Charlotte Cornfield - Hurts Like Hell (★★★★☆

Er zijn nummers die niet binnenkomen, maar langzaam je woonkamer in schuifelen, hun jas uittrekken en dan ineens zeggen: “Zo. En nu ga ik even pijn doen.” Hurts Like Hell is zo’n lied. Geen drama met hoofdletters, geen violen die hysterisch opveren, maar een lied dat je rustig aankijkt en zegt: ja, dit doet zeer, wen er maar aan.

Charlotte Cornfield zingt alsof ze zelf ook pas halverwege beseft hoe pijnlijk dit allemaal eigenlijk is. Dat is knap, want meestal zijn artiesten óf te zeker van hun verdriet óf ze overschreeuwen het. Cornfield niet. Die laat het gewoon liggen. Akoestisch, kaal, bijna achteloos. Alsof ze het zelf ook liever niet zo expliciet had opgeschreven, maar ja: het stond er nu eenmaal.

Muzikaal gebeurt er precies genoeg om je niet te vervelen en precies weinig genoeg om niet af te leiden. De gitaar klinkt alsof hij al wat heeft meegemaakt, de melodie sleept zich voort zonder te zeuren, en alles bij elkaar voelt het als een gesprek dat je eigenlijk niet wilde voeren, maar achteraf toch nodig had. Dit is geen nummer dat je opzet om “lekker te luisteren”. Dit is een nummer dat je overkomt.

En dan die titel. Hurts Like Hell. Dat klinkt als grootspraak, maar Cornfield fluistert het bijna. Geen vuur, geen hellevlammen – eerder een stille constatering. Het doet pijn. Punt. En misschien is dat wel precies waarom het zo raak is. Geen ironie, geen afstand, geen knipoog. Gewoon: au.

Dit is indie-folk voor mensen die niet meer geloven dat alles goed komt, maar wél dat muziek soms even kan blijven zitten. Niet radio-vriendelijk, niet gemaakt voor playlists met zonsondergangen en cappuccino’s. Wel voor avonden waarop je niemand hoeft uit te leggen waarom je stil bent.

Cijfer: 8,1
Hitpotentie: 6,4

The Sophs - GOLDSTAR (Official Video★★★★☆

GOLDSTAR is zo’n nummer dat zichzelf bij binnenkomst alvast een schouderklopje geeft. Niet overdreven, maar wel hoorbaar. The Sophs klinken hier als een band die precies weet wat ze willen uitstralen: urgentie, spanning, een vleugje ongemak en het gevoel dat er iets belangrijks op het spel staat — al is het niet helemaal duidelijk wat dan precies.

Het nummer begint strak en zelfverzekerd, met een ritme dat meteen de indruk wekt dat dit “er eentje is”. De zang zit er dicht bovenop, licht neurotisch, alsof de zanger zichzelf continu in de gaten houdt: gaat dit goed? Zit ik goed? Klink ik interessant genoeg? En eerlijk is eerlijk: dat maakt het juist aantrekkelijk. Dit is geen gladgestreken indiepop, maar muziek met lichte schaafwonden.

Muzikaal balanceert GOLDSTAR tussen post-punkachtige spanning en melodieuze uitbarstingen die net niet volledig losgaan. De band houdt zichzelf strak in de hand — soms té strak. Je voelt dat er meer in zit, dat er ergens een explosie mogelijk is, maar The Sophs kiezen voor beheersing. Dat maakt het nummer interessant, maar ook een tikje frustrerend: je blijft wachten op dat ene moment waarop alles écht ontspoort.

En toch blijft het hangen. Niet omdat het je omver blaast, maar omdat het je blijft aankijken. GOLDSTAR is een nummer over willen schitteren, maar bang zijn voor het licht. Over ambitie met schaamrood. Over groot willen denken, maar klein durven bewegen.

Geen instant klassieker.
Wel een nummer dat je nog eens opzet om te checken of het gegroeid is.

🎧 Cijfer: 7,9

⭐ Sterren: ★★★★☆

📈 Hitpotentie: 6,4

(Te scherp voor de grote massa, net catchy genoeg om langzaam door te sijpelen.)

Apparat - Hum Of Maybe★★★★☆

Hum Of Maybe klinkt alsof Apparat niet zozeer een nummer heeft gemaakt, maar een gedachte heeft laten doorlopen. Geen couplet-refreinstructuur, geen haast, geen behoefte om je ergens van te overtuigen. Dit is muziek die naast je gaat zitten, even zucht, en dan niets zegt — waardoor jij je verplicht voelt wél na te denken.

Het nummer opent met een zachte elektronische brom, een soort auditieve mist waarin langzaam pulserende synths opduiken. Alsof iemand in Berlijn om drie uur ’s nachts de verwarming nog eens controleert, maar ondertussen vergeet waarom hij eigenlijk wakker was. De beat komt niet echt binnen, hij verschijnt. Zacht, voorzichtig, bijna verontschuldigend.

Wat Hum Of Maybe zo sterk maakt, is de weigering om ergens naartoe te werken. Er is geen climax, geen catharsis, geen beloning. De lagen schuiven over elkaar heen, verdwijnen weer, komen terug in iets andere vorm. Het is hypnotisch zonder dwingend te worden, intelligent zonder afstandelijk te zijn. Apparat laat hier horen dat elektronica ook teder kan zijn — niet kil, niet technisch, maar bijna menselijk in zijn aarzeling.

Dit is geen nummer voor onderweg.
Dit is een nummer voor stilstand.

🎧 Cijfer: 8,2

⭐ Sterren: ★★★★☆

📈 Hitpotentie: 4,5

(Te subtiel voor de massa, te mooi om te negeren, ideaal voor mensen die liever voelen dan begrijpen.)

deathcrash - Somersaults ★★★★½

Somersaults is zo’n nummer dat niet begint, maar ontstaat. Alsof iemand per ongeluk de opnameknop heeft ingedrukt terwijl de band nog twijfelde of ze vandaag überhaupt iets wilden voelen. Deathcrash doet niet aan refreinen, meezingmomenten of “en dan nu het catchy stukje”. Dit is muziek die je niet opvangt, maar ondergaat — met lichte tegenzin, en uiteindelijk toch met overgave.

Het nummer beweegt zich voort als een lichaam dat van een trap valt maar onderweg besluit er kunst van te maken. Langzaam. Heel langzaam. De zang klinkt alsof hij speciaal is ingesproken voor mensen die het gesprek al jaren geleden hebben opgegeven. Geen drama, geen pathos, vooral geen uitleg. Gewoon: dit is hoe het voelt. Succes ermee.

Muzikaal is Somersaults minimalistisch tot op het punt dat je je afvraagt of de band soms bang is om iets kapot te maken door te hard te spelen. Gitaarlijnen hangen in de lucht als onafgemaakte zinnen, de drums zijn meer suggestie dan ritme, en alles samen voelt als een langzaam dichttrekkende mist. En toch — of juist daardoor — grijpt het je vast. Niet bij de keel, maar bij iets veel ongemakkelijkers: je gedachten.

Dit is geen nummer dat je opzet.
Dit is een nummer dat blijft staan.

🎧 Cijfer: 8,4

⭐ Sterren: ★★★★½

📈 Hitpotentie: 3,9

(Te traag voor radio, te eerlijk voor playlists, perfect voor 23:48 uur en niemand die nog iets van je wil.)

Buck Meek - Gasoline (Official Video★★★½☆

Buck Meek is zo’n artiest die nooit binnenkomt met een knal. Hij sluipt. “Gasoline” klinkt alsof het elk moment kan ontbranden, maar kiest er bewust voor dat niet te doen. En precies daar zit de charme — én het risico.

Het nummer beweegt zich in het vertrouwde Americana/indiefolk-landschap dat Meek zo goed kent. Gitaarpartijen die ademen, een tempo dat weigert te haasten, en een productie die vooral ruimte laat. Alles is gericht op terughoudendheid. Geen climax, geen uitroepteken.

Zijn stem klinkt zacht, bijna verlegen. Alsof hij het lied eerder tegen zichzelf zingt dan tegen de luisteraar. Dat werkt intiem, maar vraagt ook iets van je aandacht. Dit is geen nummer dat je opzet terwijl je iets anders doet. Dan glipt het weg.

Tekstueel is “Gasoline” typisch Meek: kleine observaties, lichte dreiging, emotie onder het oppervlak. De titel suggereert vuur en gevaar, maar de uitvoering blijft juist beheerst. Het brandt niet, het smeult. En dat is een bewuste keuze.

“Gasoline” is geen nummer dat je meteen pakt. Het is een track die langzaam binnendringt, of helemaal niet. Voor sommigen te voorzichtig, voor anderen precies goed. Buck Meek blijft trouw aan zijn esthetiek — en daar kun je alleen maar respect voor hebben.

---

Eindoordeel

Sterren: ★★★½☆
Cijfer: 7,4
Ingetogen, sfeervol en consequent.

Hit score: 6,6
Geen hit, wel een nummer voor de liefhebber van subtiliteit.