The Kowloons – Butterflies
Ja hoor: Britse indie. Dan sta je bij mij natuurlijk al met 1-0 voor. Maar ‘Butterflies’ bewijst gelukkig dat er méér is dan alleen mijn zwak voor UK-gitaren
Sommige woorden in een persbericht werken bij mij ongeveer hetzelfde als een rode knop waarop staat:
NIET INDRUKKEN.
UK indie band.
Dan druk ik dus.
The Kowloons – Butterflies.
En binnen korte tijd weet ik alweer waarom ik zo'n zwak heb voor Britse gitaarbands. Geen overdreven productie, geen twintig lagen elektronica om een middelmatige melodie te verstoppen, maar gitaren, ritme en vooral dat typische gevoel van een band die gewoon samen in een ruimte muziek staat te maken.
Butterflies wordt door The Kowloons zelf aangekondigd als “the first single from our new era”.
Nou heren:
laat die nieuwe era maar komen.
Want dit smaakt naar meer.
Die gitaren dus
Wat mij vooral aanspreekt, is de manier waarop de gitaren het nummer vooruit trekken.
Ze staan niet als een enorme muur in de mix. Er zit juist lucht tussen de gitaarpartijen, waardoor de melodische lijnen goed hoorbaar blijven.
De gitaar geeft Butterflies tegelijkertijd iets lichts en iets nerveus.
En dat past natuurlijk uitstekend bij die titel.
Vlinders.
Beweging.
Dat onrustige gevoel in je buik.
De ritmesectie helpt daar goed bij. De drums houden het nummer strak en voortstuwend zonder er een lompe rocker van te maken. De bas zit er mooi onder en geeft voldoende gewicht aan een nummer dat anders misschien iets té luchtig zou worden.
Dat is goede indie.
Bewegen zonder duwen.
Brits, maar niet uit het museum
Natuurlijk hoor ik allerlei Britse voorgangers.
Dat gebeurt automatisch.
Een beetje The Vaccines in de directe energie. Iets van Two Door Cinema Club in de lichtvoetigheid. Hier en daar hoor ik zelfs iets van de melodieuze kant van Bloc Party.
Maar gelukkig klinkt Butterflies niet alsof The Kowloons in 2008 een repetitieruimte zijn binnengelopen en daar zestien jaar opgesloten hebben gezeten.
De productie is helder en modern.
De zang ligt mooi in de mix, maar wordt niet volledig gladgestreken. En vooral belangrijk: het refrein blijft hangen.
Dat laatste wordt bij indie soms onderschat.
Je kunt de interessantste gitaarpartij ter wereld schrijven, maar als ik een kwartier later werkelijk niets meer van het liedje kan herinneren, hebben we toch een klein probleem.
Bij Butterflies blijft er iets achter.
Nog niet alles prijsgeven
Toch ga ik niet meteen roepen dat The Kowloons de nieuwe redders van de Britse indie zijn.
Rustig aan.
Het is één single.
Wat ik nu vooral hoor, is potentie.
Ik wil weten of ze op een volgend nummer durven te schuren. Of ze ook donkerder kunnen klinken. Of de gitaren nog wat vuiler mogen worden. Misschien een onverwachte tempowisseling. Een refrein dat ineens volledig openbreekt.
Kortom: ik wil ontdekken hoeveel kleuren deze band daadwerkelijk heeft.
En dat is precies waarom die uitspraak over een “new era” mij nieuwsgierig maakt.
Want als dit het begin is, wil ik nummer twee horen.
De Alternatieve Muziekman zegt
Butterflies doet eigenlijk precies wat een eerste single van een nieuwe periode moet doen.
Hij zet de deur open.
Niet meteen de complete woonkamer laten zien.
Gewoon genoeg om mij naar binnen te laten kijken.
Goede melodie.
Fijne gitaren.
Sterke ritmesectie.
Een refrein dat blijft hangen.
En vooral die heerlijke Britse indie-energie waar ik nu eenmaal buitengewoon slecht weerstand tegen kan bieden.
Is dit al een 10?
Nee.
Daarvoor wil ik The Kowloons eerst verder horen.
Maar één ding is wel gelukt:
ik ben nieuwsgierig.
En in een week waarin ik tientallen nieuwe nummers hoor, is dat al een behoorlijke overwinning.
Nieuwe era?
Prima.
Wanneer komt de volgende?
★★★★½ – 4,5 van de 5 sterren
Cijfer: 8,8/10
Gitaren: ⭐⭐⭐⭐½
Melodie: ⭐⭐⭐⭐½
Ritmesectie: ⭐⭐⭐⭐☆
Refrein: ⭐⭐⭐⭐½
UK-indiefactor: 🇬🇧🇬🇧🇬🇧🇬🇧🇬🇧
Eigen smoel: ⭐⭐⭐⭐☆
Productie: ⭐⭐⭐⭐☆
Herluisterwaarde: ⭐⭐⭐⭐½
Hitpotentie: ⭐⭐⭐⭐☆
INDIE TOP 20-potentie: 🔴🔴🔴🔴½
Smaakt-naar-meer-factor: ⭐⭐⭐⭐⭐
Butterflies is de eerste single van een nieuwe periode voor The Kowloons. Dat schept verwachtingen. Vervelend voor ze, want na deze heerlijke Britse indie-single heb ik er meteen één: meer.
https://youtu.be/xVoX_hLNQpY?si=Svlq7Trn6RVOyyAL
