Peter Frampton – “Buried Treasure”
Soms zie je een titel en denk je: dit gaat goud zijn.
“Buried Treasure”. Klinkt spannend. Mysterieus. Alsof iemand ergens een verborgen parel heeft gevonden en denkt: dit moet de wereld horen.
En dan zet je het nummer aan…
en denk je: ja, misschien had dat inderdaad beter begraven kunnen blijven.
De titel belooft meer dan het nummer levert
Het probleem met “Buried Treasure” is dat het klinkt alsof het ooit een idee was. Geen slecht idee, maar ook geen uitgewerkt idee.
Het kabbelt. Het doet z’n best. Maar het mist iets essentieels: urgentie. Je zit te luisteren en wacht op dat moment waarop het nummer zegt: nu gebeurt er iets.
Dat moment komt niet.
Frampton kan beter (veel beter)
Dit is dezelfde man die ooit met een gitaar een heel stadion stil kreeg. Die melodie, die feel, dat gevoel voor hooks – het zit ergens nog wel, maar hier lijkt het alsof hij het even niet kon vinden.
De gitaarpartijen zijn netjes, misschien zelfs mooi, maar nergens spannend. Het voelt alsof je naar een demo luistert die nog een keer door iemand had moeten worden wakker geschud.
Gevaarlijke titel
“Buried Treasure” is dus een gevaarlijke titel. Want als je iets zo noemt, moet het ook echt iets bijzonders zijn.
Dit is eerder: Buried… laten we het daar maar bij houden.
Geen drama, maar ook geen reden om terug te komen
Het is niet slecht. Echt niet. Het is gewoon… middelmatig. En dat is misschien nog wel erger. Want slechte nummers onthoud je nog.
Dit nummer glijdt langs je heen alsof het er nooit echt is geweest.
Eindconclusie
Peter Frampton levert hier geen verborgen schat, maar eerder iets dat nog een tijdje onder de grond had mogen blijven liggen.
En dat doet een beetje pijn, want hij kan zoveel beter.
⭐ Sterren:
🎧 Cijfer: 6,1
📈 Hitpotentie: 5,2
Oordeel van De Alternatieve Muziekman:
Geen buried treasure, maar eerder een vergeten doos op zolder. Je mist er niks aan. 🎸📦
Wi
Geen opmerkingen:
Een reactie posten