Jungle - The Wave (Official Video★★★★½

6

Er zijn bands die je aan het denken zetten. En er zijn bands die ervoor zorgen dat je plotseling met je hoofd begint te knikken alsof je net akkoord bent gegaan met een hypotheek. Jungle behoort al jaren tot die tweede categorie.

Met The Wave doen ze opnieuw waar ze ondertussen absurd goed in zijn geworden: een groove neerleggen die zo vanzelfsprekend klinkt dat je bijna vergeet hoe moeilijk het is om dit niveau van soulfunk te schrijven.

Vanaf de eerste seconden zit je erin. Baslijn? Heerlijk. Ritme? Alsof het al de hele dag stond te wachten tot jij op play drukte. Gitaren? Funky zonder irritant te worden. En dat is een prestatie op zich, want funk kan soms ook klinken alsof iemand een hele muziekopleiding probeert samen te vatten in vier minuten.

Jungle begrijpt gelukkig dat het niet gaat om hoeveel noten je speelt, maar om welke je weglaat.

The Wave voelt als een zomerse avond die net iets te lang doorgaat. Niet uitbundig, niet hysterisch, maar wel onweerstaanbaar. Je hoort invloeden van disco, soul, funk en moderne pop door elkaar heen lopen zonder dat het een muzikale rommelmarkt wordt.

De vocalen zweven zoals altijd door het nummer heen. Niet dominant, niet schreeuwerig. Meer onderdeel van de groove dan een los element. Dat is typisch Jungle. Bij veel bands draait alles om de zanger. Bij Jungle draait alles om het gevoel.

En dat gevoel is hier uitstekend.

Wat vooral opvalt, is hoe moeiteloos alles klinkt. Alsof deze song zichzelf heeft geschreven tijdens een ontspannen zondagmiddag. Natuurlijk is dat onzin. Hier zit een enorme hoeveelheid vakmanschap achter. Maar goede muziek laat werk altijd klinken als ontspanning.

De productie is opnieuw fenomenaal. Elk instrument heeft ruimte. Alles klinkt warm, organisch en modern tegelijk. Geen dichtgesmeerde geluidsmuur, maar een open landschap waar iedere groove zijn plek krijgt.

Toch kun je ook een kleine kanttekening plaatsen. Jungle heeft inmiddels zo'n herkenbaar geluid ontwikkeld dat verrassingen schaars worden. Je hoort direct dat dit Jungle is. Dat is een compliment én een beperking. Wie op zoek is naar een radicale nieuwe richting zal die hier niet vinden.

Maar eerlijk gezegd: waarom zou je?

Als je een formule hebt die zo goed werkt, hoef je niet per se de hele keuken te verbouwen.

The Wave is geen revolutie. Het is iets veel waardevollers: een nummer dat precies weet wat het wil zijn en daar volledig in slaagt.

En soms is dat genoeg om vier minuten lang compleet gelukkig te zijn.

---

Eindoordeel:
★★★★½

Cijfer: 8,7

Hitpotentie: 8,6

🌊 Een onweerstaanbare golf van soul, funk en moderne disco. Niet vernieuwend, wel verschrikkelijk lekker. Jungle doet opnieuw precies waar ze de besten in zijn. https://youtu.be/DW1vUkqNvqQ?si=imz-wV4v8NhTavwG

Peter Gabriel – Won’t Stand Down (Dark-Side Mix)★★★★★

7

Er zijn artiesten die op hun vijfenzeventigste vooral bezig zijn met tuinieren, sudoku's of discussies over de juiste temperatuur van de cv-ketel. En dan heb je Peter Gabriel, die besluit om dezelfde song opnieuw uit te brengen, maar dan in een versie die klinkt alsof hij midden in de nacht door een verlaten kathedraal dwaalt.

Welkom bij de Dark-Side Mix van Won’t Stand Down.

En eerlijk gezegd: dit is precies het soort overbodige idee waar Peter Gabriel verrassend vaak iets briljants van maakt.

Wie Gabriel een beetje volgt, weet dat hij de afgelopen jaren een fascinatie heeft ontwikkeld voor verschillende versies van hetzelfde nummer. Bright-Side Mixes, Dark-Side Mixes, In-Side Mixes — op een gegeven moment verwacht je bijna een "Mix-Side Mix". Maar bij Won’t Stand Down blijkt die aanpak opnieuw een functie te hebben.

Waar de oorspronkelijke versie nog iets directer en toegankelijker klonk, kiest deze Dark-Side Mix nadrukkelijk voor sfeer. Veel sfeer.

Vanaf de eerste seconden voelt alles zwaarder. De percussie klinkt dieper, de ruimtes tussen de noten groter en de instrumentatie lijkt voortdurend in de schaduw te bewegen. Alsof iemand het licht heeft gedimd en de gordijnen heeft gesloten voordat de opname begon.

Gabriels stem profiteert daar enorm van.

Want laten we eerlijk zijn: zijn stem heeft tegenwoordig misschien minder bereik dan in de tijd van Sledgehammer, maar daar staat een enorme hoeveelheid karakter tegenover. Elk woord draagt gewicht. Elke zin klinkt alsof hij eerst een paar dagen heeft nagedacht voordat hij hem uitsprak.

En dat past perfect bij de boodschap van Won’t Stand Down.

Het nummer gaat over volhouden, weerstand bieden en niet opgeven. Thema's die in een tijd van snelle meningen en korte aandachtsspannes opvallend relevant blijven. Gabriel brengt die boodschap niet als een strijdkreet, maar eerder als een rustige vaststelling. Alsof hij zegt: "Ik blijf hier staan. Zoek het verder zelf maar uit."

Dat maakt het krachtiger dan veel luidere protestliederen.

Muzikaal zit de magie in de details. Kleine elektronische texturen, subtiele orkestrale accenten en een productie die voortdurend beweegt zonder zichzelf op de voorgrond te plaatsen. Je ontdekt bij elke luisterbeurt weer iets nieuws. Een echo hier, een synthesizerlaag daar.

Toch vraagt deze versie geduld. Dit is geen instant nummer. Wie een groot refrein zoekt of een onmiddellijke beloning verwacht, gaat hier weinig plezier aan beleven. Maar wie bereid is om erin te verdwijnen, wordt rijkelijk beloond.

En dat is misschien wel het mooiste compliment dat je Peter Gabriel kunt geven: zelfs na al die jaren blijft hij muziek maken die aandacht verdient.

Niet omdat hij Peter Gabriel is.

Maar omdat de songs dat nog steeds waard zijn.

---

Eindoordeel:
★★★★★

Cijfer: 8,9

Hitpotentie: 6,9

🌑 Een donkere, rijke herinterpretatie die bewijst dat Peter Gabriel nog altijd meer geïnteresseerd is in diepgang dan in snelle applausjes. Een nummer dat groeit bij elke luisterbeurt.

https://youtu.be/wOz4eFxfNyg?si=Wv9vJ6zUK8tnrUz_

John Hassall & The April Rainers – Miracles★★★★☆

6

Sommige artiesten lijken permanent immuun voor trends. Terwijl de rest van de muziekwereld elkaar verdringt op TikTok, algoritmes probeert te pleasen of een remix van een remix van een remix uitbrengt, blijft John Hassall rustig zijn eigen weg volgen. Gelukkig maar. Want Miracles, samen met The April Rainers, voelt als een nummer dat totaal niet bezig is met de vraag of het modern genoeg is.

En juist daardoor heeft het iets ontwapenends.

Vanaf de eerste seconden klinkt Miracles alsof het al jaren bestaat. Niet oud, maar tijdloos. Akoestische gitaren, warme melodieën en een productie die nergens probeert te imponeren. Het nummer opent met een vanzelfsprekendheid die je tegenwoordig nog maar zelden hoort. Alsof de band gewoon een kamer binnenliep, begon te spelen en toevallig iets moois tegenkwam.

De stem van Hassall draagt daar enorm aan bij. Geen grote uithalen, geen vocale gymnastiek. Gewoon een stem die verhalen vertelt. Een beetje verweerd misschien, maar juist daardoor geloofwaardig. Het doet denken aan de tijd waarin liedjes nog mochten ademen en niet iedere seconde gevuld hoefde te worden.

Muzikaal beweegt Miracles zich ergens tussen folk, Britse gitaarpop en klassieke singer-songwritertradities. Soms hoor je een vleugje The Kinks, soms iets van de meer ingetogen kant van The La's. Maar vooral hoor je een band die volledig vertrouwt op melodie.

En dat vertrouwen wordt beloond.

Het refrein komt niet binnen als een mokerslag, maar als een warme hand op je schouder. Geen wereldschokkend moment, maar wel eentje die langzaam blijft hangen. Je betrapt jezelf erop dat je het later op de dag nog neuriet zonder precies te weten wanneer het zich in je hoofd heeft genesteld.

Wat vooral charmeert, is de oprechtheid. In een tijd waarin veel muziek klinkt alsof er eerst een marktonderzoek aan voorafging, voelt Miracles opvallend menselijk. Geen haast, geen berekening. Gewoon een goed liedje dat precies weet wat het wil zijn.

Betekent dat dat alles perfect is? Nee. Het nummer neemt weinig risico's. Er zijn geen onverwachte wendingen of momenten waarop je compleet van je stoel valt. Maar misschien hoeft dat ook niet. Niet ieder nummer hoeft een revolutie te ontketenen.

Soms is een mooi liedje gewoon een mooi liedje.

En Miracles is zo'n liedje.

Het soort nummer dat je op een regenachtige zondag opzet, met een kop koffie binnen handbereik, en dat je vervolgens ongemerkt drie keer achter elkaar afspeelt.

---

Eindoordeel:
★★★★☆

Cijfer: 8,2

Hitpotentie: 7,4

✨ Warm, oprecht en heerlijk tijdloos. Geen groot wonder misschien, maar wel een klein muzikaal gelukje dat langzaam onder je huid kruipt

https://youtu.be/zsv5z0HXJp8?si=XHYfcaPxVByI6NJG

DE STAAT - Fire

7

Sommige titels zijn gewoon raak. Geen poëzie, geen ingewikkelde metaforen, geen marketingafdeling die drie weken heeft zitten brainstormen. Gewoon één woord. Fire. En eerlijk: De Staat had dit nummer moeilijk anders kunnen noemen.

Want alles eraan brandt.

Niet letterlijk natuurlijk, al zou het me bij een optreden van De Staat niet verbazen als ergens een technicus licht nerveus naar een brandblusser staat te kijken. Maar figuurlijk staat dit nummer volledig in lichterlaaie. Van de eerste seconde tot de laatste.

Vanaf het begin hoor je die typische De Staat-aanpak. Een groove die tegelijk strak en vreemd aanvoelt, gitaren die niet zomaar riffs spelen maar eerder aanvallen uitvoeren, en een ritme dat langzaam spanning opbouwt alsof er iets misgaat in de machinekamer. Je weet niet precies wat er gaat gebeuren, maar je voelt dat het dichtbij komt.

En dan heb je natuurlijk Torre Florim.

Nog steeds één van de meest eigenzinnige frontmannen van Nederland. Hij zingt niet, hij commandeert. Alsof hij ergens tussen prediker, wetenschapper en licht ontspoorde buurman balanceert. Zelfs wanneer hij rustig klinkt, hangt er een gevoel van dreiging onder zijn stem.

Wat Fire zo sterk maakt, is de constante spanning. Het nummer blijft trekken en duwen zonder volledig los te barsten. Veel bands zouden hier kiezen voor een enorme explosie. De Staat houdt juist de druk op de ketel. Dat maakt het bijna ongemakkelijk om naar te luisteren. Op een goede manier.

De productie is fantastisch. Alles klinkt groot zonder dichtgesmeerd te raken. Je hoort elk detail. Elke basdreun, elke gitaarlaag, elke kleine elektronische toevoeging. Het geheel voelt organisch en mechanisch tegelijk. Een combinatie waar De Staat inmiddels patent op zou mogen aanvragen.

En toch zit er ook iets verrassend toegankelijk in Fire. Onder alle experimentele lagen schuilt gewoon een ontzettend sterke song. Een nummer dat blijft hangen zonder zich makkelijk prijs te geven.

De tekst laat genoeg ruimte voor interpretatie, maar draait uiteindelijk om onrust, verlangen, vernietiging en wederopbouw. Dingen die branden, letterlijk of figuurlijk. En precies daarom is die titel zo trefzeker. Geen enkel ander woord had beter gewerkt.

Is dit de meest experimentele De Staat ooit? Nee.

Is dit de meest directe De Staat van de afgelopen tijd? Misschien wel.

En dat maakt het extra effectief.

Want waar veel alternatieve bands hun scherpte verliezen naarmate de jaren verstrijken, klinkt De Staat nog steeds alsof ze elk moment iets onverwachts kunnen slopen.

En eerlijk gezegd hoop je dat ook een beetje.

---

Eindoordeel:
★★★★★

Cijfer: 8,9

Hitpotentie: 8,3

🔥 Een titel als een waarschuwing en een nummer dat blijft smeulen lang nadat het afgelopen is. De Staat blijft één van de spannendste bands van Nederland.

https://youtu.be/F4SvdpaoZzM?si=gh38WGQxdBbi7fur

S10 x Oscar and the Wolf – Safe and Sound★★★★★

6

Soms zie je een samenwerking aangekondigd worden en denk je: ja hoor, daar is weer een managementvergadering met koffie, flip-overs en het woord ‘synergie’. Maar bij S10 en Oscar and the Wolf ligt dat anders. Hoe deze samenwerking precies ontstaan is, hoeven we eigenlijk niet eens te weten. Het enige wat telt is het eindresultaat. En dat mag er zijn. Sterker nog: Safe and Sound is misschien wel één van de mooiste en meest kwetsbare Nederlandstalige popreleases van het jaar.

Vanaf de eerste seconden hangt er een breekbaarheid over het nummer die bijna tastbaar wordt. Niet het soort kwetsbaarheid dat tegenwoordig vaak als marketingterm wordt gebruikt, maar echte kwetsbaarheid. De angst om iemand kwijt te raken. De angst dat losgelaten worden misschien betekent dat je jezelf onderweg ook verliest. Dat gevoel zit in iedere noot verstopt.

Wat direct opvalt, is hoe natuurlijk de combinatie werkt. S10 blijft dicht bij haar vertrouwde Nederlandse taal, terwijl Max Colombie van Oscar and the Wolf grotendeels in het Engels zingt. Op papier klinkt dat als een risico. In de praktijk blijkt het juist de grote kracht van het nummer.

Want die talenmix geeft Safe and Sound iets bijzonders.

Normaal gesproken zou zo'n wisselwerking geforceerd kunnen voelen, alsof twee nummers per ongeluk door elkaar heen zijn gemonteerd. Hier klinkt het alsof beide talen altijd al naast elkaar hebben bestaan. Alsof verdriet, verlangen en onzekerheid simpelweg geen paspoort nodig hebben.

De stemmen vullen elkaar bovendien prachtig aan. S10 klinkt fragiel en dichtbij. Alsof ze haar gedachten rechtstreeks in je oor fluistert. Colombie zweeft daar doorheen met zijn herkenbare melancholische falset, die ergens tussen troost en wanhoop blijft hangen. Geen duet waarin twee artiesten tegen elkaar opbieden, maar eentje waarin ze elkaar juist ruimte geven.

Muzikaal blijft alles opvallend sober. Subtiele synths, een langzaam kloppend ritme en een productie die vooral ademt. Dat is slim, want hierdoor krijgen de emoties alle ruimte. Geen grote climaxen die om aandacht schreeuwen. Geen stadionmomenten. Dit nummer vertrouwt volledig op sfeer.

En die sfeer is prachtig.

Het voelt soms bijna alsof je naar een porseleinen vaas kijkt die elk moment kan vallen. Alles oogt breekbaar. Elk woord lijkt voorzichtig gekozen. Toch blijft het nummer wonderbaarlijk overeind. Sterker nog, juist die fragiliteit maakt het zo indrukwekkend.

Natuurlijk zijn er mensen die zullen zeggen dat er weinig gebeurt. Dat klopt ook. Maar dat is precies de bedoeling. Safe and Sound draait niet om spektakel. Het draait om gevoel. En dat gevoel komt binnen.

Misschien niet meteen. Misschien pas na de derde luisterbeurt.

Maar dan zit het er ook goed in.

---

Eindoordeel:
★★★★★

Cijfer: 9,2

Hitpotentie: 8,5

🌙 Prachtig kwetsbaar, verrassend natuurlijk en breekbaar als porselein. Een duet waarin twee werelden samensmelten tot één van de mooiste songs van het jaar.

https://www.youtube.com/watch?v=cgSwRkrNCNs