RECENSIE: Charlie Puth – Home (feat. Hikaru Utada)
Er zijn popsongs die warm klinken.
En er zijn popsongs die zo glad geproduceerd zijn dat je bijna bang bent dat ze uit je handen glijden.
Home van Charlie Puth hoort stevig bij die tweede categorie.
Het nummer begint met precies dat soort productie waar Puth inmiddels patent op heeft: zachte toetsen, een beat die klinkt alsof hij in een glazen doos is opgenomen en een sound die zo gepolijst is dat je jezelf erin kunt spiegelen.
Alles is netjes.
Misschien té netjes.
De synths klinken als kleine zeepbellen die door het nummer zweven. Een soort bubble-sound die vrolijk doorloopt maar nergens echt landt. Je hoort dat er enorm veel aandacht aan de productie is besteed, maar tegelijk voelt het ook een beetje… plastic.
Alsof iemand emotie heeft nagemaakt in een laboratorium.
Charlie Puth zingt zoals hij altijd zingt: technisch perfect, soepel en gecontroleerd. Maar soms ook zo gecontroleerd dat het bijna klinisch wordt.
En dan komt Hikaru Utada.
Haar stem brengt gelukkig iets meer kleur in het geheel. Ze heeft dat zachte, melancholische timbre dat meteen een beetje menselijkheid toevoegt aan de glanzende poplaag.
Maar zelfs zij kan niet helemaal ontsnappen aan de productie die overal als een plastic verpakking omheen zit.
Het resultaat is een popnummer dat absoluut goed klinkt.
Alleen… het voelt niet.
En dat is zonde, want met twee stemmen als deze had hier ook iets veel mooiers kunnen ontstaan.
Beoordeling: ★★★☆☆
Cijfer: 6,6
Hitpotentie: 8,4
Klinkt perfect.
Maar perfect is soms ook een beetje leeg.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten