leven terwijl je weet dat het eindig is.

En daar is hij weer.

Die Peter Gabriel.

Geen Sledgehammer. Geen Solsbury Hill. Zelfs geen poging om nog eens het verleden na te bouwen.

Gewoon een 76-jarige muzikant die nog steeds nieuwsgierig klinkt.

Ik heb gezocht naar iets om over te zeuren.

Te lang? Een beetje.

Te traag? Soms.

Een 10?

Nee.

Maar een 9 kan ik helaas niet tegenhouden.

Tja.

Alweer goed hè?

DE ALTERNATIEVE MUZIEKMAN

★★★★½ 9/10

Plus: Gabriel, Levin, Katché en die geweldige donkere Tchad Blake-productie
Min: acht minuten vraagt wel iets van de luisteraar
Beste moment: wanneer de dreiging aan het einde langzaam verandert in hoop
INDIE TOP 20-potentie: ★★★★★
Eindoordeel: donker, langzaam en behoorlijk zwaar. Maar verdorie Peter, alweer raak.

https://youtu.be/ENc5pGir46Y?si=lLzACXgnfhst8Tls