RECENSIE: Suzi Quatro – Freedom
Er zijn artiesten die waardig ouder worden.
En er zijn artiesten die denken: ik trek nog één keer die leren jas aan en we zien wel wat er gebeurt.
Suzi Quatro zit duidelijk in die tweede categorie.
Freedom begint met een riff die klinkt alsof hij uit een garage komt waar iemand al veertig jaar dezelfde versterker gebruikt. Rechttoe rechtaan rock, drums die stevig doorduwen en een baslijn die duidelijk wil laten horen dat Suzi nog steeds Suzi is.
En dat moet je haar nageven.
Ze is er nog.
Maar dat betekent niet automatisch dat het ook nog werkt.
De productie voelt alsof iemand een playlist uit 1978 heeft gevonden en dacht: laten we dat gewoon opnieuw doen. Geen ironie, geen knipoog, gewoon ouderwetse rock die zo rechtlijnig is dat je bijna verwacht dat er ergens een motorclub binnenkomt rijden.
En dan haar stem.
Die is nog herkenbaar. Rauw, een beetje schurend, dat typische karakter dat haar ooit groot maakte. Alleen klinkt het nu soms meer als iemand die probeert te bewijzen dat ze nog jong is.
En dat is altijd een riskante missie.
Het nummer wil stoer zijn. Vrijheid, rebellie, rock-’n-roll — alle ingrediënten zijn er. Alleen voelt het soms meer als nostalgie dan als noodzaak.
Alsof een groep oude rockers elkaar heeft aangekeken en dacht: zullen we nog één keer?
En dat deden ze.
Maar eerlijk is eerlijk: de wereld is ondertussen verder gegaan.
Beoordeling: ★★☆☆☆
Cijfer: 5,4
Hitpotentie: 5,8
Niet tragisch.
Maar wel een beetje het geluid van een leren jas die niet meer helemaal past.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten