ALBUMRECENSIE: Bruno Mars – The Romantic
Er zijn artiesten die retro doen.
En er zijn artiesten die retro zijn.
Bruno Mars heeft jarenlang bewezen dat hij het tweede kon. Funk, soul, disco — alles klonk alsof het rechtstreeks uit een vergeten studio uit 1979 kwam, maar dan met genoeg energie om het heden wakker te schudden.
En toen kwam The Romantic.
Een album dat groovet.
Maar helaas zonder echte schwung.
Vanaf de eerste track hoor je het probleem. De ingrediënten zijn er nog steeds: warme baslijnen, glanzende gitaren, drums die lekker rollen. Alles klinkt technisch perfect. Zoals altijd bij Bruno Mars.
Alleen…
Er gebeurt niets.
Het voelt alsof hij een playlist van zijn eigen inspiratiebronnen heeft nagemaakt zonder die vonk die zijn eerdere werk zo onweerstaanbaar maakte. De grooves lopen netjes door, maar nergens krijg je het gevoel dat iemand in de studio spontaan van zijn stoel sprong.
En dat is vreemd.
Want Bruno Mars is normaal gesproken precies die artiest die een zaal binnenloopt en de temperatuur tien graden omhoog trekt.
Hier blijft het eerder lauw.
Zijn stem blijft geweldig. Dat moet gezegd worden. Zelfs middelmatige nummers krijgen nog een zekere charme wanneer hij ze zingt. Maar zelfs die stem kan niet verhullen dat veel songs aanvoelen als schetsen.
Muzikaal verzorgd.
Emotioneel leeg.
Het grootste probleem van The Romantic is misschien wel dat het te comfortabel klinkt. Alsof Bruno Mars weet dat hij dit kan en daardoor nergens meer risico neemt.
Geen gekke wendingen.
Geen verrassingen.
Geen moment waarop je denkt: dit wordt een klassieker.
En dat is zonde.
Want we weten dat hij dat kan.
Beoordeling: ★★½☆☆
Cijfer: 5,6
Hitpotentie: 7,4
Nog steeds groove.
Maar de magie bleef thuis.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten