Franz Ferdinand - Hooked (Official Audio)

Met Hooked bewijst Franz Ferdinand dat ze nog steeds meesters zijn in het maken van nummers die klinken alsof ze speciaal zijn geschreven voor een nacht vol neonlichten en dansvloeren. Dit keer gooien ze een flinke dosis synths in de mix, en het resultaat is een energieke track die je meteen bij de kraag grijpt – of je dat nu wilt of niet.

De synths zijn prominent en spelen het perfecte spel met de strakke ritmes en die onmiskenbare Franz Ferdinand swagger. Het klinkt alsof de band een bezoekje heeft gebracht aan de jaren ’80, daar een paar catchy hooks heeft opgehaald, en die vervolgens door hun eigen, licht cynische filter heeft gehaald. Het refrein? Simpelweg onweerstaanbaar – alsof het speciaal ontworpen is om in je hoofd vast te blijven zitten terwijl je probeert te slapen.

Toch voelt het geheel hier en daar een tikje glad. De synths domineren zo sterk dat je bijna vergeet dat er ook gitaren in de mix zitten. Maar goed, als je een dansvloer-vuller wilt, wie heeft dan gitaren nodig?

Score: 8,5/10 (Want Franz Ferdinand heeft nog steeds de haakjes om je hooked te houden.)

Goody Grace - Say Goodnight (Official Music Video)

Met Say Goodnight bewijst Goody Grace dat hij de kunst van de sfeervolle ballad onder de knie heeft. Het nummer druipt van melancholie en minimalisme, alsof je naar een verloren track van Cigarettes After Sex luistert – alleen met net iets meer Canadese flair en minder fluisterstem.

De sfeer is intiem en broeierig, zoals een nachtelijke rit door een verlaten stad. De zachte gitaarlijnen en spaarzame productie laten genoeg ruimte voor Goody’s stem, die klinkt alsof hij tegen je fluistert vanaf de andere kant van een donkere kamer. Het resultaat? Een nummer dat aanvoelt als een warme, maar ietwat verdrietige omhelzing.

Toch mist het soms een beetje pit. De hypnotische vibe is prachtig, maar tegen het einde vraag je je af of er nog iets spannends gaat gebeuren. Spoiler: dat gebeurt niet. Maar misschien is dat juist het punt – niet elke nacht hoeft groots te eindigen.

Score: 8/10 (Want Say Goodnight voelt als die laatste sigaret: bitterzoet, en precies wat je nodig hebt.)

Ripley Alexander - Starstruck (Official Music Video)

Met Starstruck lijkt Ripley Alexander een muzikaal weerwoord te geven op de popcharme van Harry Styles, maar dan met een eigen, ongepolijst randje. Het nummer straalt pure ambitie uit, alsof Ripley je wil laten weten: Ja, ik zie die sterren ook, maar ik word er zelf een.

Het refrein is absoluut het hoogtepunt – een explosie van melodie en emotie die je meesleept alsof je in een kosmische wervelwind zit. Als je denkt dat Harry Styles sterke hooks heeft, wacht dan tot Ripley je met Starstruck omver blaast. Het is groot, het is meeslepend, en het is bijna onmogelijk om níet mee te zingen (of te schreeuwen).

De coupletten? Prima, maar laten we eerlijk zijn, ze zijn vooral een opstapje naar dat refrein. De productie heeft die Australische flair – glad genoeg om radiovriendelijk te zijn, maar met een rauw randje dat het authentiek houdt. Ripley weet hoe hij de luisteraar aan het lijntje moet houden, en als dat refrein eenmaal losbarst, vergeet je alles wat daarvoor kwam.

Als dit echt zijn antwoord op Harry Styles is, kunnen we maar één ding zeggen: Styles, kijk uit, want Ripley komt eraan.

Score: 9/10 (Want sterren kijken is leuk, maar dit nummer voelt als de Big Bang.)

BLAUDZUN- Kayo

Met Kayo laat Blaudzun zien dat hij niet vies is van een flinke dosis energie en een refrein dat zo in een Son Mieux-setlist had gekund. Dit nummer schreeuwt om meegezongen te worden, of je nu in een concertzaal staat of in je woonkamer probeert te doen alsof je ritmegevoel hebt.

De opbouw is typisch Blaudzun: dramatisch, gelaagd en met genoeg bombast om je aandacht vast te houden. Maar zodra het refrein binnenkomt, verandert het in een uitbundige meezinger die je bijna dwingt om je armen in de lucht te gooien. Het voelt alsof Blaudzun een Son Mieux-plaat heeft opgezet en dacht: Dat kan ik ook. Spoiler: dat kan hij inderdaad.

De productie is strak en vol energie, met genoeg details om het interessant te houden. Toch mist het nummer net dat beetje eigenzinnigheid dat Blaudzun normaal zo uniek maakt. Het is catchy, zeker, maar misschien ook een beetje… veilig.

Score: 8/10 (Want wie kan een goed refrein weerstaan, zelfs als het een tikje voorspelbaar is?)

Pale Blue Dot - (h)eart(h)

Met (h)eart(h) neemt de Italiaanse band Pale Blue Dot ons mee op een nostalgische trip terug naar de jaren ’80, waar shoegaze-gitaren en dromerige melancholie de dienst uitmaken. Het klinkt als de perfecte soundtrack voor een roadtrip langs verlaten kustwegen – als je tenminste niet te hard rijdt, want dit is meer mijmeren dan scheuren.

De gitaren glinsteren en galmen alsof ze rechtstreeks uit een oud cassettebandje zijn geplukt, en de dromerige zang zweeft ergens tussen vervreemding en troost. Het nummer bouwt langzaam op, alsof de band zichzelf net zo hard probeert te overtuigen van de emoties als jij dat doet.

En toch voelt (h)eart(h) een tikkeltje voorspelbaar. De mooie, zweverige lagen zijn onmiskenbaar sfeervol, maar als je eenmaal in de groove zit, gebeurt er niet veel nieuws. Het is alsof ze een prachtig schilderij maken, maar dan met alleen blauw en grijs.

Voor fans van de jaren ’80 shoegaze-scene – denk Slowdive en My Bloody Valentine, maar dan met een Italiaanse flair – is dit een must-listen. Maar verwacht geen verrassingen; (h)eart(h) is vooral een nummer dat je over je heen laat spoelen, zonder dat het je hele wereld op z’n kop zet.

Score: 7,5/10 (Want een vleugje melancholie is mooi, maar zelfs de jaren ’80 konden iets meer pit gebruiken.)